έτσι

Επέμενε να μάθει για ποιον μιλούσα σε κάποια από τις δημοσιεύσεις.
Δεν ήθελα να πω και το έκανα εμφανές.
Επέμενε κι άλλο… αντιστάθηκα.
Το έριξε στην πλάκα… και πάλι αρνήθηκα να πω για ποιον μιλώ στο συγκεκριμένο ποστ.
Συνέχισε να ρωτά και να επιμένει, συνέχισα να λέω όχι.
Μαλώσαμε στο τέλος.
Γιατί έκανα το λάθος να του φανερώσω την ύπαρξη των ημερολογίων?
Επειδή είμαι ηλίθια και πίστεψα ότι αντέχει.
Σαν να μην υπάρχεις… έτσι θα συνεχίσω.
Έτσι έγραφα, ξέρεις, σαν να μην υπάρχει κανείς άλλος εκτός από εμένα…. Έτσι θα συνεχίσω.

σε αγαπάει?

-Σε αγαπάει?
-Έτσι λέει.
-Εσύ?
-Περνάω καλά.
-Δεν απάντησες.
-Ε, τι να σου πω? Περνάω καλά σου λέω.
-Δεν είπες το ίδιο όταν σε ρώτησα για κείνη,
-Εκείνη μου λέει συνέχεια πόσο με αγαπάει.
-Κι εσύ? Εσύ τι λες? Πόσο καλά περνάς?
-Ναι.
-Ξέρεις να αγαπάς?
-Ναι.
-Πώς είσαι σίγουρος?
-Αγάπησα εσένα κάποτε και το ξέρω.
-…..
-Εσύ αγαπάς?
-Αγάπησα εσένα κάποτε….

σε συνάντησα στο bar

Είναι παράξενο να γνωρίζεις άλλους bloggers.
Συνήθως όταν γνωρίζουμε κάποιον πρώτα τον βλέπουμε, μετά τον ακούμε και πολύ αργότερα μαθαίνουμε τα προσωπικά του ή την τρέλα που κουβαλάει ή πόσο μεγάλο ψώνιο είναι. Μπορεί να μην το μάθουμε ποτέ, αν δεν αφιερώσουμε χρόνο.
Στην περίπτωση που συναντιούνται bloggers συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πρώτα μαθαίνουμε τα μέσα και μετά βλέπουμε, ακούμε, καταλαβαίνουμε…
Δεν ξέρω αν όλοι όσοι γνώρισα είναι «καλοί» άνθρωποι, ο καθένας είναι καλός σε κάτι ή έχει κάτι καλό, φαντάζομαι.
Ξέρω όμως ότι μοιράζομαι την χαρά της παρέας, την επιθυμία μου για επικοινωνία, την περιέργειά μου να δω πίσω από τις λέξεις και κανένα δυο μπουκάλια ρακές ή τεκίλες…
Μου φτάνουν αυτά.

Βάσω και θανάση ευχαριστώ από καρδιάς. Με ξαφνιάσατε ευχάριστα, δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα να εκπλήσσομαι.
Φιλιά σε όλους.

μπιρίμπα

Οι τηλεοράσεις στο βάθος του μαγαζιού δείχνουν κινο, 8 άνθρωποι κάθονται στα δυο μεγάλα τραπέζια που είναι εκεί και παίζουν, πίνοντας καφέ, μελετώντας ταυτόχρονα τις εφημερίδες.
Ακούω συζητήσεις που κάνουν, κρυμμένη πίσω από την μεγάλη κολώνα που είναι δίπλα από τον πάγκο.
-«Ρε Γιάννη, δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω? Αν βάλουμε 1000 ευρώ στους τρεις αγώνες θα πάρουμε πάνω από 7 χιλιάρικα»
-«Και πρέπει να πιάσουμε και τα τρία παιχνίδια για να κερδίσουμε ε?»
-«Ε ναι, βέβαια»
-«Δεν έχουμε άλλες ελπίδες, ή κερδίζουν όλα και παίρνουμε τα λεφτά ή που τα χάνουμε, έτσι? Δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.. στον δεύτερο γύρο ας πούμε»
Ο φίλος του αρχίζει και δυσανασχετεί, δεν απαντά και ο Γιάννης συνεχίζει ακάθεκτος.
-«Δηλαδή μια κι έξω, ε?»
-«Ρε Γιάννη ξέρεις κάτι? Εσύ έχεις μπερδέψει το στοίχημα με την μπιρίμπα φίλε μου. Άσε δεν είσαι για τέτοια»
Εγώ γελούσα για ώρα, ο Γιάννης σκέφτηκε να παίξει στα νερά του και έφυγε τρέχοντας για το καφενείο δίπλα, μην κλείσει το καρέ και μείνει απέξω.
Πάντως το χιλιάρικο θα το χάσει σήμερα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

