καλύτερα

«Εσύ δεν είσαι για τους ανθρώπους»
Κάθε φορά που άκουγα την φράση, σκεφτόμουν το ίδιο ακριβώς..
«Καλύτερα..»

μια βαριά λέξη

Κάποιες φορές, κάποιες λέξεις είναι τρομακτικές.
Είναι μόνο λέξεις και αν βάλω την λογική μπροστά θα δω ότι δεν έχουν τόση σημασία όσο η πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα δεν αλλάζει με λέξεις.
Η πραγματικότητα δεν χρειάζεται λέξεις.
Διαζύγιο.
Λέξη που δεν ξέρω αν σημαίνει τέλος ή αρχή.
Δεν αλλάζει τίποτα και αλλάζουν όλα.
Το βλέπω σαν ένα ακόμα κάτι που έχω αφήσει στη μέση και ήρθε η ώρα να τελειώσω.
Το τυπικό μέρος της υπόθεσης… το διαζύγιο.
Λέξη βαριά.
Ένα χαρτί που λέγεται διαζύγιο και είναι τόσο βαρύ όσο οι ζωές όλων μας μαζί.
Άραγε όταν το κρατήσω στα χέρια μου θα ελαφρύνει?

τρίχες

Περνώ έξω από το μπάνιο και βλέπω από την μισάνοιχτη πόρτα τον μικρό μου γιο να κοιτιέται στον καθρέφτη έχοντας βγάλει την μπλούζα του.
-«Τι κάνεις?» τον ρωτάω
-«Θέλω να δω αν έβγαλα τρίχες, ο φίλος μου ο Μιχάλης είπε ότι έχει βγάλει και εσύ είπες ότι είμαι μικρός ακόμα για τρίχες… αλλά ο Μιχάλης είναι σαν κι εμένα και εκείνος είπε ότι έβγαλε, εγώ γιατί δεν έχω?»
-«θα βγάλεις τρίχες, είσαι μικρός ακόμα. Κάνε λιγάκι υπομονή και θα δεις»
-«Μα ο Μιχάλης..»
-«Και ο Μιχάλης θα βγάλει αλλά όχι ακόμα. Τι σας έπιασε με τις τρίχες?»
-«Αρέσουν στην Δανάη… έτσι μας είπε…»

Δεν θα σχολιάσω την προτίμηση της μικρής Δανάης στους τριχωτούς, ούτε την βιασύνη των μικρών να μεγαλώσουν… θα έδινα πολλά όμως για να μάθω πώς έφτασε η κουβέντα των 8χρονων συμμαθητών στις τρίχες..

τυχερή Κυριακή

Όμορφη Κυριακή, ηλιόλουστη και κρύα.
Είναι από αυτές τις Κυριακές που όλα λένε φύγε.
Από νωρίς το πρωί άρχισε να μαζεύεται κόσμος στο μαγαζί, για κάποιους οι Κυριακές είναι συνδεδεμένες με το ποδόσφαιρο.
Για κάποιους άλλους είναι συνδεδεμένες με την τύχη.
Νοιώθουν τυχεροί τις Κυριακές και αφού δεν δουλεύουν, διαλέγουν να περάσουν το πρωινό της πιο χαλαρής, χουζούρικης μέρας της βδομάδας, προκαλώντας την τύχη τους.
Ο κυρ Αποστόλης είναι εδώ από την ώρα που έβαλα το κλειδί στην πόρτα και γράφει, συμπληρώνει δελτία.. αμέτρητα δελτία από σχεδόν όλα τα τυχερά και μη παιχνίδια που παίζονται σήμερα.
Μικρά ποσά, ασήμαντα αλλά τα παίζει όλα.
-«Καλή επιτυχία» του λέω
-«Δεν παίζω για να κερδίσω» απαντά εκείνος «Δεν περιμένω την επιτυχία… να περάσει η Κυριακή θέλω μόνο.. δεν αντέχω μόνος σπίτι…»
Για κάποιους οι Κυριακές είναι συνδεδεμένες με την μοναξιά και δεν την αντέχουν…
Χαίρομαι που δουλεύω σήμερα.


Μωβ λουλουδάκι από τον Αλέξη.

το φως του μπάνιου

Ένοιωσα κάπως περίεργα όταν έκανε λάθος και αντί να ανάψει το φως του μπάνιου, άναψε του δωματίου.. είναι δίπλα δίπλα.
Χαμογέλασα όταν με ρώτησε αν μπορεί να ανοίξει το ψυγείο να πάρει μια μπύρα και δεν τον άφησα… ήθελα να του προσφέρω εγώ μια.
Καλεσμένος, επισκέπτης στο σπίτι που φτιάξαμε μαζί.. εκείνος είχε διαλέξει που θα μπουν οι διακόπτες… κι όμως …. μπερδεύτηκε.. ξέχασε.
Φόρεσε το σακάκι του να φύγει και ασυναίσθητα άπλωσα το χέρι μου να του φτιάξω τον γιακά που τσαλακώθηκε.
Αμηχανία..
Πολλά χρόνια, μια ολόκληρη ζωή… πώς να συνηθίσει κανείς?
Πώς να ξεμάθει το σώμα?
Μερικές φορές το μυαλό τα πάει καλύτερα, μαθαίνει γρηγορότερα.


Λεβάντες... γιατί μου αρέσει το μωβ.

ντύσε με

Η μέρα είναι συννεφιασμένη, βροχερή, κρύα. Είναι η πρώτη μέρα φέτος που μοιάζει χειμώνας.
Μπαίνω στο δωμάτιό του, ησυχία, λιγοστό φως μπαίνει από τις γρίλιες και το μόνο που ακούω είναι η ανάσα του. Ρυθμική, ήρεμη, παιδική.
Πλησιάζω στο κρεβάτι του και τον κοιτάζω..
Ίσα ίσα ξεχωρίζει το κεφάλι του κάτω από το γαλάζιο πάπλωμα. Κόκκινο μάγουλο, χείλη μισάνοιχτα και μισοτσαλακωμένα από το μαξιλάρι.
Δεν μου πάει η καρδιά να τον ξυπνήσω αλλά πρέπει να πάει σχολείο.
Κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού, του χαϊδεύω την πλάτη και του μιλάω σιγά να ξυπνήσει όμορφα.
Τον νοιώθω ότι αρχίζει να ανησυχεί, αλλάζει ρυθμό η ανάπνοη αλλά δεν κινείται.
Συνεχίζω να τον χαϊδεύω και να τον παρακινώ να σηκωθεί.
Τεμπέλικα, νωχελικά βγάζει το πόδι του από το πάπλωμα, το ακουμπάει στα πόδια μου και μουρμουρίζει:"Ντύσε με εσύ σήμερα που κάνει κρύο, βάλε μου τις κάλτσες, ντύσε με. Θέλεις να κρυώσει το μικρό παιδάκι σου?"
Κάποτε, κάποια θα με βρίζει πάρα πολύ... το νοιώθω.

ρε κοπελιά..

Μιλάω με μένα κάποιες φορές και μετά από όσα σκεφτώ, αρχίζουν οι ερωτήσεις..
Πόσα θέλω?
Πόσα έχω?
Φτάνουν?
Μήπως ζητάω πολλά?
Είμαι υπερβολική?
Μπορώ?
Θέλω?
Κι αν?
Αν δεν?
Χάνομαι στα ερωτηματικά ώσπου ακούω την φωνή να λέει : «Τι ‘ναι αυτά που μας λες ρε κοπελιά?»
Τότε έρχομαι πάλι στα ίσια μου.


Βρέχει..

καλά-θα-δούμε

Είναι μαζί από παιδιά, ήταν 16 περίπου κι οι δυο τους όταν γνωρίστηκαν.
Η σχέση τους ήταν πάντα θυελλώδης, έντονη, παιχνιδιάρικη, πολλή ερωτική.
Μάλωναν αρκετά και το καλύτερο μέρος του τσακωμού είναι η συμφιλίωση. Αυτό έκαναν κι αυτοί, μάλωναν για να συμφιλιωθούν.
Χώρισαν για κάποιο διάστημα όταν ήταν γύρω στα 20 και εκείνη την φορά η επανασύνδεσή τους ήταν πολλή δυνατή.
Την επισημοποίησαν με αρραβώνα και από τότε ο γάμος έγινε το όνειρο-στόχος της κοπέλας και το καλά-θα-δούμε του νεαρού.
Παντρεύτηκαν τελικά πέρσι μετά από 6 χρόνια αρραβώνα και αφού έζησαν δυο χρόνια μαζί.
Ένα χρόνο μετά δείχνουν κουρασμένοι όσο ποτέ.
Συνεχίζουν να μαλώνουν αλλά σαν να σοβάρεψε το πράγμα. Βαραίνει η ατμόσφαιρα και τα λόγια επίσης.
Συνεχίζουν να συμφιλιώνονται και να το απολαμβάνουν, αλλά οι ρυθμοί είναι αργοί και τελικά πάντα κάτι μένει.
Τώρα το παιδί έγινε το όνειρο-στόχος της κοπέλας και το καλά-θα-δούμε του νεαρού.
Ένα χρόνο μετά πόσο θα έχουν κουραστεί?
Γιατί δεν τα βλέπουμε αυτά όσο είμαστε μέσα?

