θα ξαναπαντρευτώ

Είναι γύρω στα 45, όμορφη γυναίκα, εντυπωσιακή.
Έχει παντρευτεί δυο φορές, έχει δυο ωραιότατα διαζύγια και έναν γιο 10 χρονών από τον δεύτερο γάμο.
Έχει δικό της σπίτι, αυτοκίνητο, αλλά δεν έχει δουλειά…
Ότι έχει δικό της το πήρε από τον τελευταίο σύζυγο ο οποίος ενώ την κακομεταχειριζόταν, την στόλιζε με όμορφα δώρα αμέσως μετά την τελευταία σφαλιάρα.
-«Δεν θέλω κανέναν μαλάκα κοντά μου ρε» έλεγε αγανακτισμένη η Δήμητρα, όταν ήταν φρέσκο το διαζύγιο και όσο είχε νωπό στο μυαλό της ακόμα το ξύλο που είχε φάει από τον τελευταίο σύζυγό της.
-«Δεν πρόκειται να κάνω το ίδιο λάθος ξανά ποτέ, είμαι νέα, γερή, θα βρω μια δουλειά και θα μεγαλώσω το παιδί μου» έλεγε η Δήμητρα όταν την ρωτούσα τι θα κάνει από δω και πέρα, πριν δοκιμάσει…
Προσπάθησε, δε λέω, και σε φροντιστήρια αγγλικών προσπάθησε να δουλέψει αλλά της φαίνονταν λίγα τα λεφτά για την δουλειά που προσφέρει και ιδιαίτερα προσπάθησε να κάνει αλλά ζητούσε πολλά λεφτά για την δουλειά που προσφέρει…
Η διατροφή μικρή, η δουλειά δύσκολο πράγμα και δυσεύρετο.
Πέρασε ένα χρόνο στριμωγμένη οικονομικά και αυτό είναι βουνό για την Δήμητρα.
Δε χαμογελούσε ποτέ, μαζί της μαράζωνε και το παιδί της.
Δεν μπορούσε να καταλάβει ο μικρός γιατί ήταν τόσο χάλια η μάνα του και γιατί είχε μόνιμα πρόβλημα με τα λεφτά αφού ο πατέρας του τους έδινε την διατροφή κανονικά.
Δεν μπορούσε να καταλάβει ο μικρός ότι η μαμά του είχε συνηθίσει από μικρή σε μια άλλη ζωή, πλούσια, με βίτσια και ιδιοτροπίες… κοστίζουν αυτά και η διατροφή δεν τα καλύπτει σε καμιά περίπτωση.
-«Το αποφάσισα Μαρία» μου λέει χτες μετά από αρκετούς μήνες που είχαμε να βρεθούμε, « θα ξαναπαντρευτώ… το αποφάσισα, πάει και τελείωσε. Θα βρω έναν που να έχει φράγκα αρκετά να ζούμε άνετα και θα τον παντρευτώ, ας είναι κι από προξενιό… δεν με νοιάζει, δεν θα ζω εγώ με τα ψίχουλα που μου δίνει ο πρώην και να το ευχαριστιέται κιόλας να με βλέπει να υποφέρω… όχι το αποφάσισα… θα παντρευτώ»
Άφωνη είμαι από τότε.
Λάθος επιλογές, λάθος ζωή?

η γιορτή μου είναι...

Η γιορτή μου είναι γαλάζιες θάλασσες και μικρά βοτσαλάκια.
Είναι παιχνίδια στα κύματα και τάβλι κάτω από την ομπρέλα.
Χταπόδι στα κάρβουνα και ουζάκια με πάγο.
Το ένδυμα είναι απλό, μαγιώ, σαγιονάρα.
Αύριο θα γιορτάσουμε έτσι.
Χρόνια καλά σε όλους μας.

τράβα την καρέκλα

Βγήκα στο μπαλκόνι, ερημιά, τρεις τη νύχτα.
Ένα ταξί πέρασε στην λεωφόρο πέρα και μετά σιωπή.
Τράβηξα την καρέκλα πιο κει, η τέντα έκρυβε το φεγγάρι.
Εδώ ήταν μια χαρά.
Άναψα τσιγάρο και το κοίταξα.
Πανέμορφο, τεράστιο, λαμπερό φεγγάρι.
Σαν κίνητρο μοιάζει.
Αφού υπάρχει τέτοια ομορφιά και την βλέπω εγώ σε μια γειτονιά, ανάμεσα σε μια τέντα και μια μπουκαβίλια, τότε η ομορφιά υπάρχει παντού... αρκεί να θέλεις να την δεις.
θα μπορούσα να μην είχα τραβήξει την καρέκλα

ξεχνάω...

