πίκρα

Μου είπαν πως πρέπει να βγάλω νέα αστυνομική ταυτότητα για να ταξιδέψω.. Μάζεψα όσα δικαιολογητικά χρειάζονται και πήγα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής που μένω.
Την πρώτη φορά πήγα 9 το πρωί και έμαθα πως για να μπω στη λίστα αυτών που ίσως να εξυπηρετηθούν κάποια στιγμή θα πρέπει να πάω πολύ πολύ νωρίς.
Την επόμενη φορά πήγα στις 6. Πήρα το νούμερο 24 στη λίστα και τότε έμαθα πως εξυπηρετούν ως 15 άτομα την ημέρα..
Την επόμενη φορά πήγα στις 4… τα χαράματα.. με καφέ από το σπίτι μου, ντυμένη για τα χιόνια. Πήρα το νούμερο 5 στη λίστα και εκείνη τη μέρα έμαθα πως η έκδοση ταυτότητας είναι υπόθεση 5 λεπτών το πολύ.. πως η εξουσία δίνει ένα ύφος στους ανθρώπους και πως όσο κι αν προσπαθούμε είναι αδύνατον να βγάλουμε τον κολοέλληνα από μέσα μας.

δε ζούμε μαζί..

-Εγώ και ο αδερφός μου ζούμε με την μαμά μας… οι τρεις μας…
-Κι εγώ? Δεν είμαι κοντά σας εγώ? Δεν είμαι εδώ όποτε με χρειάζεστε? Δεν μιλάμε κάθε μέρα? Τι σημαίνει ζείτε με την μαμά σας? Κι εγώ πού ζω?
-….. Ζεις στο σπίτι σου, μπαμπά… δε τρώμε μαζί.. ούτε κοιμόμαστε μαζί
-Ναι, αλλά είμαι κοντά σας
-Ναι, ναι είσαι….δε ζούμε μαζί όμως… γιατί εμένα μου έφυγε κι άλλο δόντι χτες… και πονούσε η κοιλιά μου το βράδυ.. και ο φίλος μου ο Μιχάλης ήρθε σπίτι το πρωί….

παιχνίδι να γίνεται

Πρόκειται για ένα παιχνίδι που ο Πολυχρόνης με προ(σ)κάλεσε να πάρω μέρος..
Μια πυραμίδα από ανθρώπους που λένε 5 πραγματάκια για τον εαυτό τους, μετά δίνουν τη σκυτάλη σε άλλους 5 και χτίζεται η πυραμίδα από άχρηστες, αδιάφορες πληροφορίες..
Παιχνίδι να γίνεται λοιπόν

1. Έχω αλλάξει 6 δουλειές ως τώρα
2. Δεν έχω αλλάξει ποτέ σπίτι
3. Το αυτοκίνητό μου είναι κόκκινο
4. Κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο στα 12.
5. Το πρώτο μου blog λεγόταν σκιάγματα και το ξεκίνησα τον Μάρτη του 2005

Πρέπει να προτείνω κάποιους να συνεχίζουν το παιχνιδάκι… αν θέλουν και αν έχουν κέφι και αν αν αν..
Sigmund

Godot

Μαριαλένα

Vita mi

Φτερό στον άνεμο

μάλλον χάθηκα

Δεν ήξερα αν είχα πάρει το σωστό δρόμο
Ήταν αργά πια... το "μάλλον χάθηκα" είχε κολλήσει στο μυαλό μου
Δεν προχώρησα άλλο... γύρισα πίσω.
Όταν μου εξήγησαν ότι ήμουν λίγα βήματα πριν, είδα εμένα να γυρίζω και τον Θεό να γελάει

βροχή και ομίχλη

Είχε ομίχλη απ το πρωί
Βροχή και ομίχλη
Τα δέντρα έστεκαν ακίνητα, εκστασιασμένα
Έπεφτε το νερό πάνω τους και τα φανταζόμουν να χαμογελούν
Βάλσαμο..
Ελαφρύ σύννεφο ομίχλης ταξίδευε ανάμεσά τους, αργά περιπλανιόταν γύρω τους
Όσο πιο ψηλά τόσο πιο πυκνό και ξαφνικά, χωρίς να φυσήξει, χωρίς να νιώσω αέρα δυνατό, η ομίχλη άρχισε να τρέχει
Σκαρφάλωσε τη πλαγιά σαν κυνηγημένη αφήνοντας πίσω της λεπτά, αέρινα συννεφάκια σαν να μην πρόλαβαν να ακολουθήσουν..

-Φοβάσαι?
-Λίγο... πού πάει η ομίχλη όταν χάνεται?

συνέχεια

-Τα λόγια είναι τρύπια και μπάζουν από παντού…
Μια φουσκώνουν και γεμίζει το μυαλό μου από δαύτα, μια μικραίνουν και χάνονται στις στοές της μνήμης μου… μια τα μαλακώνω να τσαλακωθούν και να χωρέσουν, μια τα ομορφαίνω να μου αρέσουν…
Τα σπρώχνω έξω όποτε με στεναχωρούν, τα αλλάζω όποτε με πνίγουν… είναι μόνο λόγια…
-Δηλαδή δε τα πιστεύεις? δε τα λες?
-Τα λέω συνέχεια… και τα πιστεύω κάθε φορά…

φοτο του Στράτου. Αώος

η δασκάλα της γυμναστικής

Η δασκάλα της γυμναστικής στο δημοτικό σχολείο του μικρού μου γιου, είναι μια δραστήρια, μικρή κοπέλα με όρεξη και κέφι.
Τα παιδάκια την λατρεύουν, σε κάθε διάλειμμα καμιά δεκαριά τριγυρνούν γύρω της μιλώντας της ασταμάτητα, τραβώντας την εδώ κι εκεί κι εκείνη απαντά χαμογελαστή… τους δίνει σημασία, τους ακούει…
-«Σήμερα θα παίξουμε ένα παιχνίδι που πιστεύω πως θα σας αρέσει πολύ!» είπε μια μέρα που έβρεχε και δεν μπορούσαν να βγουν έξω
Τα έβαλε να καθίσουν σε ένα κύκλο και το παιχνίδι ξεκίνησε
«Θα σας λέω μια λέξη την οποία θα προσπαθήσετε να αναπαραστήσετε με κινήσεις του κορμιού σας…»
Φωνές, γέλια, φασαρία… ενθουσιασμένα 9χρονα χοροπηδούν φωνάζοντας και το παιχνίδι άρχισε.
Είπε πολλές λέξεις ..«χαρά, θυμός, αγάπη…».
Κάθε φορά τα παιδιά της έδειχναν με κινήσεις πως αντιλαμβάνονται την έννοια της λέξης και η δασκάλα ήταν τόσο περήφανη που οι μαθητές της ήταν τόσο έξυπνα παιδιά με φαντασία..
«Μοναξιά» ήταν η επόμενη λέξη
… κανείς
Τα παιδιά έμειναν καθισμένα κοιτάζοντάς την… κανένα δεν ήξερε πώς να αναπαραστήσει την μοναξιά…
«Α, μοναξιά! Εγώ κυρία ξέρω καλά πως είναι» είπε ο μικρός και σηκώθηκε όρθιος να δείξει στη δασκάλα του και στους συμμαθητές του πως είναι η μοναξιά..
Στάθηκε όρθιος, κατέβασε το κεφάλι, έγινε σκυθρωπός και άρχισε να βαδίζει αργά αργά με σκυφτούς ώμους…
Το βράδυ η δασκάλα της γυμναστικής με πήρε τηλέφωνο σπίτι μου και μιλήσαμε για μοναξιά και παιχνίδια….