είναι απαραίτητο?

Για να μην τρελαθώ εντελώς ψάχνοντας τις απαντήσεις, θα σιγουρευτώ για τις ερωτήσεις.
Είναι οι ερωτήσεις απαραίτητο να απαντηθούν?
Να ψάξω τότε..

όχι άλλα

Ξεχνάω πολύ.
Πρέπει να κάνω ασκήσεις μνήμης.
Δεν αντέχω άλλα πολύχρωμα χαρτάκια γύρω μου.

όλα

Για λίγο κοίταξα και τα είδα όλα.
Για μερικές στιγμές ένοιωσα και γέμισα με όλα.

έλιωσε κι έφυγε.

Δεν έχουμε κοινά, βαριέμαι να βγαίνουμε, όλο στα ίδια και στα ίδια χαζομέρη, μόνοι μας… τι να πούμε άλλο πια?
Νοιώθω πως τα έχουμε πει όλα.
Με τους φίλους μας δεν βγαίνουμε.. οι δικοί μου είναι πολλή φασαρία για κείνην και οι φίλες της είναι εντελώς χαζές.. δεν τις μπορώ.
Μα πώς γίνεται και κάποτε δεν σταματούσαμε να μιλάμε?
Τι λέγαμε τότε?
Οι φορές που περνάω καλά μαζί της και δεν μαλώνουμε για κανένα λόγο, είναι οι φορές που κάνουμε έρωτα.
Και όλα αυτά τα μούτρα?
Μοιάζει σαν ποτέ να μην είναι ευχαριστημένη και νοιώθω συνέχεια ότι κάτι έχω κάνει λάθος.
Τόσα παράπονα…
Μα πώς γίνεται αυτό?
Και τα αστεία? Γελούσαμε συνέχεια κάποτε, τώρα όχι τόσο.
Άλλαξα?
Εκείνη άλλαξε?
Μεγαλώσαμε?

Χαμογελούσα με τις δεκάδες ερωτήσεις του μεγάλου γιου.
Έλιωσε και έφυγε, ήθελα να του πω αλλά φοβήθηκα ότι δεν θα καταλάβει.
Αφού έτσι κι αλλιώς τα ζει, τα νοιώθει και προβληματίζεται.
‘Ολες οι απαντήσεις είναι μέσα στις ερωτήσεις του και εγώ είμαι εδώ να τις ακούσω..

θα έρθει πάλι.

Χωρίζομαι σε πολλά κομμάτια, δίνω από λίγο στον καθένα που με χρειάζεται και αν δεν φτάσει τότε δίνω λίγο ακόμα.
Κάθε βράδυ με μαζεύω και με κοιτάζω καλά να δω τι μου λείπει, τι παραπάνω έδωσα, πόσο μεγάλο ήταν, έχω άλλο?
Όσα κι αν έδωσα, πάλι κάτι παραπάνω έχω.
Κάτι με γεμίζει τελικά.
Όταν οι καταστάσεις με ξεπερνούν, όταν οι άνθρωποι με μπερδεύουν, όταν μου λένε ότι είμαι λιγάκι φεύγα… χαμογελάω.
Ότι έδωσα πάλι σε μένα θα’ ρθει.


Ο Όλυμπος, του Αλέξη.

ναι, σιγά...

-«Μαμά, χτυπάει το κινητό σου»
-«Άστο να χτυπάει, δεν μπορώ τώρα»
-«Κι αν είναι ο μπαμπάς?»
-«θα δω ποιος με καλεί και θα πάρω εγώ, μικρέ. Μην στεναχωριέσαι τόσο.. δεν με ψάχνει κανείς»
-«Αν είναι ο μπαμπάς? Και αν τον πάρεις μετά και δεν τον βρεις? Και αν είναι κάτι σημαντικό? Και αν θέλει εμένα?»
-«θα τον βρω, πάντα τον βρίσκω, μην ανησυχείς»
-«Ναι, σιγά μην τον βρίσκεις πάντα… θα τον είχες αν ήταν έτσι.»

Παναγιώτης 8

μπλέξιμο

Η Ντίνα έχει 3 παιδιά, την Χριστίνα που είναι 8 χρονών και πάει στην τρίτη δημοτικού και τα δίδυμα Βασιλική και Κώστα που πάνε στην πρώτη.
Δύσκολα να μεγαλώνει κανείς τρία παιδιά, πολλά τα έξοδα, πολλές οι υποχρεώσεις, γι’ αυτό όταν έγιναν τα δίδυμα τριών, τα έβαλε σε παιδικό σταθμό και πήγε να δουλέψει.
Ως τις 4 που σχολάνε τα παιδιά προλαβαίνει.. έτσι είχε σκεφτεί.
Η νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε ανάποδα, οι δάσκαλοι απεργούν και η απόγνωση έκανε την εμφάνιση της.
Πώς θα γίνει?
Να έρθει η μαμά από το νησί να βοηθήσει για λίγες μέρες.
Έρχεται η μαμά, μένει με τα δίδυμα σπίτι για να πάει η Ντίνα στην δουλειά.
Η απεργία συνεχίζεται και η γιαγιά πρέπει να επιστρέψει κάποια στιγμή.
Τώρα?
Να πάρει λίγες μέρες άδεια να μείνει με τα παιδιά και πού θα πάει… Θα λήξει... δε μπορεί… πόσο πια?
Και η απεργία συνεχίζεται.
Ώρα να πάρει ο σύζυγος λίγες μέρες άδεια.
Κάθεται κι εκείνος λίγες μέρες σπίτι ελπίζοντας.. κάνοντας ευχές και παρακάλια να συμφωνήσουν κάπου να λήξει αυτή η απεργία επιτέλους.
Συνεχίζεται όμως και η απόγνωση γίνεται φόβος.
Ο μικρός μου κάνει μάθημα κανονικά από την αρχή της απεργίας, σαν να μην συμβαίνει δηλαδή.
Ο μεγάλος δεν κάνει τίποτε απολύτως γιατί το σχολείο του είναι σε κατάληψη. Μερικές ώρες φροντιστήριο και οι προπονήσεις, είναι οι ασχολίες του.
Η κόρη της φίλης μου κάνει μάθημα 2 ή 3 φορές την εβδομάδα, πάει κάθε πρωί στο σχολείο να μάθει αν θα απεργήσει η δασκάλα ή όχι.
Ο πιτσιρικάς που μένει απέναντι μου μένει λίγες ώρες την ημέρα με την γειτόνισσα μέχρι να έρθει η μαμά του από την δουλειά νωρίς το μεσημέρι.
Το ζευγάρι δασκάλων που ζει στο δίπλα σπίτι, απεργούν.. αυτό σημαίνει ότι έχει να μπει μισθός στο σπίτι πάνω από έναν μήνα.
Μήπως ήρθε η ώρα να συμφωνήσουν κάπου?
Είναι όλα μια αλυσίδα, το ένα τραβάει το άλλο και μπλεχτήκαμε άσχημα

δεν υπάρχει.

Το μαγικό ραβδάκι που θα προστατεύει τους ανθρώπους που αγαπάω, δεν υπάρχει.
Μπορώ να παρηγορήσω αλλά όχι να προφυλάξω.
Να ακούσω, να κλάψω παρέα, αλλά το χρυσό κλουβί που θα κρύψω μέσα όσους αγαπάω, δεν το έχω.
Να εμψυχώσω, να μαλώσω, να χαϊδέψω, να αγκαλιάσω ζεστά.
Αν κρύψω αυτούς που αγαπάω από την εμμονή μου να μην πληγωθούν, είναι σαν να τους στερώ την χαρά, σαν να τους στερώ την ζωή.
Τι κι αν ξέρω το τέλος? Τι κι αν ξέρω το αποτέλεσμα?
Ο διάβολος είναι σοφός, όχι επειδή είναι Ο διάβολος, αλλά επειδή είναι πολύ γέρος.
Τους αγαπάω πολύ για να τους έχω κρυμμένους.
Με αγαπάω πολύ για να με κρύψω.