άργησες

Είσαι ο άνθρωπός μου.
Αυτό μου είπε και έμεινα για μερικά λεπτά να κοιτάζω το κενό.
Είσαι ο άνθρωπός μου.
Χρειάστηκε να περάσω από τόσες περιπέτειες για να ακούσω αυτή την πρόταση.
Χρειάστηκε κι εσύ πρώτα να βγάλεις όλες τις κακίες σου για να βγει στην επιφάνεια το αυτονόητο.
Έπρεπε να πονέσω και να δηλητηριαστώ ανεπανόρθωτα για να ακούσω αυτό που άλλες εποχές ήταν το μόνο που ήθελα.
Πέρα από όλα, όσα ζήσαμε μαζί, όσα φτιάξαμε μαζί, τα παιδιά μας, οι δουλειές μας, οι φίλοι και γνωστοί μας, οι καυγάδες, οι απιστίες, οι λέξεις…
Πέρα από όλα και πάνω από όλα, μετά από τόσο καιρό και όταν μοιάζει να έχει περάσει η καταιγίδα, εγώ παραμένω ο άνθρωπός σου.
Γιατί δεν κλαίω?
Μα γιατί δεν με συγκινεί?
Άργησες.

κοιτάζω, αλλά βλέπω?

Στην τηλεόραση δείχνει ποδόσφαιρο χωρίς ήχο, ξεχασμένο από πριν που έβλεπε ο γιος μου.
Εγώ και η μάνα μου καθόμαστε στον καναπέ δίπλα δίπλα, πίνουμε βυσσινάδα και συζητάμε χαλαρά, περί ανέμων και υδάτων.
Πέφτει το βλέμμα μου στην τηλεόραση και λέω:
-«Έχουν ομορφύνει οι ποδοσφαιριστές τον τελευταίο καιρό, δε νομίζεις?»
-«Δεν έχουν ομορφύνει, πάντα όμορφοι ήταν, απλά εσύ τους είδες τώρα» απαντά η μάνα με τον γνωστό, κοφτό τρόπο της και με βάζει σε σκέψεις.
Έτσι είναι?
Τώρα το είδα εγώ?
Πόσα ακόμα υπάρχουν που κοιτάζω αλλά δεν βλέπω?
Γιατί το θέμα μας δεν είναι αν ομόρφυναν οι ποσοδοσφαιριστές ή όχι, το θέμα είναι ότι το τι βλέπουμε έχει σχέση με το πως νοιώθουμε.


η φοτο είναι άσχετη, αλλά είναι πολύ γαλάζια και μου αρέσει να την κοιτώ.

θα πεινάω το Σάββατο

Τα σημάδια λένε μάλλον όχι, ή μπορεί να λένε μάλλον ναι, πάντως κάτι ξεκάθαρο δεν λένε.
Τίποτα από αυτά που είχα σκεφτεί δεν έγινε έτσι.
Τίποτα από όσα είχα οργανώσει δεν πήγε σωστά.
Παρόλα αυτά όμως, έχω χρόνο, τρόπο και μέσο να το κάνω.
Όρεξη έχω?
Θα βρω.
Τρώγοντας έρχεται αυτή, θα ξεκινήσω να τρώω το Σάββατο πρωί πρωί... εκεί κοντά στην θάλασσα.


Γ. θα ήθελα να ήσουν εδώ.