σε μια γωνιά

Πόνεσα πολύ
Τρόμαξα ακόμα περισσότερο, πανικοβλήθηκα
Έγιναν όλα βουνό μπροστά μου και μου έκρυψε το φως
Κάθισα στο πάτωμα, σε μια γωνίτσα, έβαλα τα χέρια κι έκρυψα το πρόσωπό μου….. έμεινα έτσι στην ακρούλα
Άδειο μυαλό, άδεια ψυχή
Σαν να μικραίνω μοιάζει.. ή μεγαλώνουν όλα γύρω?
-Εσύ μικραίνεις…. και ξεθωριάζεις… και γίνεσαι μια χαζή που κρύβεται σε μια γωνιά

μαζί?

-Δεν γεννήθηκα μαμά, ξέρεις…
Δεν είχα και χτες γιο 17χρονο…
Μαζί μαθαίνουμε, από τα λάθη μας..
-Σκέφτομαι…

Μήπως τελικά ρε μαμά εγώ μαθαίνω γρηγορότερα?

2100 στον άσσο

Γύρω στα 30, σοβαρός, καλοντυμένος, με ένα μάτσο λεφτά στη τσέπη.
Τίποτα δεν έδειχνε το πάθος.. τίποτα εκτός από κείνη τη γυαλάδα στα μάτια.
«2100 ευρώ στον άσσο»
Αυτές ήταν οι κουβέντες που είπε
«Σε δυο λεπτά αρχίζει»
Αυτές ήταν οι λέξεις που είπα εγώ.. ούτε καλή επιτυχία είπα, ούτε τίποτε άλλο
Τον άφησα στο κόσμο του και τον παρακολουθούσα όσο περίμενε
Δεν έδειχνε αγωνία, ίσα ίσα έμοιαζε χαλαρός, συγκεντρωμένος, σαν έτοιμος για όλα.. μόνο εκείνη η γυαλάδα τον πρόδιδε
Η μπαλίτσα ξεκίνησε να τρέχει και τα μάτια του έτρεχαν μαζί της
Έχασε, δεν βγήκε ο άσσος
Έμεινε λίγα λεπτά ακόμα όρθιος να κοιτά την οθόνη, συνέχισα να τον παρακολουθώ
Ήταν ακόμα χαλαρός, ψύχραιμος αλλά η γυαλάδα στα μάτια του ήταν τώρα εκτυφλωτική
«Άτιμη» ψιθύρισε σχεδόν χαϊδευτικά και έφυγε παίρνοντας μαζί μόνο τη τρέλα του και την ελπίδα της επόμενης φοράς
Τι είναι καλύτερο σε τούτη τη ζωή από το να κουβαλάμε την ελπίδα μέσα μας?

μεγάλη ιστορία

Περπατούσα στο μικρό χωριό και χάζευα τα σπίτια, τους ανθρώπους, τους πλακόστρωτους στενούς δρόμους, τα γεράνια που ξεχείλιζαν από τις γλάστρες.
Πέρασα ανάμεσα από τρία παιδιά που έπαιζαν κυνηγητό, χαιρέτησα δυο κυρίες εντελώς άγνωστες που μου χαμογέλασαν, αγόρασα ένα μπουκάλι νερό και στάθηκα λίγο να πιω.
Έπεσε το μάτι μου σε μια γάτα που βγήκε αργά, νωχελικά από τη σχισμή ενός βράχου και πήγα προς εκεί να δω…
Εγκατάλειψη, ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό.
Μεγάλη ιστορία, ήταν το δεύτερο και μου έμεινε από τότε.
Πόσο θα ήθελα να μάθαινα την ιστορία του…

δεν μοιάζουμε

-Είσαι απαράδεκτος… μισή ώρα τώρα σε παρακαλάω να βάλεις τις πυτζάμες σου και να ετοιμαστείς για ύπνο και με γράφεις….
Τα δίδυμα, που είναι πολύ μικρότερα από εσένα, όταν τους λέει η μαμά τους να ετοιμαστούν για ύπνο το κάνουν και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να τους κυνηγάει σαν τρελή…χωρίς να το λέει εκατό φορές…
Σοβαρεύει, κάθεται στον καναπέ, με κοιτάζει με ύφος πληγωμένο και μου λέει σχεδόν ψιθυριστά..
-Πρώτα πρώτα να σου πω ότι με πρόσβαλες….
Με συγκρίνεις με τα δίδυμα που είναι 4 χρόνια μικρότερα από μένα και με βγάζεις κατώτερο….
Δεν μοιάζω με τα δίδυμα, μαμά… όπως κι εσύ δεν μοιάζεις με την μαμά τους….

Παναγιώτης 9

όμορφος, μαγικός πλανήτης

Κάτι λέει ο Αλέξης

Αλήθεια... ακούει κανείς?

Η φοτο είναι δική του.

όταν βρέξει

Είπα πως δεν περίμενα να επηρεαστώ τόσο από έναν άνθρωπο..
Είπα πως είμαι δυνατή, προσγειωμένη, χαμηλών τόνων και δεν είχα φανταστεί ποτέ λέξεις να μπαίνουν τόσο βαθιά μέσα μου και να με στοιχειώνουν…
Είπα πως δεν περίμενα τίποτα και κανέναν να χωράει στη ζωή μου γιατί είναι γεμάτη από τόσα άλλα…
Μου είπε ότι δεν πειράζει..
Είπε πως όταν βρέξει καταλαβαίνει η γη πόσο διψούσε.

αληθινό πολύ

Κάποιος στέκεται πάνω μου, κρατά με τη βία το στόμα μου ανοιχτό και στάζει ένα κίτρινο υγρό μέσα μου...
Στάλα στάλα κυλά το υγρό και είναι τόσο πικρό που δηλητηριάζομαι, καίγομαι...
Πνίγομαι, βήχω δυνατά, δεν μπορώ να πάρω ανάσα και το υγρό δηλητήριο ανακατεύεται με το σάλιο και κυλά στα σωθικά μου πιο αργά απ ‘τα δάκρυά μου…
Είναι τόσο πικρό που νιώθω να σαπίζει το μέσα μου απ ‘όπου περάσει.
Καταπίνω και το παρασύρω ακόμα πιο βαθιά.. προσπαθώ να φωνάξω όμως δεν βγαίνει φωνή..
Ξύπνησα τρομαγμένη και ένιωσα την πικρίλα στο στόμα.. τόσο αληθινό..
Είναι κάποια όνειρα που κάτι θέλουν να πουν..