ανάμεσα

Εκείνη η ώρα ανάμεσα στον ύπνο και στο ξύπνιο, είναι η αγαπημένη μου.
Η ανάσα γίνεται ρυθμική, οι σκέψεις ανύπαρκτες, η φωνή σιγανή, ήρεμη.
Το όνειρο μπλέκεται με την πραγματικότητα και η πραγματικότητα μοιάζει με όνειρο.
Δύσκολα ξεχωρίζονται, είναι η ώρα που χαλαρώνουν οι αντιστάσεις και το φύλλο μπορεί να σηκώσει δυο και να ταξιδέψει ψηλά.
Πετάς αν το θελήσεις, ταξιδεύεις αν το πιστέψεις, αγαπάς αν αφεθείς.
Μάτια κλειστά, ψυχή ολάνοιχτη.
Κι όλο λέω πως θα φύγω κι όλο εδώ είμαι.

χαίρομαι

Χαίρομαι που τα δύσκολα πέρασαν…
Χαίρομαι που γελάω δυνατά, κλαίω με λυγμούς, χαμογελάω και κατσουφιάζω χωρίς να κρέμεται κάτι πάνω από το κεφάλι μου.
Χαίρομαι που νοιώθω ελεύθερη να σκεφτώ, να πράξω, να κάνω λάθος.
Χαίρομαι για πολλά, αλλά αυτό για το οποίο χαίρομαι πιο πολύ από όλα είναι που είχα κάνει μεγάλο λάθος… δεν χρειαζόμουν να κρατηθώ κάπου, μόνο μια αγκαλιά ήθελα τελικά.

αλλάζει

Είσαι καλός άνθρωπος..
Χαίρομαι όταν σου μιλάω, μου κάνεις καλό..
Με καταλαβαίνεις
Δεν με κρίνεις ότι κι αν πω, ότι κι αν κάνω..
Σε εμπιστεύομαι..
Εμείς μιλάμε στα ίσια, δεν φοβόμαστε τις λέξεις…
Η σχέση μας είναι ιδιαίτερη…

Και όταν μιλήσαμε στα ίσια και νομίζαμε ότι δεν φοβόμαστε τις λέξεις…
Υποκρίτρια.
Ανεύθυνη.
Άτιμη.
Γαιδούρα.
Δεν σε καταλαβαίνω, ποτέ δεν σε κατάλαβα.
Αλλάζει κάθε που βραδιάζει λέει το τραγουδάκι και τα λέει σωστά.

Το ηλιοβασίλεμα στη φοτο του Αλέξη είναι η αρχή της καινούριας μέρας, τότε που θα έχουν ήδη αλλάξει όλα.

εφευρέτης

-«Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εφευρέτης» λέει ο μικρός μου γιος.
-«Θέλω να φτιάξω κάτι που δεν θα υπάρχει πουθενά στο κόσμο, να το έχω σκεφτεί μόνο εγώ»
-«Πολύ ωραία ιδέα» του λέω «σαν τι δηλαδή θέλεις να φτιάξεις?»
-«Θα φτιάξω μια μικρή μπαλίτσα που όταν θα την πετάμε κάτω θα ανοίγει και θα γίνεται ένα μεγάλο σπίτι που θα χωράει πολλούς ανθρώπους… η κόκκινη μπαλίτσα θα γίνεται σπίτι και η μπλε καράβι, έτσι όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο θα έχουν σπίτι να μείνουν και καράβι να φύγουν αν το θελήσουν…»
Σοφό παιδί.

μαζί

Είναι σαν να σταματούν όλα και να υπάρχω μόνο εγώ, σαν κάθε σκέψη να κάνει λίγο στην άκρη για να χωρέσω εγώ και μόνο.
Μοιάζει το πιο εγωιστικό του κόσμου, αλλά είναι η αλήθεια.
Λες και όσα απασχολούν το μυαλό μου να χάνονται σε λιβάδια με παπαρούνες, να τα παίρνει δυνατός αέρας και να διαλύονται.
Τότε, όταν μένω εγώ και μόνο εγώ μέσα στο μυαλό μου, τότε που κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι στον βυθό της θάλασσας να χαζεύω αστερίες, καταλαβαίνω ότι δεν είμαι μόνη μου εκεί.
Μαζί είμαστε και είναι όμορφα.


Λευκάδα.

μην το αφήσεις

Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να σε χορτάσει.


Όλυμπος, του Αλέξη.

σκέψου

Συννεφιές.
Είναι από κείνες τις μέρες που λένε "σκέψου".
Δεν θέλω να σκεφτώ, θέλω να ακούω τις σκέψεις άλλων.


Το ίδιο λέει και η φοτο του Αλέξη.

σάλιο

Τον παρατηρώ αρκετή ώρα, η θέση που κάθεται είναι ακριβώς μπροστά από τον πάγκο μου, λίγο αν σκύψω μπορώ να τον κοιτάζω ανενόχλητη.
Είναι τεράστιος, είναι τόσο χοντρός που δεν γίνεται απλά να έχει παχύνει τόσο.
Φορά ένα μπλουζάκι με τον Φοίβο και την Αθηνά και φόρμα.
Πλημμυρίζει ο τόπος σώμα όποτε έρχεται στο πρακτορείο.
Είναι αληθινά τεράστιος άνθρωπος, ψηλός, με χέρια σαν φτυάρια και σβέρκο τόσο μεγάλο, που στη θέση του θα άφηνα μαλλιά μακριά.
Δυσκολεύεται να κινηθεί με άνεση, οπότε διαλέγει το τραπέζι που είναι μπροστά μου, φέρνει κοντά του ότι θα χρειαστεί και δεν σηκώνεται από την θέση του παρά μόνο όταν είναι να φύγει.
Βγάζει το πορτοφόλι του και το ακουμπάει στο τραπέζι, παίρνει ένα πακέτο δελτία κινο και ξεκινά.
Βάζει το δάχτυλό του στο στόμα, το πασαλείβει με άφθονο σάλιο και παίρνει ένα δελτίο, το συμπληρώνει και μου το δίνει να το παίξουμε… κάθε φορά κάνει ακριβώς το ίδιο, δάχτυλο στο στόμα, σάλιο, δελτίο κλπ κλπ.
Παίζει καμιά δεκαριά δελτία κάθε 5 λεπτά.. όλα μέσα στο σάλιο.. και κάθεται δυο ώρες.
Κέρδισε σήμερα, είναι η τυχερή του μέρα, κέρδισε 5000 ευρώ και χάρηκε τόσο πολύ που είπε θα παίζει μόνο εδώ επειδή είμαστε τυχεροί, λέει.
Θα πλημμυρίσουμε σάλια, με λίγα λόγια.
Ο άνθρωπος είναι το πιο σιχαμερό πλάσμα του πλανήτη.

δεν είδα τίποτα

Τους παρακολουθούσα αρκετή ώρα, κοιτούσα όπου και αυτοί αλλά... δεν είδα τίποτα.
Ποτέ δεν έμαθα τελικά.

η γυναίκα του Κώστα.

-Όλη η ιστορία ξεκίνησε με κάποιες κλήσεις στο κινητό μου, σε απίστευτες ώρες χτυπούσε και όταν απαντούσα,το έκλειναν. Κάποια φορά πήρα ένα μήνυμα και κάλεσα τον αριθμό για να μάθω επιτέλους ποια είναι αυτή που με ενοχλεί.. και το έμαθα.
Είναι η γυναίκα του φίλου μου του Κώστα, 28 χρονών, παντρεμένη μόλις δυο χρόνια με τον φίλο μου τον Κώστα, οπτικός στο επάγγελμα και πολλή όμορφη.
-Και? Τι ήθελε τελικά η γυναίκα του φίλου σου του Κώστα από εσένα?
-Μου είπε ότι από την πρώτη φορά που με είδε της άρεσα και επειδή περνά πολύ άσχημα στον γάμο της, ένοιωσε την ανάγκη να ξεφύγει για λίγο...
Μπορεί η διαστροφή να είναι κολλητική, αλλιώς δεν εξηγείται η συνέχεια της κουβέντας..
-Μου είπε πόσο απαίσιο, σπάνιο, μονότονο είναι το σεξ με τον σύζυγο, πόσο της έχει λείψει το πάθος.... είπε ότι θα συμβεί μόνο μια φορά, ότι δεν θα το μάθει κανείς από τους κοινούς γνωστούς...
-Πόσες φορές έχετε βρεθεί με την κοπέλα?
-Δυο ή τρεις φορές και όλες με τον σύζυγο μαζί, δεν ξέρω πως βρήκε το θάρρρος να μου τα πει όλα αυτά..
Ούτε κι εγώ ξέρω πως κάθεσαι μπροστά μου τώρα και λες όσα λες, ούτε που βρήκες το θάρρος να μου πεις το "πρόβλημά σου" μπορώ να καταλάβω, ούτε την λογική σας μπορώ να ακολουθήσω, ούτε τίποτα...
Μάλλον είναι ένα ακόμα "ότιναναι" από τόσα που έχεις στην πραγματικότητά σου. Γι΄αυτό και έμεινα σιωπηλή να ακούσω, να μάθω πως λειτουργούν κάποιοι άνθρωποι για να ξέρω πως να σε αντιμετωπίσω... και έμαθα. Θα σε αντιμετωπίσω σαν παιδί, αυτό ήθελες πάντα.

