20070206

σε μια γωνιά

Πόνεσα πολύ
Τρόμαξα ακόμα περισσότερο, πανικοβλήθηκα
Έγιναν όλα βουνό μπροστά μου και μου έκρυψε το φως
Κάθισα στο πάτωμα, σε μια γωνίτσα, έβαλα τα χέρια κι έκρυψα το πρόσωπό μου….. έμεινα έτσι στην ακρούλα
Άδειο μυαλό, άδεια ψυχή
Σαν να μικραίνω μοιάζει.. ή μεγαλώνουν όλα γύρω?
-Εσύ μικραίνεις…. και ξεθωριάζεις… και γίνεσαι μια χαζή που κρύβεται σε μια γωνιά


6 σχόλια:

Marina είπε...

Οταν πονάμε αισθανόμαστε ότι μικραίνουμε και ότι ο πόνος παίρνει δαιμονικά μεγάλες διαστάσεις.
Δεν είναι έτσι. Απλά λυγίζουμε σαν τα καλάμια μέχρι το έδαφος. Αλλά δεν σπάμε.
Δεν ξέρω όμως αν αυτό είναι καλό ή κακό.

candyblue είπε...

O πόνος μας κάνει καλύτερους ανθρώπους...το ξέρεις αυτό. Είδα αυτή την γνώση μέσα στα μάτια σου,την περασμένη φορά...

Σου έχω ποστ από τα χεράκια μου είσαι έτοιμη να το διαβάσεις άσπρο πάτο?

mario είπε...

Ούτε κι εγώ ξέρω marina..

candy, άσπρο πάτο.. οκ

Νερίνα είπε...

Στάδιο είναι, δε κρατάει πολύ, δε μικραίνεις, δε ξεθωριάζεις, γυρνάς στην αφετηρία για να ξεκινήσεις σωστά αυτή τη φορά.
Καλή σου μέρα

mario είπε...

άλλο ένα στάδιο λοιπόν,νερίνα:)
Μέρα καλή σε όλους.

demonia είπε...

Το ζητούμενο είναι να μην περάσεις όλη σου τη ζωή σ`αυτή τη γωνιά...