του αρέσει αφού..

Μόλις μπει στο σπίτι βγάζει τα παπούτσια και την αριστερή κάλτσα…
-Γιατί έχεις το πόδι σου γυμνό μικρέ?
-Γιατί μου αρέσει, απαντά κοφτά
-Είναι παράξενο όμως… μόνο το ένα?
-Σιγά… αφού μου αρέσει πώς είναι δυνατόν να είναι παράξενο?

η πηγή

-Είμαι τόσο τυχερή! Είναι σαν φθινόπωρο κι όμως είμαστε στα μέσα του Γενάρη. Δεν είναι καταπληκτικό?
-Πού την βλέπεις τη τύχη? Κοίτα ψηλά, τα φύλλα δεν έχουν πέσει ακόμα από τα δέντρα, μια σαύρα διέσχισε το δρόμο πριν λίγο ενώ κανονικά θα έπρεπε να κοιμάται αυτό τον καιρό, και αφού δεν κοιμάται θα πει ότι δεν θα έχει δυνάμεις ως το καλοκαίρι.. δεν έχει νερό το ποτάμι, δεν θα έχει νερό γενικά, πώς θα ζήσουμε? Καταστροφή.. ανώμαλα πράγματα…
Έλα, πάμε λίγο πιο ψηλά να δούμε την πηγή του ποταμού..
Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το μονοπάτι και την άκουγα να μονολογεί «Απίστευτο.. πρώτη φορά το βλέπω αυτό.. πού είναι το χιόνι? Πού είναι ο χειμώνας? Καταστροφή..»
-Κοίτα, βλέπεις αυτά τα βράχια? Εδώ είναι η πηγή, μόνο που δεν έχει νερό…δεν μπορούσες να πηδήξεις από τον ένα βράχο στον άλλο τέτοια εποχή και τώρα είναι εντελώς στεγνά όλα… αυτά τα δέντρα θα έπρεπε να λυγίζουν από το βάρος του χιονιού αυτό τον καιρό κι όμως…. είναι τρομερό αυτό που συμβαίνει, πάει.. τα διαλύσαμε όλα, φτάσαμε στα όριά μας πια.. τέλος.

Μέχρι που χωρίσαμε μονολογούσε «Μα είναι δυνατόν? Έχει 10 βαθμούς!!! Τι να τα κάνουμε τα μουλάρια πια? Με καμήλες θα κάνουμε τις δουλειές στο βουνό μας..»
Για την καταστροφή που έρχεται, για την Άννα που αγαπάει τόσο το βουνό της.

το αγαπάω

Αυτό το βουνό το αγαπάω κι ας μην με ήθελε κοντά του.

"Ένα μυστικό κάθε φορά" λέει η φίλη και ησύχασα.

μικρή κίτρινη μπαλίτσα

Σπάνια χαμογελούν, χάσουν κερδίσουν έχουν την ίδια ακριβώς φάτσα, είναι ανέκφραστοι και τα μάτια τους ακολουθούν τη κίτρινη μπαλίτσα ασταμάτητα.
Μπορούν να μείνουν ώρες χωρίς νερό, κλείνουν τα κινητά τους μην τους ενοχλήσει κανείς και αν κάποια φορά βρεθούν με κάποιο σεβαστό ποσό στα χέρια τους, η χαρά κρατά λίγο.. τόσο όσο χρειάζεται για να το χάσουν πάλι.
Κάποιος είναι εδώ 6 ώρες και όταν πήγε η ώρα 9 και τελείωσε το παιχνίδι, ήταν η στιγμή που άκουσα τη φωνή του, «τελείωσε?» με ρώτησε και όταν του είπα ναι κατέβασε το κεφάλι, μάζεψε τα τσιγάρα του από τον πάγκο και έφυγε δίχως να πει καληνύχτα.
Δεν χαιρετούν… μερικές φορές νομίζω πως δεν με βλέπουν καν.. είμαι απλά η προέκταση της μηχανής.. αυτής που αγοράζει τα όνειρα και τις ελπίδες τους.
Αυτή η μικρή, κίτρινη μπαλίτσα τους υπνωτίζει, τους μαγεύει, τους απογοητεύει συνέχεια αλλά δεν την εγκαταλείπουν ποτέ.
Τους φοβάμαι λίγο.. αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς ακίνδυνοι.
Είναι σαν κάποιος να ζει έναν έρωτα τρελό και ξέρει από την αρχή πως δεν θα πάρει από τον έρωτά του ούτε μιας ματιάς χάδι… πόση δύναμη να έχει κάποιος τέτοιος?
Είναι ακίνδυνοι.

ρόλος

Νοιώθω άβολα όταν χάνω τον ρόλο μου..
Χρειάζομαι ξεκάθαρα πράγματα για να λειτουργήσω..
Πότε είμαι μαμά, πότε αφεντικό, πότε είμαι φίλη, απλή γνωστή, κόρη, ερωμένη..
Σε κάποια είμαι καλή, σε άλλα καλύτερη, σε όλα τα ενδιάμεσα είμαι ανύπαρκτη.

έτσι γίνεται τελικά

Δεν δείχνει να τους λείπει, τίποτε δεν δείχνει ότι νοιώθουν την απουσία του.
Μετράω τις μέρες που έχει να επικοινωνήσει μαζί τους και με πιάνει το στομάχι μου όταν είναι πάνω από τρεις..
Τους παρακολουθώ μήπως δω κάποιο σημαδάκι.. αν μελαγχολούν κάπου κάπου, αν σκέφτονται, αν απογοητεύονται…μήπως νοιώθουν παραμελημένοι… τίποτε.
Δεν βλέπω τίποτα.
Κάνουν όσα έχουν να κάνουν, γελάνε, μαλώνουν, ο καθένας στο κόσμο του και οι δυο μαζί στο δικό μας.
-Να ρωτήσουμε και τον πατέρα, λέω στον μεγάλο γιο όταν ζητάει κάτι που έχω αμφιβολίες και χρειάζομαι χρόνο να σκεφτώ.
-Πού να τον βρούμε τώρα? Και άντε να του δώσω να καταλάβει… απαντά εκείνος.
Έτσι γίνεται τελικά…
-Θα φτιάξω ένα διαστημόπλοιο και θα πάω στον Δία, λέει ο μικρός
-Κι εγώ? Ο αδερφός σου? Ο μπαμπάς?, ρωτάω. Μόνοι μας θα μείνουμε?
-Εσάς θα σας πάρω μαζί μου και θα έχουμε γυρίσει ως το σαββατοκύριακο που θα δω τον μπαμπά… κι αν δεν προλάβουμε δεν πειράζει… θα τον δω το επόμενο..
Έτσι γίνεται τελικά..
Δεν δείχνει να τους λείπει… και δεν μπορώ να κρατήσω τη σκέψη μου..
Έτσι γίνεται τελικά?