κι όμως

Ο Μητσάκος καταγγέλει.
Απίστευτο!

εκεί στο "εσείς"

-«Δεν ανήκω στο «εσείς» που λες συνέχεια.
Ακόμα εκεί με έχεις.. στο «εσείς».
Και πάντα εκεί θα με έχεις.
-«Εσύ θα μείνεις για πάντα εκεί.
Εγώ δεν σε έβαλα πουθενά.


Σκύρος.

μυστικό

«Θα σου πω κάτι αλλά μην πεις τίποτα όμως σε κανέναν»
«Είναι μυστικό, θα σου πω αλλά να μείνει μεταξύ μας»
«Μην φύγει παραέξω… εγώ κι εσύ το ξέρουμε»
«Ξέρεις ότι δεν μεταφέρω σχόλια και ειδικά αν ξέρω ότι είναι μυστικό.. σε σένα όμως θα το πω»
Πόσο ψεύτες, υποκριτές, ηλίθιοι είμαστε..
Πόσο κυράτζες μπορούμε να γίνουμε…
Δεν υπάρχουν μυστικά.
Εκεί καταλήγω κάθε φορά.


Το λευκό λουλουδάκι ζει κάπου ψηλά, εκεί που υπάρχουν όλες οι αλήθειες και όλα τα μυστικά, έτσι λέει ο Αλέξης.

8χρονα κουβεντιάζουν...

-«Και κάθε σ/κ μένεις με τον μπαμπά σου?» ρωτάει η Κατερίνα τον μικρό μου γιο.
-«Όχι όλα τα σ/κ, μερικά μόνο» απαντά εκείνος μάλλον αφηρημένος.
-«Και τι κάνεις στο σπίτι του?» συνεχίζει η μικρούλα
-«Κάθομαι, παίζω playstation, πάμε βόλτες, σινεμά, τρώμε έξω.. τέτοια πράγματα»
-«Ρε συ, είναι πολύ ωραία έτσι, ούτε διαβάζεις ούτε γράφεις, μακάρι να έμενα κι εγώ κάποια σ/κ με τον μπαμπά μου αλλά μένει μαζί μας εδώ.. δεν έχουν χωρίσει αυτοί»
-«Θα χωρίσουν?» ρωτάει ο μικρός και είναι η πρώτη φορά που σήκωσε το βλέμμα του να την κοιτάξει
-«Δεν ξέρω…»
-«Μπορείς να παίζεις και στο σπίτι σου playstation πάντως… και όταν πάω πάλι σινεμά με τον μπαμπά μου θα σε πάρουμε μαζί» βρίσκει τις λύσεις ο μικρός γιος.
-«Ωραία, ας μην χωρίσουν τότε, μπορεί να στενοχωρηθεί η μαμά μου… θα έρθω μαζί σας σινεμά…» κατέληξε η μικρή Κατερίνα.
Να θυμηθώ να μην κρυφακούω τα παιδάκια όταν συζητούν… κανείς δεν άκουσε κάτι καλό με αυτό τον τρόπο.

ήθελα να είχα μια κόρη...

Ήθελα να είχα μια κόρη..
Να της έβαζα πολύχρωμα ρούχα και τρελά κοκαλάκια στα μαλλιά.
Να της αγόραζα κούκλες και κουκλάκια.
Να μιλούσε με νάζι που μόνο τα κοριτσάκια έχουν και να ήταν χαδιάρα όπως μόνο μια γυναίκα μπορεί.
Να πήγαινε μπαλέτο και να γέμιζε το σπίτι ροζ ρουχαλάκια, παπουτσάκια κλπ
Να γινόμαστε φίλες, να μου έλεγε τους φόβους της και να της έδειχνα την δύναμή της.
Ήθελα να είχα μια κόρη… και τότε δεν θα μου έλεγε με παράπονο η βαφτισιμιά μου : «Όχι άλλα κοκκαλάκια νονά… φτάνει τόσα».
Έχω δυο γιούς όμως που παίζουν με μανία ποδόσφαιρο και το μόνο ροζ που υπάρχει είναι ένα μπλουζάκι που γράφει μπροστά «Same shit different day”.
Δεν χωράνε πλέον τα παπούτσια σε κανένα ντουλάπι και η απορία μου είναι πόσο μπορεί να μεγαλώσει το πόδι ενός ανθρώπου? Πόσο πάνω από το 46?
Ήθελα να είχα μια κόρη αλλά μου αρέσει που ζω μέσα σε άντρες.
Ψώνιο

τα ίδια

Συχνά, όσο είμαστε ακόμα μαζί, άκουγα τα παράπονά του.
Η ζωή του που κυλάει χωρίς να κάνει όσα ήθελε, η πίεση από τα παιδιά, την δουλειά, τις ευθύνες, και εκείνος πότε θα ζήσει? Και πολλά τέτοια καλά.
Εγώ ήμουν το πρόβλημα, έτσι νόμιζα, αλλά δεν ήταν έτσι.
Το πρόβλημα δεν ήμουν ποτέ εγώ… το πρόβλημα είναι εκείνος και μόνο…
Πίστεψε ότι η ελευθερία κινήσεων θα του έλυνε ως δια μαγείας όλα τα προβλήματά του… αλλά παρέμειναν.
Τον άκουσα πάλι να μου λέει για πίεση, πως περνά η ζωή και δεν θα προλάβει
Και εκείνος πότε θα ζήσει? Κλπ κλπ
Μιλούσε και κάθε λέξη ήταν μια επιβεβαίωση, ένα μπράβο μου που έπραξα το σωστό… πικρό όμως.
Αυτό που εκείνος περιμένει, εγώ το ζω καθημερινά.
Αυτό που αναρωτιέται κάθε φορά, εγώ το έχω κάνει πράξη.
Αλλά πάλι σε μένα τα λέει και θέλω να βρω τις κατάλληλες λέξεις να του εξηγήσω, να του πω ότι εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε την ζωή μας, να του πω να μην αγχώνεται και να σκέφτεται θετικά, να του δείξω ότι δεν είναι όλα μαύρα και να εκτιμήσει όσα έχει ήδη..
Να του πω τα ίδια δηλαδή, όπως κάποτε.
Παράξενοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι….


Το τεράστιο σύννεφο στην φοτο του Αλέξη μοιάζει με γιγάντιο πουλί... ή μόνο εγώ το βλέπω?

απαραίτητο

Δεν είναι απαραίτητο να καταλάβουμε κάποιον για να τον αγαπήσουμε.
Ούτε είναι απαραίτητο να αγαπάμε όσους καταλαβαίνουμε.
Είναι απαραίτητο όμως να αγαπάμε γενικά , όπως και να κάνουμε προσπάθειες να καταλάβουμε γενικά.
Εύκολο να τσακίσουμε μια πεταλούδα… αρκεί να την πιάσουμε πρώτα.

ψυχομπέρδεμα

Τρομάζω με την ευκολία που μπορώ να γίνομαι άλλη.
Νομίζω κάποτε ήταν πιο εύκολο και σίγουρα πιο συχνό να είμαι εγώ.
Να λέω ότι σκέφτομαι χωρίς να με ειρωνευτεί κανείς.
Η ειρωνεία φέρνει την ντροπή και η ντροπή την ενοχή.
Και έμειναν λιγότερες οι φορές που είμαι εγώ και έμαθα να τις εκτιμώ.
Μετά γίνομαι άλλη, άλλη για κάθε φορά.
Και όλες μαζί κάνουν εμένα.

εγώ

κοίτα δύο φορές

Μερικές φορές νοιώθω αόρατη, σαν να περνάω ανάμεσα στους ανθρώπους και να μην με βλέπει κανείς.
Σαν να μιλάω και να μην ακούγομαι.
Σαν να υπάρχω, αλλά σε λάθος τόπο… μπορεί και σε λάθος χρόνο.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που πρέπει να κοιτάξεις δυο φορές για να τους δεις και κάποιοι άλλοι που λείπουν αλλά είναι ακόμα εδώ.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι τόσο έξυπνοι, όμορφοι, ευχάριστοι, που μοιάζουν ψεύτικοι… αλλά δεν είναι...
«Σήκω πάνω, ίσιωσε το κορμί σου και προχώρα» μου έλεγε η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν περιμένουν τίποτα και όποιος δεν περιμένει τίποτα, έχει τα πάντα.