χαμένοι στην μετάφραση

Χάνομαι στις εξηγήσεις, μπλέκομαι στα τόσα γιατί και πώς και τότε που είχες πει εκείνο και θυμάσαι εκείνη τη φορά που έβρεχε και τρέχαμε κλπ κλπ.
Όσα θεωρούσα δεδομένα από τον χαρακτήρα σου, αυτά που είχα καταλάβει για σένα ήταν τόσο σωστά όσο αυτά που είχες καταλάβει για μένα.
Και όλες αυτές οι εξηγήσεις που πρέπει να δοθούν…
Αλήθεια, πρέπει? Ποιος το λέει ότι είναι υποχρεωτικό?
Μήπως τελικά είναι τόσο δύσκολο να πιάσουμε το νόημα?
Βρε μήπως είναι τόσο απλό και το τραβάμε από τα μαλλιά εμείς μόνοι μας?
Ήταν τόσο όμορφα τότε που δεν μου ερχόταν στο μυαλό καμιά απολύτως ερώτηση, δεν είχα απορίες.
Σκέφτομαι μήπως το βασανίζουμε άδικα και μιλάμε, γράφουμε τσάμπα και βερεσέ.
Μήπως παρασυρόμαστε από την ανάγκη μας για επικοινωνία και μπλέκουμε όλο και πιο πολύ?
Μήπως τελικά το ότι η φιλία δεν κολλάει με το σεξ μας κάνει να ανακατευόμαστε όλο και περισσότερο σε καταστάσεις και συζητήσεις που μόνο κακό μας κάνουν?
Μήπως δεν θέλω να χάσω τον φίλο και ανέχομαι τον εραστή?
Μήπως ήμουν τόσο καλή ερωμένη που πίστεψες ότι θα είμαι και καλός άνθρωπος?
Ποια είναι η αλήθεια? Αυτή που υποστηρίζεις εσύ? Ή αυτή που λαμβάνω εγώ?
Έχει σημασία τι νομίζω ότι είμαι αν εσύ με βλέπεις αλλιώς?

ήρθε η ώρα

Φτάνει η στιγμή που περίμενα.
Πόσο μπορεί να μείνει μόνος ένας άντρας? Ειδικά αν έχει μάθει να ζει με μια γυναίκα πάντα.
Πλησιάζει η ώρα που ο πρώην σύζυγός μου θα γίνει νυν σύζυγος κάποιας άλλης.
Κανονικά θα έπρεπε να είχα συμβιβαστεί με την ιδέα, αφού το ήξερα ότι θα γίνει αργά ή γρήγορα.
Κανονικά θα έπρεπε να είχα προετοιμάσει τα παιδιά μου.... ας τα αφήσω έξω καλύτερα, αυτά είναι από τους πρώτους που θα δεχτούν την νέα πραγματικότητα και εγώ θα βοηθήσω όσο μπορώ.
Με μένα τι γίνεται όμως? Γιατί άλλα λέω και άλλα σκέφτομαι?

πόσο?

Πόσο γαλάζιο αντέχεις?

έτσι

Έτσι ακριβώς.
Εκεί θέλω να πάω και να μείνω μέχρι να με βαρεθούν τα φύκια.

είσαι χαζή

«Μια χαρά είσαι Μαράκι, καλύτερα δεν σε έχω δει. Καλά έκανες και τον ξεφορτώθηκες τον άχρηστο, τι να τον κάνεις?
Αυτός παιδί μου σου είχε φάει την ζωή, μορέ άστον να δει την γλύκα.
Έτσι, έτσι να καταλάβει τι σημαίνει Μαρία».
Τι ανοησία υπάρχει στον κόσμο? Πόση μικροπρέπεια και κατινιά?
Πόσο σκατόψυχος πρέπει να είναι κάποιος για να πει τέτοιες ηλιθιότητες?
Τι να απαντήσω εγώ σε αυτή την γυναίκα που από το πουθενά είχε το θράσος να σχολιάσει και να βγάλει και συμπεράσματα κιόλας.
Δεν τις αντέχω αυτές τις κυρίες δήθεν και το κακό είναι ότι είναι πολλές και παντού.