ξεθωριάζουμε

Ξεθωριάζουμε μερικές φορές
Γινόμαστε αχνοί.. σαν μέσα σε ομίχλη
Μένουμε φιγούρες ακίνητες σα να μας ρούφηξε κάτι όλο το χρώμα, τη ζωή

ψιθυριστά

Χαίρομαι που χαρήκαμε
Που υποδεχτήκαμε τη νέα χρονιά με ελπίδες και όνειρα
Αν γινόταν να φυσήξω δυνατά και να έσβηναν τώρα όλα αυτά τα πολύχρωμα, λαμπερά λαμπάκια από την πόλη…
Να σιγουρευτώ ότι πέρασαν οι γιορτές και τα καλά τους
Να βγάλουμε τα στολίδια, έπηξα στα αστέρια και στους άγιους που σκαρφαλώνουν σε μπαλκόνια από μικρές σκαλίτσες
Αυτή η μεγάλη απάτη με ξεγελάει συνέχεια
Οι ευχές μόνο ψιθυριστά, οι γιορτές μόνο ταπεινά..
Μέρα καλή να έχουμε

ο καλύτερος

-Όποιος έχει λεφτά είναι ο καλύτερος..
-Καλύτερος σε τι?
-Στα πάντα.
-Καλύτερος είναι αυτός που τα έχει βρει με τα μέσα του..
-Αν έχει λεφτά θα είναι μια χαρά τα μέσα του.

θηρίο

Η καθημερινότητα είναι ένα θηρίο από αυτά που εύχεσαι να είχες εξολοθρεύσει όταν ήταν νεογέννητα..

σε όλους..

Πάντα μου άρεσαν οι παραμονές.. μου άρεσαν πιο πολύ από την ίδια την γιορτή.
Μια αναμονή, όλη η προετοιμασία, μια αναστάτωση, μια διαφορετική μέρα είναι κάθε παραμονή..
Και μετά έρχεται η γιορτινή μέρα για να μου αποδείξει άλλη μια φορά ότι μάλλον ήμουν υπερβολική.
Αφορμή για ευχές είναι όλα.
Υγεία και αγάπη είναι οι δικές μου.
Σε όλους.. όπου κι αν είστε.

τζόγος

Κάθε φορά που έχει μεγάλο τζακποτ το τζοκερ οι άνθρωποι παθαίνουν φρενίτιδα.
Ίσως είναι από τις πολλές διαφημίσεις στην τηλεόραση, ίσως πάλι να είναι η μανία για να γίνουν πλούσιοι, τα παραπάνω λεφτά που έχουν τώρα τις γιορτές ή αυτή η τάση για το τζόγο που τους κυριεύει κάθε γιορτή και σχόλη… πάντως μια λύσσα την διακρίνω παντού.
Ηλικιωμένοι κύριοι και κυρίες, άλλοι με μπαστουνάκια, άλλοι με τα δελτία προσεκτικά βαλμένα σε τσαντάκια από φαρμακείο, καλοντυμένες κοπέλες με τα παιδάκια τους, νεαροί συνήθως πολλοί μαζί, ζευγαράκια αγκαλιασμένα που σκέφτηκαν μήπως αυτή είναι η ώρα που θα χαμογελάσει η τύχη… όλοι στη σειρά για να πάρουν μέρος στο μεγάλο παιχνίδι.
Άλλοι αναλύουν συστήματα, άλλοι διαλέγουν αριθμούς, άλλοι παίζουν τις ημερομηνίες γενέθλιων, επετείων, άλλοι μου λένε να διαλέξω εγώ αντί για αυτούς, άλλοι πάλι απλά σημειώνουν.. όπου πάει το χέρι.
-«Πρέπει πάση θυσία να αφήνουμε ένα παραθυράκι ανοιχτό για την τύχη μας» λέει ο κυρ Γιάννης που έχει παίξει αμέτρητα δελτία από το πρωί.
-«Άνοιξε τώρα το παράθυρο να φύγει ο καπνός και βλέπουμε για την τύχη σου..» απαντά ο φίλος του ο κυρ Θανάσης συνεχίζοντας να συμπληρώνει τα δικά του.
Άνθρωποι.. με τα πάθη μας.

απομυθοποίηση

-Έγραψες γράμμα στον αη Βασίλη? ρωτάει η γιαγιά την μικρή Κατερίνα.
-Μπα, όχι.. αφού δεν υπάρχει… τι γράμμα να γράψω?
-Τι ζήτησες να σου φέρει? συνεχίζει η γιαγιά σαν να μην άκουσε.
-Δεν έγραψα γράμμα σου λέω, δεν υπάρχει ο άγιος Βασίλης.. σε ποιον να γράψω γράμμα? δυσανασχετεί η Κατερίνα.
-Βρε πουλάκι μου, αν δεν γράψεις γράμμα πώς θα ξέρει ο άγιος τι δώρο θα σου φέρει? ακάθεκτη η γιαγιά…
-Το είπα στην μαμά μου.. ξέρει αυτή, λέει κοφτά η Κατερίνα.
Εκείνη την ώρα ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα η μικρή αδερφή της, κρατά στο χέρι ένα χαρτί που έχει ζωγραφίσει ένα αστέρι πράσινο και ρωτά φανερά προβληματισμένη..
-Εγώ τώρα… τι να ζητήσω από τον άγιο Βασίλη?
Παύση..
-Ζήτα το έλκηθρό του… λέει το Κατερινάκι και φεύγει τρέχοντας.

Σαν να τα μεγαλώσαμε απότομα τα παιδιά μας.. τα προσγειώσαμε και χάθηκε η μαγεία.

διάλεξα

Αν πρέπει να διαλέξω..
Αν είναι απαραίτητο κάποιος από τους δυο μας να στεναχωρηθεί και περνά από το χέρι μου ποιος θα είναι αυτός...
Αν ένας από τους δυο μας φορτωθεί με άσχημες σκέψεις ..
Αν γεμίσει τύψεις, ενοχές, βυθιστεί στο παρελθόν και κλάψει…
Αν μείνει μόνος μέρες που είχε συνηθίσει να περνά με την οικογένεια.. και είμαι εγώ αυτή που θα αποφασίσει…
Αν μπορώ με προφυλάξω.. τότε θα το κάνω.
Διαλέγω εσένα.

στο διάολο όλοι..