Ο Αλέξης θα πρέπει να κοίταξε δυο φορές για να βρει και να φωτογραφίσει το μικρό λουλουδάκι

ξεθωριασμένη είναι η μπλούζα

-«Με την μπλούζα που γράφει Placebo θα πας πρώτη μέρα στο σχολείο?» λέω στον μεγάλο γιο μήπως τον καταφέρω να βγάλει το μαύρο σκισμένο μπλουζάκι
-«Ναι» απαντά χωρίς να με κοιτάξει μήπως και γλυτώσει τον λόγο που ήμουν έτοιμη να βγάλω
-«Μα δεν έχει καν μανίκια» συνεχίζω ακάθεκτη
-«Ναι, το ξέρω»
-«Και είναι ξεθωριασμένη…»
-«Ναι, το ξέρω»
-«Και το σκουλαρικάκι? Εκεί θα μείνει?»
-«Μαμά, σε φιλώ.. πάω τώρα μην αργήσω στον αγιασμό και όταν θα επιστρέψω θα μιλήσουμε για σκουλαρίκια και τους Placebo, οκ?»
Και έφυγε και βγήκα έξω να τον χαζέψω και ήταν τόσο όμορφος με το μαύρο ξεθωριασμένο μπλουζάκι του με όλες τις ημερομηνίες από την tour των Placebo στην πλάτη και το μικρό ασημένιο κρικάκι στο αυτί, που φοβήθηκα λιγάκι…
Μπορεί ποτέ να μην σταματήσω να φοβάμαι για αυτούς τους δύο.
Καλό νέο ξεκίνημα.

φοβάσαι

-"Φοβάσαι τις λέξεις"
-"Δεν φοβάμαι τις λέξεις, φοβάμαι τους ανθρώπους που λένε εύκολα τις λέξεις..."

Ο θρόνος είναι ψηλά στον Όλυμπο και η φοτο του είναι του Αλέξη

ο μικρός έχει απορία

-«Μαμά, πάντα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι» λέει ο μικρός γιος, πιάνοντας μου το χέρι για να είναι σίγουρος ότι έχει την προσοχή μου
« Όταν λένε ότι πήγε η ψυχή του στην Κούλουρη, εννοούν ότι φοβήθηκε?»
-«Ναι» απαντώ και τον τραβάω μην πέσει πάνω σε ένα παιδάκι που ερχόταν κατά πάνω του.
-«Και καλά..» συνεχίζει χωρίς να έχει καταλάβει τον λόγο που τον τράβηξα
« Αυτοί που μένουν στην Κούλουρη τι λένε δηλαδή?»
Εδώ πάει το doh!

Υπάρχει λόγος

Οι σημειώσεις με έχουν σώσει πολλές φορές στην ζωή μου.
Ξεχνάω χαρακτηριστικά.. Κόλπα, όπως να βάλω το δαχτυλίδι στο άλλο χέρι κλπ, ποτέ δεν έπιασαν σε μένα.
Θυμόμουν απλά ότι κάτι πρέπει να θυμηθώ, τίποτε από εκεί και πέρα.
Μετά από μερικά απαίσια γεγονότα που συνέβησαν επειδή εγώ ξέχασα να κάνω κάτι άρχισα να σημειώνω τα πάντα.
Σε χαρτάκια κολημένα στο ψυγείο, στο γραφείο, παντού.
Σημειώσεις με σκέψεις, γεγονότα, αργότερα τετράδια με ολόκληρες ιστορίες έγιναν το βίτσιο μου.
Βρήκα ένα μικρό μπλοκάκι χωμένο σε ένα σάκο και βρέθηκα στους Φούρνους να παίζω yahtzee με δυο φίλους και να κερδίζω κιόλας... 7 το απόγευμα...Αύγουστος.. πριν 6 χρόνια.
Υποθέτω ότι αυτός είναι και ο λόγος που γράφω κι εδώ.
Να μην ξεχνάω.

κόκκινο

Γιατί μερικές φοτο, μερικοί άνθρωποι, μερικά μικρά πραγματάκια είναι ξεχωριστά.
Γιατί δεν είναι όλα ίδια και τα ίδια ακόμη τα βλέπουμε αλλιώς.. εμείς όλοι μας.
Επειδή είμαστε ξεχωριστοί και όμορφοι.

Η κόκκινη φοτο είναι του Αλέξη.

νέα αρχή

-«Ξεκινά πάλι το σχολείο από Δευτέρα» λέω στον μικρό μου γιο, μήπως και ανατριχιάσει λιγάκι.. δεν είναι αστείο η Τρίτη δημοτικού.
-«Α, ναι, ξεκινά το σχολείο… την Δευτέρα… εμένα πολύ μου αρέσει που αρχίζει πάλι το σχολείο.. θα δω τους φίλους μου .. την ίδια κυρία θα έχουμε και φέτος ε?» αναρωτιέται.
-«Ναι την ίδια θα έχεις μάλλον, θέλεις να έχεις την ίδια? Σου άρεσε?»
-«Πολύ μου άρεσε, μου αρέσει ο ήχος που κάνουν τα βραχιόλια της όταν γράφει στον πίνακα…»
Είναι κι αυτό μια άποψη.
Καλή νέα αρχή

μην κοιτάς το δάχτυλο

Η υπομονή μου εξαντλήθηκε, κουράζομαι, δεν βγάζω άκρη με σένα, φθείρομαι, με χαλάει η συμπεριφορά σου….
Δεν θέλω να σε δω ποτέ ξανά, δεν θέλω να μαθαίνω νέα σου από πουθενά, αλλοίωσες τον χαρακτήρα μου…
Αν ξανακούσω κάποιον να λέει πόσο καλός άνθρωπος είμαι, θα ρίχνω μια ματιά στα λόγια του φίλου μου… για να θυμάμαι...

Η όμορφη φοτο είναι του Αλέξη, γιατί μερικές φορές μας δείχνουν το φεγγάρι κι εμείς κοιτάμε σαν αποβλακωμένοι το δάχτυλο.

έχει δράκο το παραμύθι?

Όταν πέρασα το πρώτο σοκ και κατάφερε να βγει η πρώτη λέξη από το στόμα μου, ένιωσα ένα μούδιασμα.
Εκείνος ήταν συντετριμένος και εκείνος είναι από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα.
Χίλια γιατί, πώς έγινε, μήπως είναι λάθος,μήπως κοιμάμαι... μπαινόβγαιναν στο μυαλό μου ασταμάτητα χωρίς απάντηση..
Εκείνος συνέχιζε να είναι συντετριμένος και να ζητά βοήθεια με τον δικό του τρόπο κι εγώ ένοιωσα σαν το μοναδικό άτομο που μπορεί να τον βοηθήσει. και το έκανα.
και τον κάλυψα, του στάθηκα, τον παρηγόρησα.. ακόμα το κάνω.
Πέρασαν τα χρόνια και τώρα ξέρω ότι δεν είναι κουσούρι η ομοφυλοφιλία, είναι το άλλο όνομα της μοναξιάς.
Δεν κλαίω που ο αγαπημένος μου φίλος δεν θα κάνει παιδιά, κλαίω που είναι πάντα μόνος.
Κλαίω που το ανεκπλήρωτο τον κάνει παράξενο...
-"Σε βλέπω στα 50 σου με μεταξωτή ρομπίτσα, παντοφλίτσες και τα κρύα βράδια του χειμώνα να πίνεις κονιάκ μπροστά στο τζάκι, στο όμορφο σπίτι σου με τις πολύχρωμες λάμπες και τα μεταξωτά χαλιά" του λέω για να τον πειράξω όταν μιλάμε για το μέλλον και απαντά χαμογελώντας μυστήρια
-"Χαμογελάω στο παραμύθι σου? Ή βγαίνει ο δράκος τώρα όπου να 'ναι?"