κύκλος

Ο Άνεμος και ο Mac έκλεισαν και έφυγαν.
Έκαναν τον κύκλο και αποχώρησαν.
Αυτοί ήταν "διάσημοι" κατά κάποιο τρόπο στην μπλογκοσφαιρα και όλοι οι επισκέπτες των ημερολογίων τους, όπως εγώ, αναρωτήθηκαν τους λόγους, μετά στεναχωρέθηκαν για την απώλεια της "παρέας" τους και μετά... πήγαν ένα κλικ παρακάτω.
Πόσοι άλλοι είναι αυτοί που μπήκαν εδώ, έφτιαξαν το δικό τους ημερολόγιο, έβγαλαν τα άντερά τους έξω και μόλις έκλεισε ο κύκλος τους, χάθηκαν τόσο αθόρυβα όσο όταν ξεκίνησαν.

καλό βραδάκι

θύελα

Δεν είμαστε φίλοι, δεν είμαστε και απλοί γνωστοί όμως.
Δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα πάρεις τηλέφωνο όταν είσαι χάλια, αλλά εμένα θα ζητήσεις όταν ψάχνεις τις λύσεις για το όποιο πρόβλημα.
Δεν θα έρθεις σε μένα όταν θέλεις παρέα για να βγεις, αλλά μόνο εγώ είμαι αυτή που θα σε βοηθήσει να γυρίσεις πίσω όταν δεν μπορείς.
Θυμάμαι που μου έλεγες ότι ήμουν το όνειρο που έγινε εφιάλτης και αναρωτιέμαι.. τι να είναι άραγε αυτό που σε κάνει να θες να ζεις στον εφιάλτη σου?
Τι διάολο είμαστε τελικά?
Ή μήπως δεν είναι απαραίτητο να βάλουμε μια ταμπελίτσα στην σχέση μας?
Αν δεν βάλουμε όμως τότε πώς θα κρατήσουμε τις αποστάσεις?


Καλοκαίριασε και κάνει κρύο εδώ μέσα.

θέα

Χτες το βράδυ είδα γυναίκες με τα πιο μικροσκοπικά ρούχα του πλανήτη, ήταν όλες, μικρές, μεγάλες ντυμένες πολύ προκλητικά. Δεν ταιριάζει η λέξη προκλητικά, αλλά δεν μου έρχεται καμιά άλλη εκτός του ξέκωλου…
Όμορφες οι περισσότερες, αλλά και αυτές που δεν ήταν τόσο όμορφες ήταν σίγουρα περιποιημένες και προκλητικά ντυμένες (η λέξη προκλητικά δεν είναι η σωστή κλπ κλπ).
Καμάκι παντού, χορός ερωτικός, βλέμματα καυτά, λουλούδια έπεφταν βροχή στις πιο όμορφες και έσκαγε κανένα σε κάποιο κεφάλι μιας όχι και τόσο προικισμένης από τη φύση μορφονιάς.
Αγγίγματα φευγαλέα, χαμόγελα πονηρά, ήταν παντού διάχυτη η επιθυμία, παιχνίδια ατελείωτα και εγώ ο παρατηρητής.
Αναρωτιέμαι πόσοι από όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί χτες το βράδυ με αυτή την διάθεση, εκπλήρωσαν τον σκοπό τους.
Πάντως όλο αυτό στοιχίζει 150 ευρώ το μπουκάλι ουίσκι.
Καλά ήταν, θα ξαναπάμε

όμορφο

Κομψό
Φωτεινό
Μοιάζει αφιλόξενο ή είναι μόνο η ιδέα μου?

τα δωμάτια

Τα δωμάτια είναι δυο, το ένα δίπλα από το άλλο, μεγάλα, τετράγωνα, άδεια δωμάτια.
Ενώνονται μεταξύ τους με ένα άνοιγμα όσο μια πόρτα και δεν υπάρχουν πουθενά παράθυρα.
Το ένα είναι εκτυφλωτικά φωτεινό και το άλλο θεοσκότεινο.
Όταν βρίσκομαι στο φωτεινό δωμάτιο, κοιτάζω προς το σκοτεινό, στο άνοιγμα και το μόνο που βλέπω είναι μαυρίλα.
Όταν βρίσκομαι στο σκοτεινό δωμάτιο βλέπω τα πάντα στο άλλο, χωρίς να με βλέπει κανείς.
Εκεί προτιμώ να είμαι, στα σκοτάδια, να μην φαίνομαι και να βλέπω έξω.