Πέρασε η ώρα, ετοιμαζόμουν να κλείσω και να πάω σπίτι μου επιτέλους.
Όταν τον είδα να μπαίνει με φόρα στο μαγαζί δυσανασχέτησα.. άντε άλλος ένας και έφυγα, σκέφτηκα και έβγαλα την τσάντα από τον ώμο.
Κάθησε σε ένα τραπέζι, άνοιξε όλες τις εφημερίδες που υπήρχαν και στρώθηκε για τα καλά.
Ας κάνω λίγο υπομονή, θα φύγει πού θα πάει?
-Το 125 είναι φραγμένο?
-Ναι, από το απόγευμα.
-Στο διάολο κι αυτοί, μονολογεί.
-Για να βάλω στάνταρ πρέπει να διαλέξω και σύστημα? συνεχίζει
-Ναι, οπωσδήποτε.
-Να πάνε στο διάολο όλοι τους….
Τώρα αυτό είναι τζόγος.. έτσι δεν είναι? αναρωτιέται αφήνοντας κάτω τα στυλό και τα δελτία.
-Εντελώς, απαντώ στην ηλίθια ερώτηση
-Μας παίρνουν τα σώβρακα και λέμε και ευχαριστώ δηλαδή… στο διάολο όλοι τους, στο διάολο και ακόμα παραπέρα… δεν παίζω τίποτα, άλλαξα γνώμη, να πάνε να πνιγούν, να πάνε στο διάολο…μπλα μπλα μπλα.
Δεν θα βγάλουμε άκρη, σκέφτομαι..
-Κλείνουμε σε λίγα λεπτά, αν δεν παίξετε τελικά να κλείσω τις μηχανές, του λέω όσο πιο ευγενικά μπορώ μετά από τόσους διαόλους που έχω ακούσει.
Αγριεύει, σηκώνεται, έρχεται προς το μέρος μου κρατώντας καμιά δεκαριά δελτία
-Θα κλείσεις όταν φύγω, δεν φτάνει που μας τα παίρνετε με το γάντι, μας διώχνετε κιόλας…
Δεν πάτε στο διάολο όλοι μαζί?
-Μάλιστα, ότι πείτε.
Δουλειά κι αυτή…

καθόλου

Είμαι πολλή δυνατή
Το ξέρω, μου το λένε συχνά όσοι με ξέρουν, μου το λένε και όσοι δεν με ξέρουν καλά αλλά είναι μπροστά όταν δείχνω την δύναμή μου.
Όταν στέκομαι ψηλά ακόμα κι όταν όλα δείχνουν να καταρρέουν.
Όταν δείχνω τόσο ψύχραιμη μπροστά στην τρικυμία.
Όταν χαμογελάω με σιγουριά και κάνω όσους το έχουν ανάγκη να πάρουν θάρρος.
Είμαι πολλή δυνατή
Τους ξεγελάω όλους με αυτά τα καμώματα
Δεν πονάω εγώ
Δεν πονάω καθόλου
Να το πω μερικές φορές ακόμα.. μπορεί να το πιστέψω.. εγώ η δυνατή…

το μεγαλύτερο τίποτα του πλανήτη

Ο μικρός γιος μαθαίνει να κάνει διαίρεση.
-Το 3 στο 9 χωράει 3 φορές, ναι?
-Ναι
-Και το 4 στο 8 χωράει 2 φορές, ναι?
-Ναι
-Και το 5 στο 6 χωράει 1 φορά και περισσεύει ένα ακόμα… μάλιστα.. πολύ ενδιαφέρον
Αυτά που περισσεύουν τι τα κάνουμε?
-Τίποτα, απλά περισσεύουν…
-Τίποτα? Αν μαζεύαμε όσα περισσεύουν από όλες τις διαιρέσεις του κόσμου και κάναμε πρόσθεση θα είχαμε το μεγαλύτερο τίποτα του πλανήτη…
-Ναι, εντάξει αλλά τώρα μαθαίνουμε διαίρεση, άσε τι περισσεύει και τι όχι και τελείωνε σε παρακαλώ.
-Ναι, ναι και αν μαζεύαμε όσα «τελείωνε» μου λες κάθε μέρα και κάναμε πρόσθεση θα είχαμε το τέλος του κόσμου… θα είσαι ευχαριστημένη τότε?
Λοιπόν.. συνεχίζω.. το 2 στο 9 χωράει 4 φορές και περισσεύει ένα… ας το βάλουμε με τα υπόλοιπα να μεγαλώσει το τίποτα του πλανήτη…

Βαθιές ανάσες, μετράω ως το 10 και αν περισσέψει κάτι θα το προσθέσω κι εγώ στο μεγαλύτερο τίποτα του πλανήτη…

σκύλος με κουδουνάκι

Περπατούσα στο μονοπάτι χαζεύοντας τα δέντρα.
Ο ήλιος ήταν λαμπερός, αν δεν έκανε τόσο κρύο θα νόμιζες ότι είναι άνοιξη.
Ησυχία ατελείωτη, σταμάτησα να βαδίζω για να ακούσω καλύτερα, κράτησα την ανάσα μου για λίγο και άκουσα τους ήχους του δάσους καθαρά.
Πουλάκια κελαηδούσαν και κάτι άλλο όμως… κάτι παράξενο ακούγεται.
Κουδουνάκι είναι αυτό? Μέχρι να σκεφτώ και να καταλάβω τον είδα να έρχεται..
Περπατούσε σκυφτός και αμέριμνος, σε κάθε βήμα κουνιούνταν τα αυτιά του και το κουδουνάκι που κρεμόταν στο λαιμό του.
Ήταν ψηλός και αδύνατος, με όμορφα παραπονιάρικα μάτια και γυαλιστερό καφέ τρίχωμα.
Δίστασε λιγάκι μόλις με είδε αλλά συνέχισε να περπατά προς εμένα θαρραλέα χωρίς να με χάνει από τα μάτια του.
Πλησιάσαμε σε απόσταση αναπνοής, σταματά να περπατά, σταματά και το κουδουνάκι, τον προσπερνάω και ακούω τον χαρούμενο ήχο του κουδουνιού να αντηχεί πάλι στην πλαγιά αλλά πολύ κοντά μου.
Γυρίζω το κεφάλι και τον βλέπω να με ακολουθεί.
-Έλα, του λέω
-Γουβ, μου απαντά και φεύγει μακριά αλλάζοντας γνώμη
-Θα σε κάνω ποστ, του φωνάζω και τον βλέπω να τρέχει σαν τρελός ταράζοντας την ησυχία του δάσους με το κουδουνάκι του.
Τον τρόμαξα, δεν αντέχει την δημοσιότητα.

φευγιό

Ένα φευγιό, μια τάση να τρέξω, κουνάω τα πόδια μου ανυπόμονα όταν είμαι εγκλωβισμένη κάπου.
Γυρίζω και το πρώτο που σκέφτομαι είναι πότε θα φύγω πάλι.
Μαζεύω αλλά δεν μαζεύομαι.
Πάω τώρα

τι έκανα ρε?