πάστα σοκολατίνα

Μένω στην ίδια γειτονιά από πάντα, έχω δει μονοκατοικία να γκρεμίζεται και στην θέση της να σηκώνεται μια όμορφη μεν τεράστια δε πολυκατοικία.
Η μάντρα υλικών οικοδομών να γίνεται σχολείο και η αλάνα που παίζαμε παιδιά να γίνεται πλατεία… με παγκάκια και δέντρα.
Κρατάει ακόμα όμως κάτι από τα παλιά, είναι μερικοί άνθρωποι που είναι ίδιοι από πάντα και κάνουν το μέρος οικείο.
Στην γωνία, εκεί που είναι τώρα το σπίτι της Αίγλης, ήταν πριν 30 χρόνια ένα ζαχαροπλαστείο, το ζαχαροπλαστείο του κυρ Γιάννη.
Ένας στριμμένος, κακομούτσουνος άνθρωπος που κάθε γιορτή, όταν είχε πολύ κόσμο, αυτός έβριζε θεούς και δαίμονες επειδή δεν προλάβαινε.
Ήταν ο μοναδικός στην περιοχή και τα γλυκά του ήταν τέλεια… έτσι λεγόταν κιόλας «Το Τέλειον».
Κάποια απογεύματα μου έδινε η γιαγιά μου λεφτά για γλυκάκι. Έτρεχα σφαίρα στον κυρ Γιάννη και έπαιρνα μια πάστα σοκολατίνα.
Αυτό το ίδιο πάντα.
Πάστα σοκολατίνα, απαλή, γλυκιά, με μικρά κομματάκια αμύγδαλο μέσα και σοκολάτα υγείας τριμμένη από πάνω.
Μια φορά πήγα τρέχοντας για την πάστα μου όμως είχαν τελειώσει, στεκόμουν μπροστά στο ψυγείο να διαλέξω άλλη και ο κυρ Γιάννης με αγριοκοίταζε επειδή αργούσα.
Πώς θα διάλεγα αν δεν σκεφτόμουν πρώτα?
-«Τελείωνε» μου λέει «Δεν θα φάμε εδώ όλη την μέρα μας»
-«Ναι, ναι» λέω αλλά ήταν τόσο δύσκολο να αποφασίσω…
-«Τελείωνε σου είπα» αγριεύει ο κυρ Γιάννης τόσο όσο χρειαζόταν για να σαστίσω.
-«Μια αμυγδάλου… όχι όχι την δίπλα καλύτερα, άστο κυρ Γιάννη» λέω αγχωμένη που τον άκουγα να ξεφυσάει «δώσε μου ένα γιαούρτι καλύτερα…»
-«Δεν πας στο γεροδιάολο?» λέει ο κυρ Γιάννης τσαντισμένος και μου δίνει το γιαούρτι. Σε ένα κεσεδάκι πήλινο με χαρτί από πάνω.
Έφυγα τρέχοντας και μόλις έκανα να πηδήξω τα σκαλιά όπως πάντα, τρώω μια τούμπα απίστευτη.
Το γιαούρτι πετάχτηκε και έσκασε με φόρα στο τρίκυκλο του κυρ Γιάννη… στο κάθισμα δίπλα..
Σηκώνομαι με κλάματα από κάτω και βλέπω τον κυρ Γιάννη να βγαίνει αλαφιασμένος από το μαγαζί φωνάζοντας «Στο γεροδιάολο σου είπα να πας, γιατί δεν πήρες και το γιαούρτι σου μαζί?» και έσκυβε πάνω στο τρίκυκλό του.
Έφυγα τρέχοντας, κλαίγοντας, με αίματα στα πόδια και χωρίς γιαούρτι για το σπίτι.
Ποτέ δεν ξαναπήγα και ποτέ δεν έφαγα ξανά πάστα σοκολατίνα… σαν εκείνη τουλάχιστον ποτέ ξανά.

γιατί σου αρέσουν οι λεύκες?

-Γιατί σου αρέσουν οι λεύκες?
-Είναι ψηλές, λεπτές
Χρωματιστές,
Με άσπρους ψηλούς κορμούς,
Και έχουν χνούδι
Και ότι έχει χνούδι είναι κάπως…
Το φυσάς και πάει…
Ξέρεις…
Σαν νιφάδα χνουδωτή
Και όταν φυσάει κάνουν θόρυβο τα φύλλα της
Και όταν είναι νύχτα φαίνεται ακόμα πιο ψηλή
Και έχει και ωραίο όνομα…
Μ’ αρέσει να ξαπλώνω κάτω από τις λεύκες, να φυσάει και να τρέχουν χνούδια.
Τι άλλο να έχει ένα δέντρο?


Μιλούσε και εγώ έβλεπα.

μυαλό άδειο

ο βράχος

και το δεντράκι


Είναι μεσημέρι, στην παραλία έχει κόσμο αλλά είναι τόσο μεγάλη που μοιάζουν να είναι ο καθένας στον κόσμο του.
Κάτω από την ομπρέλα είναι η απόλυτη αποχαύνωση, ζέστη αλλά ένα ελαφρύ αεράκι κάνει την κατάσταση υποφερτή.
Παγωμένος καφές στο πλάι, σφηνωμένος στα βοτσαλάκια και ξάπλα στην πετσέτα.
Βλέμμα απλανές, ψάχνει τα σχήματα που κάνουν οι σκιές στον απέναντι βράχο.
Μυαλό άδειο.
Δέντρο είναι αυτό εκεί πάνω? είναι η μόνη μου απορία.
Όταν ζεστάθηκα και θέλησα να μπω πάλι στην θάλασσα, συνειδητοποίησα ότι ήμουν έτσι 2 ώρες σχεδόν. Με άδειο μυαλό.
Κοίταξα τον τεράστιο βράχο και τον έβγαλα φωτογραφία για να τον θυμάμαι.

δεν με νοιάζει

Δεν με νοιάζει να είμαι μόνη
Με νοιάζει που το συνηθίζω

ήρθαν οι φάλαινες

Ήθελα να πω πόσο χαίρομαι που ήρθαν οι φάλαινες, που γέννησαν τα μικρά τους, που ενώ ήταν τρομακτικές, φέρθηκαν άψογα σαν κυρίες κανονικές.
Ήθελα να πω πόσο εύκολο είναι να χαρεί κάποιος με μια κουβέντα μόνο, να φτιάξει η μέρα με λίγες λέξεις.
Ήθελα να πω πόσο χαίρομαι όταν καταλαβαίνω ότι δεν με ξέχασαν οι φίλοι μου και δεν έγιναν σαν τον πινόκιο..
Ήθελα να πω καλημέρες σε όλους.


Το μανιταράκι στη φοτο είναι αληθινό κι ας μοιάζει ψεύτικο...

σε μισώ

-«Σε μισώ, είσαι η χειρότερη μαμά που είχα ποτέ» λέει ο μικρός μου γιος θυμωμένος που δεν του πήρα άλλη μια κοκα κολα.
-« Σιγά μην με μισείς… δεν σε πιστεύω» του απαντώ
-«Πίστεψε το, σε μισώ πολύ.. είσαι και άσχημη, και το ροζ που φοράς δεν σου πάει καθόλου… ούτε τα μαλλιά σου μου αρέσουν έτσι όπως τα έχεις μαζέψει..» συνεχίζει ο μικρός
-«Καλά ρε μικρέ, τίποτα δεν σου αρέσει? Δεν έχω κάτι που να σου αρέσει έστω και λίγο?»
- ….
-«Σκέφτεσαι? Είναι πολλά και δεν μπορείς να αποφασίσεις ε?»
-«Ένα είναι μόνο» λέει ο μικρός με το ζόρι, σαν να αναγκάζεται να βρει κάτι καλό «Το μόνο καλό που έχεις είναι η αγκαλιά σου, έχεις την πιο όμορφη και ζεστή αγκαλιά του κόσμου.. τίποτε άλλο όμως, ούτε το παντελόνι σου μου αρέσει»
-«Έλα αγκαλιά τότε αφού σου αρέσει αυτό» του λέω και ανοίγω τα χέρια μου να μπει, κάνει ένα βήμα, σταματά και μου λέει
-«Με έριξες πάλι και χωρίς κοκα κολα…. Δεν σε αγαπάω, την αγκαλιά σου αγαπάω μόνο» και βολεύεται.
-«Το ίδιο είναι» σκέφτομαι αλλά δεν του το είπα… με μισούσε εκείνη την ώρα .


στη φοτο είμαστε αγκαλιά

κάνε ησυχία

Κάποιος μου είπε κάποτε ότι αν έχουμε απόλυτη ησυχία όταν ο ήλιος δύει στην θάλασσα, τότε θα τον ακούσουμε να σβήνει στα νερά της.
Προσπάθησα αλλά δεν άκουσα τίποτε.
Όταν του το είπα μου είπε ότι δεν θα είχε απόλυτη ησυχία.
-«Μα δεν μιλούσα, δεν ανάσαινα σχεδόν»
-«Έκανες ησυχία, δεν είχες… το μυαλό σου δεν ήταν ήσυχο φαίνεται, πώς να ακούσεις?»
Θα δοκιμάσω πάλι την επόμενη φορά

Το αθόρυβο ηλιοβασίλεμα της φοτο είναι στην Λευκάδα.

έρωτας

Μετά κατάλαβα ότι δεν είχα ερωτευτεί εσένα.
Ερωτεύτηκα εμένα.
Με ερωτεύτηκα όταν ένιωσα ερωτευμένη.
Ερωτεύτηκα αυτό που κατάλαβα ότι μπορούσα να νοιώσω.
Έγινες η αρχή, το πρώτο δειλό βήμα της νέας ζωής μου.
Με ερωτεύτηκα όταν ένοιωσα ερωτεύσιμη και πήρα δύναμη από εσένα που με έκανες να νοιώσω έτσι.
Ο έρωτας για την ζωή, για τα θέλω που τώρα μπορώ να έχω, ο έρωτας για την γαλήνη που νοιώθει η ψυχή μου όταν κοιτώ το ηλιοβασίλεμα, είναι αυτός που γνώρισα μέσω εσένα.
Άνοιξες το παράθυρο και εγώ ερωτεύτηκα το φως που μπήκε μέσα.
Ευχαριστώ.