ψεύτρα

Ψέμα μικρό, μεγάλο, ανεπανόρθωτο, ανεπαίσθητο, με λόγο ή χωρίς, ψέμα για να καλύψω κάτι άλλο ή για να δω αντιδράσεις.
Έχω πει ψέματα πολλές φορές για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνω σχετικά καλά.
Αν θελήσω να παραμυθιάσω κάποιον μπορώ να το κάνω και όσο λιγότερο με ξέρει, τόσο πιο εύκολο μου είναι.
Απλά πράγματα που συμβαίνουν σε όλους νομίζω, δεν αντέχω αυτούς που ισχυρίζονται ότι δεν λένε ψέματα ποτέ… τόση καλοσύνη δεν την μπορώ πια.
Είναι μια παρεξηγημένη και άκρως μπερδεμένη λέξη το ψέμα.
Συχνά ανακατεύεται με την αλήθεια και μισό ψέμα, μισή αλήθεια φτιάχνουν καινούριες πραγματικότητες.
Είναι σαν το μισοάδειο-μισογεμάτο ποτήρι. Μια πραγματικότητα μπορεί να είναι μισό ψέμα και μισή αλήθεια και από όποια γωνία το δεις, έχεις και άλλη άποψη.
Τελικά η τιμιότητα πού είναι? Να μην λέω ψέμα ή να το παραδέχομαι στα ίσια όταν χρειαστεί ή θελήσω?

θα μείνω με τον μπαμπά

«Δεν θέλω να ζήσω άλλο μαζί σου, θα πάω να μείνω με τον πατέρα μου».
Την πρώτη φορά που άκουσα τον μικρό μου γιο να μου το λέει αυτό, ήθελα να πεθάνω.
Την δεύτερη φορά που μετά από καυγά μου το ξαναείπε, ήμουν πιο ψύχραιμη.
Την τρίτη φορά που το άκουσα ήταν στο τηλέφωνο μετά από πίεση για να γράψει πριν πάω στο σπίτι από την δουλειά, μέτρησα ως το δέκα και του λέω με ύφος :
«Βγάλε από την ντουλάπα την κόκκινη βαλίτσα που είναι η πιο μεγάλη και έρχομαι, πιστεύω να χωρέσουν όλα τα πράγματά σου εκεί, τον μπαμπά τον πήρες τηλέφωνο να σε περιμένει?»
Πήγα σπίτι μετά από λίγο και τον βλέπω ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου να βλέπει τηλεόραση και να τρώει παγωτό
«Τα τελείωσα όλα» φωνάζει από μέσα μπουκωμένος.
«Με τον μπαμπά μίλησες?» ρωτάω για να δω αν το θυμάται και τι διάθεση έχει.
«Ναι, είπε ότι δεν μπορώ να μείνω μαζί του τώρα επειδή έχω σχολείο, αλλά θα με πάρει το καλοκαίρι και θα πάμε διακοπές»
«Ωραία, άρα μένεις εδώ ακόμα έτσι δεν είναι?»
«Δυστυχώς ναι, αλλά πού θα πάει? Θα μεγαλώσω και τότε θα μένω εκεί που έχω ονειρευτεί...»
«Πού δηλαδή?»
«Εκεί που είναι πάντα διακοπές, τρώνε μόνο παγωτό φράουλα και έχω ότι ζητήσω».
Στου μπαμπά δηλαδή, σκέφτομαι, αλλά δεν είπα λέξη

τελείωσε.

Θυμάσαι τότε που ότι έλεγα ήταν αστείο? ή ενδιαφέρον? ή λογικό?
Θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε αμφιβολία αν σε θέλω ή όχι? Το ένιωθαν και οι τοίχοι.
Θυμάσαι τότε που τρώγαμε, πίναμε, μιλούσαμε με τους φίλους, γελούσαμε με αστεία και ο νους ήταν στην ώρα. Πότε θα μείνουμε μόνοι ήταν το ζητούμενο.
Ήταν τόσο όμορφα τότε.
Μην το δηλητηριάσουμε.
Τελείωσε.




Τη φοτο την βρήκα κάπου, που δεν θυμάμαι και την πήρα για δικιά μου.