-Πρέπει να κάνω την εξέταση… έχω κάνει μαλακία και τρόμαξα μετά την αρρώστια του Άρη…
Μιλούσε καπνίζοντας σαν να μην ήμουν εκεί, σαν να τα έλεγε στον εαυτό του και όχι σε μένα που κρατούσα την ανάσα μου προσπαθώντας να επεξεργαστώ όσα ακούω με ψυχραιμία.
-Έχω πάει με 6 ανθρώπους χωρίς προφύλαξη από τότε.. τους μέτρησα χτες το βράδυ… όλοι ήταν άγνωστοι.. τι έκανα? Τι έχω κάνει ρε?
Παραλήρημα χωρίς σταματημό…
Έψαχνα να βρω κάτι να πω αλλά τι?
-Πώς το έκανες αυτό? τόλμησα να ρωτήσω μετά από ώρα και ένα ακόμα παραλήρημα ξεκίνησε.
-Δεν ξέρεις, δεν μπορείς να καταλάβεις, δεν είμαστε το ίδιο, και να προσπαθήσω να εξηγήσω δεν θα καταλάβεις… η ζωή είναι παράξενη… η ζωή μου είναι παράξενη, νιώθω σαν να είμαι δυο μερικές φορές.. τι έκανα ρε?
Πήγα να γεμίσω το κενό μου με σώματα ανθρώπων που δεν αφήνουν οσμή φεύγοντας.. παραμυθιάστηκα πως αγαπιέμαι έτσι..
Φοβάμαι τώρα…

για καιρό

Για καιρό προσπαθούσα να τελειώσω την πινακίδα «μην αγγίζετε» και ότι ήταν έτοιμη και διάλεγα μέρος να την κρεμάσω… αποφάσισα ότι δεν την θέλω πια.
Πολύ φοβάμαι πως έκανα λάθος.




deviantart

το παιχνίδι

Στη δουλειά μου έρχομαι καθημερινά σε επαφή με πολλούς ανθρώπους.
Για ώρες στέκομαι δίνοντας και παίρνοντας λεφτά από διάφορους ανθρώπους.
Πολλές φορές για να κάνω την ώρα να κυλήσει παίζω το παιχνίδι.
Παρατηρώ κάποιον και προσπαθώ να καταλάβω όσα περισσότερα μπορώ για αυτόν.
Φρεσκοσιδερωμένος, κολλαριστό πουκάμισο και δερμάτινο τσαντάκι… παντρεμένος, όχι χειρωνακτική δουλειά, οικογενειάρχης..
Μουτζούρες στα νύχια, χρόνιο το κακό.. μάλλον στο λιμάνι θα δουλεύει και αφού τον έχω δει να παίζει κινο με φόρμα εργασίας τότε σίγουρα είναι ικανός να φάει το βδομαδιάτικο στο τζόγο.
Λέρας ταξιτζής που όποτε μπαίνει μασουλάει είτε τυρόπιτα είτε σουβλάκι…χωρισμένος, ζει μόνος και από ότι φαίνεται δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά.
55αρης, καλοβαλμένος, ανοιχτό πουκάμισο, χρυσή αλυσίδα, να με πιάνει λιποθυμιά από τις μυρωδιές, ποτέ και για κανένα λόγο δεν αποχωρίζεται το κινητό….. ελεύθερος, φαν ρωσίδων, βουλγάρων κλπ καλλονών.
Ατελείωτοι άνθρωποι, διαφορετικοί..
Μπορεί να παίζουν κι αυτοί το ίδιο παιχνίδι με μένα.

γίνεται..

Γίνεται να μου λείπει κάτι που δεν είχα ποτέ?






φοτο απο deviantART

δεν θέλω άλλο

Πού είστε όλοι?
Όλοι εσείς οι φίλοι που με τόσο προθυμία τρέξατε να πείτε τον καλό λόγο της παρηγοριάς, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει..
Στα καλά μου σας χρειάζομαι, στις λύπες πρέπει να μένω μόνη.
Πόσα λόγια άχρηστα… ούτε στο τόσο δεν μαλάκωσαν την ψυχή μου.
Δεν σας θέλω άλλο.

λύσσα το λένε

-«Μου αρέσει η Κυριακή, δεν έχουμε σχολείο και θα έρθει ο πατέρας μου να με πάρει στις 11 ακριβώς» λέει ο μικρός γιος χοροπηδώντας στο σαλόνι.
-«Ε, κι αν δεν είναι 11 ακριβώς δεν χάλασε ο κόσμος» προσπαθώ να τον προετοιμάσω για την σίγουρη αργοπορία του «Στο σπίτι περιμένεις όχι στο δρόμο, ολόκληρη μέρα θα περάσετε μαζί.. άλλωστε μια Κυριακή έχει κι αυτός να κοιμηθεί λίγο παραπάνω…»
-«Όχι, όχι είπε 11 ακριβώς για να έχουμε όλη την μέρα δικιά μας» συνεχίζει ο μικρός και είναι τόσο σίγουρος ότι αυτή τη φορά δεν θα καθυστερήσει ο πατέρας του να έρθει να τον πάρει, που με πείθει κι εμένα στο τέλος.

1 το μεσημέρι Κυριακής, ο μικρός είναι έτοιμος από ώρα.
-«Άργησε ο μπαμπάς» λέει συννεφιασμένος «αλλά τι πειράζει? Μήπως στο δρόμο περιμένω? Μια Κυριακή έχει κι αυτός να κοιμηθεί…»
Λύσσα είναι η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό για να περιγράψω τι αισθάνομαι όταν συμβαίνουν αυτά τα μικρά, ασήμαντα πραγματάκια….

παραμύθι

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.
Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: 'Τι είναι το κρυφτό; Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα, να παίξουν κι αυτοί.
Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.
'Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε το άφηνε ελεύθερο. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.
Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.....
1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.
Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.
Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα.
Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.
Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζητούσε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.
Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει.


Δεν ξέρω ποιος έγραψε αυτό το όμορφο παραμύθι, αλλά είναι από τα αγαπημένα μου.

you have killed me

Είναι το μυαλό που ταξιδεύει
Είναι ο Morrissey που θα με ταξιδέψει το βραδάκι
Είσαι εσύ που σκέφτομαι συνέχεια
Όμορφα πράγματα.