κατανόηση

Συμβαίνει κάτι... κακό.
Κάποιος κάνει κάτι και επιδρά σε μένα άσχημα.
Κάποιος λέει κάτι και οι λέξεις με ταράζουν... μετά με πληγώνουν.
Κάποιος με αδικεί, με εξαπατά, με σπρώχνει, με πατάει, με..., με...
Συμβαίνουν στ 'αλήθεια αυτά?
Έτσι είναι?
Ή πάσχω από έλλειψη κατανόησης?
Το όριο ποιο είναι?
Εγώ θα το βάλω?
Το πόσο κακός είναι κάποιος εξαρτάται από την κατανόηση που δείχνω?
Μα το ότι καταλαβαίνω δεν σημαίνει ότι συμφωνώ ή δέχομαι...


Το κύμα που σκάει είναι στον Μύλο της Λευκάδας

ακόμα

Ακόμα εκεί είμαι

θα ξαναπαντρευτώ

Είναι γύρω στα 45, όμορφη γυναίκα, εντυπωσιακή.
Έχει παντρευτεί δυο φορές, έχει δυο ωραιότατα διαζύγια και έναν γιο 10 χρονών από τον δεύτερο γάμο.
Έχει δικό της σπίτι, αυτοκίνητο, αλλά δεν έχει δουλειά…
Ότι έχει δικό της το πήρε από τον τελευταίο σύζυγο ο οποίος ενώ την κακομεταχειριζόταν, την στόλιζε με όμορφα δώρα αμέσως μετά την τελευταία σφαλιάρα.
-«Δεν θέλω κανέναν μαλάκα κοντά μου ρε» έλεγε αγανακτισμένη η Δήμητρα, όταν ήταν φρέσκο το διαζύγιο και όσο είχε νωπό στο μυαλό της ακόμα το ξύλο που είχε φάει από τον τελευταίο σύζυγό της.
-«Δεν πρόκειται να κάνω το ίδιο λάθος ξανά ποτέ, είμαι νέα, γερή, θα βρω μια δουλειά και θα μεγαλώσω το παιδί μου» έλεγε η Δήμητρα όταν την ρωτούσα τι θα κάνει από δω και πέρα, πριν δοκιμάσει…
Προσπάθησε, δε λέω, και σε φροντιστήρια αγγλικών προσπάθησε να δουλέψει αλλά της φαίνονταν λίγα τα λεφτά για την δουλειά που προσφέρει και ιδιαίτερα προσπάθησε να κάνει αλλά ζητούσε πολλά λεφτά για την δουλειά που προσφέρει…
Η διατροφή μικρή, η δουλειά δύσκολο πράγμα και δυσεύρετο.
Πέρασε ένα χρόνο στριμωγμένη οικονομικά και αυτό είναι βουνό για την Δήμητρα.
Δε χαμογελούσε ποτέ, μαζί της μαράζωνε και το παιδί της.
Δεν μπορούσε να καταλάβει ο μικρός γιατί ήταν τόσο χάλια η μάνα του και γιατί είχε μόνιμα πρόβλημα με τα λεφτά αφού ο πατέρας του τους έδινε την διατροφή κανονικά.
Δεν μπορούσε να καταλάβει ο μικρός ότι η μαμά του είχε συνηθίσει από μικρή σε μια άλλη ζωή, πλούσια, με βίτσια και ιδιοτροπίες… κοστίζουν αυτά και η διατροφή δεν τα καλύπτει σε καμιά περίπτωση.
-«Το αποφάσισα Μαρία» μου λέει χτες μετά από αρκετούς μήνες που είχαμε να βρεθούμε, « θα ξαναπαντρευτώ… το αποφάσισα, πάει και τελείωσε. Θα βρω έναν που να έχει φράγκα αρκετά να ζούμε άνετα και θα τον παντρευτώ, ας είναι κι από προξενιό… δεν με νοιάζει, δεν θα ζω εγώ με τα ψίχουλα που μου δίνει ο πρώην και να το ευχαριστιέται κιόλας να με βλέπει να υποφέρω… όχι το αποφάσισα… θα παντρευτώ»
Άφωνη είμαι από τότε.
Λάθος επιλογές, λάθος ζωή?

η γιορτή μου είναι...

Η γιορτή μου είναι γαλάζιες θάλασσες και μικρά βοτσαλάκια.
Είναι παιχνίδια στα κύματα και τάβλι κάτω από την ομπρέλα.
Χταπόδι στα κάρβουνα και ουζάκια με πάγο.
Το ένδυμα είναι απλό, μαγιώ, σαγιονάρα.
Αύριο θα γιορτάσουμε έτσι.
Χρόνια καλά σε όλους μας.

τράβα την καρέκλα

Βγήκα στο μπαλκόνι, ερημιά, τρεις τη νύχτα.
Ένα ταξί πέρασε στην λεωφόρο πέρα και μετά σιωπή.
Τράβηξα την καρέκλα πιο κει, η τέντα έκρυβε το φεγγάρι.
Εδώ ήταν μια χαρά.
Άναψα τσιγάρο και το κοίταξα.
Πανέμορφο, τεράστιο, λαμπερό φεγγάρι.
Σαν κίνητρο μοιάζει.
Αφού υπάρχει τέτοια ομορφιά και την βλέπω εγώ σε μια γειτονιά, ανάμεσα σε μια τέντα και μια μπουκαβίλια, τότε η ομορφιά υπάρχει παντού... αρκεί να θέλεις να την δεις.
θα μπορούσα να μην είχα τραβήξει την καρέκλα

ξεχνάω...

Χάνω συνέχεια πράγματα.
Όσο πιο σημαντικό, απαραίτητο είναι κάτι, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα το χάσω.
Όσο πιο προσεκτικά, έξυπνα κρύψω κάτι, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα ξεχάσω το που.
Αναγκάζομαι συχνά να ψάχνω κάτι σε όλα τα πιθανά σημεία, να μην το βρίσκω πουθενά και να το έχω βάλει στο πρώτο συρτάρι του κομοδίνου μου… για να το έχω εύκαιρο… μην αναγκάζομαι να ψάχνω…
Εντωμεταξύ, ψάχνοντας βρίσκω κάτι που είχα «χάσει» εδώ και καιρό, επειδή όμως δεν το χρειάζομαι εκείνη την ώρα, το ξαναβάζω εκεί που το βρήκα έτσι ώστε όταν το χρειαστώ να ξέρω που είναι.
Όμως.. όταν έρχεται εκείνη η στιγμή και το χρειάζομαι, ενώ θυμάμαι ότι το είχα δει τότε.. δεν θυμάμαι το που ακριβώς… οπότε ξεκινάω πάλι το ψάξιμο κλπ κλπ.
Αφηρημένη και ακατάστατη.
Όποιος ψάχνει βρίσκει, έλεγε η σοφή γιαγιά αλλά δεν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό της όταν το έλεγε.
Έχασα κάτι τις τελευταίες μέρες αλλά ξέρω που είναι, θυμάμαι.
Δεν μπορώ να το έχω όμως.
Εύχομαι…

Η όμορφη ακρογιαλιά στη φοτο του Αλέξη είναι για να μου θυμίσει που θα είμαι σε λίγες μέρες

σκιές

Τα βράδια, στο φως του φεγγαριού, όλα ζωντανεύουν.
Τα δέντρα γίνονται θηρία και οι βράχοι φωλιές.
Ένα κλαρί κοντά σε έναν θάμνο γίνεται τεράστιο λιοντάρι.
Είναι λιγάκι απογοητευτικό να κοιτάς το κλαράκι το πρωί με το φως του ήλιου και να αναρωτιέσαι πού είναι όλη εκείνη η χαίτη.
Η πανσέληνος πλησιάζει.
Θα είναι το μεγαλύτερο φεγγάρι της χρονιάς.
Το λιοντάρι θα ζωντανέψει πάλι αλλά εγώ δεν θα είμαι εκεί να το δω.