παράξενη οικογένεια

-«Παράξενη οικογένεια έχουμε» λέει ο μεγάλος γιος τρώγοντας το μεσημεριανό του καθισμένος μόνος του στο τραπέζι της κουζίνας.
«Σπάνια τρώμε όλοι μαζί, άλλος εδώ, άλλος στο δωμάτιό του… άλλες ώρες.. καμία σχέση με τις οικογένειες των άλλων. Έχουν πρόγραμμα αυτοί, εμείς είμαστε χύμα.. όποιος πεινάει, τρώει.»
-«Ναι, είμαστε λιγάκι περίεργοι εμείς» του απαντώ και νοιώθω το στομάχι μου να σφίγγετε.
Θυμάμαι πολύ καλά τα οικογενειακά τραπέζια τις Κυριακές όταν ήμουν παιδί, μαζευόμαστε όλοι, τρώγαμε, πίναμε, μιλούσαμε… όλοι μαζί. Τις καθημερινές τρώγαμε με την μάνα μας, περίμενε να σχολάσουμε και οι τρεις από το σχολείο και να φάμε παρέα.
Τώρα είναι όλα αλλιώς. Περίεργα ωράρια, χαλαρώσαμε γενικώς.
Δεν μπορώ να μην νοιώσω τύψεις.
-«Δε βαριέσαι» συνεχίζει βουτώντας ένα κομμάτι ψωμί στη σαλάτα «μπορεί να μην τρώμε μαζί αλλά μιλάμε τουλάχιστον»
Κάτι είναι κι αυτό, σκέφτομαι.

άνθρωποι..

Μπαίνει φουριόζα στο μαγαζί κρατώντας 3-4 τσάντες με ψώνια, ψωμιά, γάλατα, εφημερίδες, τα αφήνει κάτω προσεκτικά και περιμένει στη σειρά για να παίξει με τη τύχη της.
Φοράει παρδαλά ρούχα, κόκκινο κραγιόν, έχει μακριά κόκκινα βαμμένα νύχια, φοράει βραχιόλια, δαχτυλίδια, μεγάλα σκουλαρίκια και έχει τα μαλλιά της μαζεμένα με ένα τεράστιο ροζ φιόγκο.
Ψάχνει στο πορτοφόλι της χωρίς να κοιτάζει γύρω.
Έρχεται η σειρά της και ακόμα ψάχνει, περιμένω να μου πει τι θέλει και ακόμα ψάχνει στο ταλαιπωρημένο πορτοφολάκι της.
-«Μου λείπουν 10 λεπτά» λέει με μπάσα φωνή και με κοιτάζει μάλλον αγριεμένα.
-«Δεν πειράζει» της λέω «την άλλη φορά θα μου τα δώσετε» ξέροντας από πριν ότι δεν θα υπάρξει άλλη φορά.
-«Εντάξει, ευχαριστώ» μουρμουρίζει και παίρνει το τυχερό δελτίο στα χέρια της, το χώνει βαθιά στο πορτοφολάκι της και σκύβει να μαζέψει τις τσάντες.
Βγάζει ένα μικρό κουλουράκι, το ακουμπάει στον πάγκο μπροστά μου και λέει σχεδόν χαμογελαστά αυτή τη φορά:
«Δεν θα υπάρξει άλλη φορά, θα σε πληρώσω σε είδος, δεν έχω ελπίδες να κερδίσω αν χρωστάω, πώς θα μου δώσει αν δεν έχω δώσει πρώτα εγώ?»

αυτό το άτιμο

Χειρότερο από το να νοιώθουμε την μοναξιά σε όλο της το μεγαλείο είναι να έχουμε κάποιον πλάι μας και να τον κάνουμε να νοιώθει ότι δεν είναι ούτε στο τόσο σημαντικός στη ζωή μας.
Το τέρας μέσα μου μπορεί να το κάνει αυτό... μπορεί να βρει και τις δικαιολογίες..
Όταν θα κοιταχτεί στον καθρέφτη δεν θα υπάρχει λόγος αιτία και αφορμή.. μόνο το τέρας μέσα μου.
Έρχεται η ώρα που κοιτάμε βαθιά. Βλέπουμε την αλήθεια μας από άλλη μεριά και δεν είναι τόσο αλήθεια όσο νομίζαμε.
Έρχεται η ώρα που είμαστε αρκετά σοφοί για να δεχτούμε το παρελθόν, να το ρουφήξουμε, να το καταπιούμε.
Έρχεται η ώρα που το αύριο είναι χτες και μένει εκείνο το άτιμο "δεν πρόλαβα" να με τυρανάει.



Όμορφες μουσικές, μου θυμίζουν δρόμο.

φως

Έλειψα τρεις μέρες, ο μικρός γιος πέρασε αυτές τις μέρες με τον πατέρα του και ήταν μέσα στη τρελή χαρά.
-«Σου έλειψα καθόλου?» τον ρώτησα χτες
-«Καθόλου» μου απαντά χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του από το παζλ που έφτιαχνε
-«Ωραία» του λέω και τον αγκαλιάζω σφιχτά
-«Η αγκαλιά σου μου έλειψε λιγάκι» μουρμουρίζει και εγώ λιώνω… κάθε φορά.

Σςςς

Ησυχία...

για μένα

Κι έτσι, σιγά σιγά, λέξη στη λέξη πλέκεται μια ιστορία.
Το μόνο αληθινό είναι το γεγονός.
Πλέκω στην μικρή ιστορία μου το γεγονός, την πραγματικότητα με δεκάδες μικρά, μεγάλα ψέμματα.
Όλα αυτά για μένα.
Όλο αυτό για να ικανοποιήσω εμένα.
Για όσα έχω πει, για όσα θα πω ακόμα, για όσα θα κάνω, για όσα θα προσποιηθώ ότι έκανα..
Όλα για μένα.

ωραία μέρα

Όταν έμαθα για τον γάμο, ένα φωτάκι άναψε στο μυαλό μου.
Όταν έμαθα που γίνεται, το φωτάκι δυνάμωσε και έγινε φως δυνατό, από αυτά που είναι αδύνατον να μην δεις.
Από κείνη τη στιγμή το φως δεν σταμάτησε να λάμπει, σαν οδηγός για να μην χαθώ στην πορεία, για να μου δείχνει τι θέλω να κάνω.
Είναι κάποιες Δευτέρες που μοιάζουν με αρχή..
Ωραία μέρα, ωραίος ήλιος, ωραία σχέδια.

η Στέλλα δεν ξέρει

Η Στέλλα ζει στην Κέρκυρα εδώ και πολλά χρόνια με την οικογένειά της. Αυτή και ο σύζυγός της είναι πολλοί καλοί φίλοι με τους γονείς μου.
Διακοπές στο νησί, γλέντια στα σπίτια τους, εκδρομές…
Μπορεί να μην βλέπονται συχνά λόγω της απόστασης, αλλά έχουν τακτική επικοινωνία.
Η Στέλλα είναι άρρωστη και ήρθε στην Αθήνα για να κάνει κάποιες εξετάσεις. Πρέπει να μείνει για λίγες μέρες και οι γονείς μου προσφέρθηκαν να την φιλοξενήσουν.
Είχα την εντύπωση ότι είχαν συνηθίσει στην ιδέα ότι η κόρη τους έχει χωρίσει πια και δεν είχαν πρόβλημα να το λένε… ειδικά στους φίλους τους που έχουν πει και μια κουβέντα παραπάνω.
Άλλαξα άποψη όταν είδα τον πατέρα μου να μου γνέφει να μην συνεχίσω αυτό που έλεγα μήπως και καταλάβει η Στέλλα ότι έχω χωρίσει.
Έμεινα έκπληκτη να τον κοιτάζω αλλά σταμάτησα για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση.
Όταν μείναμε μόνοι μας τον ρώτησα γιατί μου έγνεψε..
«Δεν ξέρει η φίλη σας ότι έχω χωρίσει? Δεν το έχετε πει? Τόσος καιρός έχει περάσει πια, τι περιμένετε? Νόμιζα είναι φίλη σας…» ερωτήσεις η μία πάνω στην άλλη μήπως καταλάβω την λογική του.
«Μην με παρεξηγείς κορίτσι μου» εξηγεί ο πατέρας μου «Δεν βρήκα την ευκαιρία να το πω ακόμα.. δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο να παραδεχτώ ότι η δική μου κόρη είναι ζωντοχήρα…»
Την σιχαίνομαι αυτή τη λέξη, ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει και ούτε θέλω να ξέρω.
Τελικά θα πάρει λίγο χρόνο ακόμα μέχρι να παραδεχτεί ο πατέρας μου ότι η δική του η κόρη χώρισε.. και ακόμα περισσότερο μέχρι να νοιώσει άνετα να το πει ανοικτά… αν γίνει ποτέ αυτό…
Έχουμε δρόμο ακόμα.

καλύτερα

«Εσύ δεν είσαι για τους ανθρώπους»
Κάθε φορά που άκουγα την φράση, σκεφτόμουν το ίδιο ακριβώς..
«Καλύτερα..»

μια βαριά λέξη

Κάποιες φορές, κάποιες λέξεις είναι τρομακτικές.
Είναι μόνο λέξεις και αν βάλω την λογική μπροστά θα δω ότι δεν έχουν τόση σημασία όσο η πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα δεν αλλάζει με λέξεις.
Η πραγματικότητα δεν χρειάζεται λέξεις.
Διαζύγιο.
Λέξη που δεν ξέρω αν σημαίνει τέλος ή αρχή.
Δεν αλλάζει τίποτα και αλλάζουν όλα.
Το βλέπω σαν ένα ακόμα κάτι που έχω αφήσει στη μέση και ήρθε η ώρα να τελειώσω.
Το τυπικό μέρος της υπόθεσης… το διαζύγιο.
Λέξη βαριά.
Ένα χαρτί που λέγεται διαζύγιο και είναι τόσο βαρύ όσο οι ζωές όλων μας μαζί.
Άραγε όταν το κρατήσω στα χέρια μου θα ελαφρύνει?

τρίχες

Περνώ έξω από το μπάνιο και βλέπω από την μισάνοιχτη πόρτα τον μικρό μου γιο να κοιτιέται στον καθρέφτη έχοντας βγάλει την μπλούζα του.
-«Τι κάνεις?» τον ρωτάω
-«Θέλω να δω αν έβγαλα τρίχες, ο φίλος μου ο Μιχάλης είπε ότι έχει βγάλει και εσύ είπες ότι είμαι μικρός ακόμα για τρίχες… αλλά ο Μιχάλης είναι σαν κι εμένα και εκείνος είπε ότι έβγαλε, εγώ γιατί δεν έχω?»
-«θα βγάλεις τρίχες, είσαι μικρός ακόμα. Κάνε λιγάκι υπομονή και θα δεις»
-«Μα ο Μιχάλης..»
-«Και ο Μιχάλης θα βγάλει αλλά όχι ακόμα. Τι σας έπιασε με τις τρίχες?»
-«Αρέσουν στην Δανάη… έτσι μας είπε…»

Δεν θα σχολιάσω την προτίμηση της μικρής Δανάης στους τριχωτούς, ούτε την βιασύνη των μικρών να μεγαλώσουν… θα έδινα πολλά όμως για να μάθω πώς έφτασε η κουβέντα των 8χρονων συμμαθητών στις τρίχες..

τυχερή Κυριακή

Όμορφη Κυριακή, ηλιόλουστη και κρύα.
Είναι από αυτές τις Κυριακές που όλα λένε φύγε.
Από νωρίς το πρωί άρχισε να μαζεύεται κόσμος στο μαγαζί, για κάποιους οι Κυριακές είναι συνδεδεμένες με το ποδόσφαιρο.
Για κάποιους άλλους είναι συνδεδεμένες με την τύχη.
Νοιώθουν τυχεροί τις Κυριακές και αφού δεν δουλεύουν, διαλέγουν να περάσουν το πρωινό της πιο χαλαρής, χουζούρικης μέρας της βδομάδας, προκαλώντας την τύχη τους.
Ο κυρ Αποστόλης είναι εδώ από την ώρα που έβαλα το κλειδί στην πόρτα και γράφει, συμπληρώνει δελτία.. αμέτρητα δελτία από σχεδόν όλα τα τυχερά και μη παιχνίδια που παίζονται σήμερα.
Μικρά ποσά, ασήμαντα αλλά τα παίζει όλα.
-«Καλή επιτυχία» του λέω
-«Δεν παίζω για να κερδίσω» απαντά εκείνος «Δεν περιμένω την επιτυχία… να περάσει η Κυριακή θέλω μόνο.. δεν αντέχω μόνος σπίτι…»
Για κάποιους οι Κυριακές είναι συνδεδεμένες με την μοναξιά και δεν την αντέχουν…
Χαίρομαι που δουλεύω σήμερα.


Μωβ λουλουδάκι από τον Αλέξη.

το φως του μπάνιου

Ένοιωσα κάπως περίεργα όταν έκανε λάθος και αντί να ανάψει το φως του μπάνιου, άναψε του δωματίου.. είναι δίπλα δίπλα.
Χαμογέλασα όταν με ρώτησε αν μπορεί να ανοίξει το ψυγείο να πάρει μια μπύρα και δεν τον άφησα… ήθελα να του προσφέρω εγώ μια.
Καλεσμένος, επισκέπτης στο σπίτι που φτιάξαμε μαζί.. εκείνος είχε διαλέξει που θα μπουν οι διακόπτες… κι όμως …. μπερδεύτηκε.. ξέχασε.
Φόρεσε το σακάκι του να φύγει και ασυναίσθητα άπλωσα το χέρι μου να του φτιάξω τον γιακά που τσαλακώθηκε.
Αμηχανία..
Πολλά χρόνια, μια ολόκληρη ζωή… πώς να συνηθίσει κανείς?
Πώς να ξεμάθει το σώμα?
Μερικές φορές το μυαλό τα πάει καλύτερα, μαθαίνει γρηγορότερα.


Λεβάντες... γιατί μου αρέσει το μωβ.