η διπλή ζωή της Βερόνικα

Μερικές μέρες τώρα έρχεται στο πρακτορείο ένας περίεργος τύπος.
Κατά καιρούς βλέπω φάτσες παράξενες, άλλοτε καλοντυμένους με hands free, να μιλάνε στο κινητό και το βλέμμα να μην ξεκολλάει από τα κίτρινα μπαλάκια, άλλοτε μεθυσμένους με μάτια που γυαλίζουν να κρατάνε τα δελτία σαν να είναι η ευκαιρία της ζωής τους και να βρίζουν πουτάνα την τύχη τους γιατί ξέρουν από πριν ότι η ευκαιρία δεν θα έρθει σήμερα.
Αυτός είναι κοντός γύρω στα 40, με χοντρά γυαλιά μυωπίας, ίσια μαλλιά που τα χωρίζει στην μέση.
Φοράει παντελόνι και πολύχρωμο πουκάμισο και κρατάει στο χέρι κλειδιά, κινητό, τσιγάρα αναπτήρα και το τυχερό του στυλό. Ένα τσιγάρο είναι μόνιμα κολλημένο στο στόμα του και κόμποι ιδρώτα είναι κολλημένοι παντού στο μέτωπό του.
Έρχεται τα μεσημέρια αναψοκοκκινισμένος, ιδρωμένος και μεθυσμένος.
Μιλάει ακαταλαβίστηκα και στάλες σάλιου πετάγονται εδώ κι εκεί. Παραπονιέται για την ζέστη, για τον καφέ που πήρε από το μηχάνημα, για το χ που έφερε η Μιλαν, για το άδικο της μοίρας του, για όλα παραπονιέται.
Πληρώνει και τα λεφτά σκορπίζονται στο πάτωμα, σκύβει να τα μαζέψει, του πέφτει το κινητό, τον βοηθάνε να τα κρατήσει όλα αυτά, βρίζει..
Κάποια στιγμή φεύγει και ένα βάρος φεύγει από πάνω μου.
«Προβληματικός» σκέφτομαι και εύχομαι να μην ξανάρθει ποτέ, μόνο φασαρίες μπορούν να κάνουν κάτι τύποι σαν αυτόν.
Λίγες ώρες μετά, το απόγευμα ξανάρχεται, αλλά τώρα είναι αλλιώς.
Ξενέρωτος αυτή τη φορά, καλοχτενισμένος, καθαρά ρούχα και ένα μικρό μαύρο τσαντάκι στο χέρι που έχει μέσα όλα αυτά που κρατούσε στα χέρια του το μεσημέρι.
Ευγενικός, ήσυχος, κάθεται σε μια θέση, γράφει αυτά που θέλει να παίξει, πληρώνει χωρίς πολλά λόγια, χαιρετά και φεύγει.
«Ποιος από τους δύο είναι ο πραγματικός?» αναρωτιέμαι καθώς τον βλέπω να απομακρύνεται.
Το επόμενο μεσημέρι που τον είδα πάλι ιδρωμένο, μεθυσμένο κλπ κλπ κατάλαβα.
Η διπλή ζωή της Βερόνικα είναι ο τύπος.


Ο μαύρος, χοντρός βάτραχος στην φότο του Αλέξη μπορεί να είναι άσχημος αλλά κάτι καλό προσφέρει, η Βερόνικα προσφέρει άραγε?

τελικά?

Οι γιορτές είναι για την οικογένεια, έτσι μου έλεγε πάντα η μάνα μου και επειδή έκανα δική μου οικογένεια σε μικρή ηλικία, το είχα κάνει σημαία.
Ταξίδι ο σύζυγος για δουλειά το Πάσχα, μαύρα πανιά εγώ, που δεν θα είναι κοντά να φιληθούμε στο χριστός ανέστη.
Αγώνα στην Σπάρτη ο μεγάλος γιος ανήμερα της γιορτής του, 45 τηλέφωνα εγώ και κλάμα κάθε που μου έλεγαν να τον χαίρομαι.
Φέτος, της Παναγίας, που γιορτάζουμε εγώ και ο μικρός μου γιος, η οικογένεια θα είναι χωριστά και επειδή τα χρόνια περνούν, οι καταστάσεις αλλάζουν, εμείς οι ίδιοι είμαστε αλλιώς, σκέφτομαι να κλείσω το κινητό και να συγκεντρωθώ σε αυτό που πρέπει… ποιος φτιάχνει καλύτερα mohitos τελικά?
Ο Μήτσος στο θησείο ή ο Νίκος στην Λευκάδα?
Καλές διακοπές να έχουμε

ένα φιλί

Φίλησα τον μικρό μου γιο, του έκανα και μια αγκαλιά σφιχτή και τον άφησα να μπει στην τάξη του.
Είχαμε αργήσει μερικά λεπτά και τον πήγα εγώ στο σχολείο.
Έκλεισε η πόρτα την τάξης και έκανα να φύγω κι εγώ, με σταματά μια κυρία, μαμά προφανώς κάποιου μαθητή και μου λέει με ύφος ξερόλα κι όχι μόνο
-« Δεν φιλάμε τα παιδιά μας μαντάμ, πως θα γίνουν άντρες δυνατοί αν έχουν την μανούλα τους να τα φιλάει όλη την ώρα, άσε τα μικρόβια που κουβαλάς και τα μεταδίδεις και στο παιδί σου»
Αιφνιδιάστηκα, μα πώς της ήρθε? Τόσο εντύπωση της έκανε ένα φιλί και μια αγκαλιά?
-«Εγώ έτσι κάνω» της απάντησα και έφυγα.
Μου αρέσει να τους φιλάω, να τους ακουμπάω, να τους χαϊδεύω, να έχουμε επαφή σωματική εκτός από όλες τις άλλες που τις παλεύουμε καθημερινά.
Δεν κρατάει πολύ, μεγαλώνουν γρήγορα και μετά θέλουν άλλου είδους αγκαλιές και χαδάκια.
Ντρέπονται να τους φιλά η μάνα όταν γίνουν γύρω στα 8 και δεν σηκώνουν αγκαλιές και χάδια όταν περάσουν τα 12 ή 13
Οι γιοι μου τις πέρασαν αυτές τις ηλικίες και τώρα που έχουν γίνει μεγάλοι πια, αν είμαι τυχερή και ξεκλέψω κανένα νοιώθω άρχοντας.
Οι άνθρωποι μεγαλώνουν με αγάπη, γίνονται δυνατοί, σίγουροι, δίνουν με την σειρά τους από αυτή που έχουν εισπράξει.
Το άγγιγμα σημαίνει είμαι εδώ για σένα.
Έτσι το βλέπω εγώ.


Η φοτο είναι του Αλέξη, τρυφερή φοτο.

δεν είμαι σίγουρη

Θέλω να πω, αλλά δεν είμαι σίγουρη…
Θέλω και να φάω, αλλά.. πείνα είναι αυτό που νοιώθω? Δεν είμαι σίγουρη..
Μήπως θέλω απλά να καπνίσω? Να πιω νερό ίσως?
Δεν είμαι σίγουρη για τίποτε τελικά
Σκέφτομαι αν δεν είχα παιδιά, αν δεν υπήρχαν να γίνουν το σημείο αρχής και τέλους μου, που θα ήμουν? Πώς θα ήμουν? Ποια θα ήμουν?
Ανησυχίες 15χρονου παιδιού, προβληματισμοί αστείοι..
Συγκεντρώσου, πού κοιτάς επιτέλους?
Δεν ξέρεις τι θέλεις και κάνεις τόσες υποθετικές, γελοίες ερωτήσεις.
Ποιον ρωτάς? Ποιος περιμένεις να απαντήσει?
Όταν ήμουν μικρή, η προγιαγιά μου, μια αρχοντογυναίκα που μάζεψε από τα χρόνια που την βάρυναν και την έκαναν να σκύψει κεφάλι, μου έλεγε πως όταν δεν ξέρεις τι θέλεις, είναι επειδή τα έχεις όλα.
Κι όμως…

Στη φοτο, η οποία είναι του Αλέξη, το μικρό μωβ λουλουδάκι έχει στόμα και καταπίνει ανθρώπους και δαίμονες…
Καλό ταξίδι.

όλα είναι δρόμος

Σκεφτόμουν να σε αποχαιρετήσω με κάποιο τρόπο και μετά σκέφτηκα.. γιατί να το κάνω?
Αφού όλα είναι δρόμος, τι σημασία έχει?
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και είναι κάπου εκεί μπροστά.
Ευχαριστώ

χρυσό.. με σύννεφα

«Όταν πεθάνω η ψυχή μου θα πάει εκεί πάνω»
«Πού το ξέρεις?»
«Μου το είπε η ίδια, μου το λέει κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί…»

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μιλούν και μια ηρεμία ξαπλώνεται σαν σύννεφο.
Που δεν ρωτούν αλλά θέλω να τους πω τα πάντα.
Άνθρωποι που προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα και βλέπουν όσα εγώ προσπερνώ.
Πλούσιοι, γεμάτοι, χορτάτοι άνθρωποι.
Ταξιδιάρες ψυχές, πολύχρωμες.

Στη φοτο είναι ο θρόνος του Δία, ψηλά στον Όλυμπο και ανήκει στον Αλέξη.