Χάνω συνέχεια πράγματα.
Όσο πιο σημαντικό, απαραίτητο είναι κάτι, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα το χάσω.
Όσο πιο προσεκτικά, έξυπνα κρύψω κάτι, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα ξεχάσω το που.
Αναγκάζομαι συχνά να ψάχνω κάτι σε όλα τα πιθανά σημεία, να μην το βρίσκω πουθενά και να το έχω βάλει στο πρώτο συρτάρι του κομοδίνου μου… για να το έχω εύκαιρο… μην αναγκάζομαι να ψάχνω…
Εντωμεταξύ, ψάχνοντας βρίσκω κάτι που είχα «χάσει» εδώ και καιρό, επειδή όμως δεν το χρειάζομαι εκείνη την ώρα, το ξαναβάζω εκεί που το βρήκα έτσι ώστε όταν το χρειαστώ να ξέρω που είναι.
Όμως.. όταν έρχεται εκείνη η στιγμή και το χρειάζομαι, ενώ θυμάμαι ότι το είχα δει τότε.. δεν θυμάμαι το που ακριβώς… οπότε ξεκινάω πάλι το ψάξιμο κλπ κλπ.
Αφηρημένη και ακατάστατη.
Όποιος ψάχνει βρίσκει, έλεγε η σοφή γιαγιά αλλά δεν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό της όταν το έλεγε.
Έχασα κάτι τις τελευταίες μέρες αλλά ξέρω που είναι, θυμάμαι.
Δεν μπορώ να το έχω όμως.
Εύχομαι…

Η όμορφη ακρογιαλιά στη φοτο του Αλέξη είναι για να μου θυμίσει που θα είμαι σε λίγες μέρες

σκιές

Τα βράδια, στο φως του φεγγαριού, όλα ζωντανεύουν.
Τα δέντρα γίνονται θηρία και οι βράχοι φωλιές.
Ένα κλαρί κοντά σε έναν θάμνο γίνεται τεράστιο λιοντάρι.
Είναι λιγάκι απογοητευτικό να κοιτάς το κλαράκι το πρωί με το φως του ήλιου και να αναρωτιέσαι πού είναι όλη εκείνη η χαίτη.
Η πανσέληνος πλησιάζει.
Θα είναι το μεγαλύτερο φεγγάρι της χρονιάς.
Το λιοντάρι θα ζωντανέψει πάλι αλλά εγώ δεν θα είμαι εκεί να το δω.

η διπλή ζωή της Βερόνικα

Μερικές μέρες τώρα έρχεται στο πρακτορείο ένας περίεργος τύπος.
Κατά καιρούς βλέπω φάτσες παράξενες, άλλοτε καλοντυμένους με hands free, να μιλάνε στο κινητό και το βλέμμα να μην ξεκολλάει από τα κίτρινα μπαλάκια, άλλοτε μεθυσμένους με μάτια που γυαλίζουν να κρατάνε τα δελτία σαν να είναι η ευκαιρία της ζωής τους και να βρίζουν πουτάνα την τύχη τους γιατί ξέρουν από πριν ότι η ευκαιρία δεν θα έρθει σήμερα.
Αυτός είναι κοντός γύρω στα 40, με χοντρά γυαλιά μυωπίας, ίσια μαλλιά που τα χωρίζει στην μέση.
Φοράει παντελόνι και πολύχρωμο πουκάμισο και κρατάει στο χέρι κλειδιά, κινητό, τσιγάρα αναπτήρα και το τυχερό του στυλό. Ένα τσιγάρο είναι μόνιμα κολλημένο στο στόμα του και κόμποι ιδρώτα είναι κολλημένοι παντού στο μέτωπό του.
Έρχεται τα μεσημέρια αναψοκοκκινισμένος, ιδρωμένος και μεθυσμένος.
Μιλάει ακαταλαβίστηκα και στάλες σάλιου πετάγονται εδώ κι εκεί. Παραπονιέται για την ζέστη, για τον καφέ που πήρε από το μηχάνημα, για το χ που έφερε η Μιλαν, για το άδικο της μοίρας του, για όλα παραπονιέται.
Πληρώνει και τα λεφτά σκορπίζονται στο πάτωμα, σκύβει να τα μαζέψει, του πέφτει το κινητό, τον βοηθάνε να τα κρατήσει όλα αυτά, βρίζει..
Κάποια στιγμή φεύγει και ένα βάρος φεύγει από πάνω μου.
«Προβληματικός» σκέφτομαι και εύχομαι να μην ξανάρθει ποτέ, μόνο φασαρίες μπορούν να κάνουν κάτι τύποι σαν αυτόν.
Λίγες ώρες μετά, το απόγευμα ξανάρχεται, αλλά τώρα είναι αλλιώς.
Ξενέρωτος αυτή τη φορά, καλοχτενισμένος, καθαρά ρούχα και ένα μικρό μαύρο τσαντάκι στο χέρι που έχει μέσα όλα αυτά που κρατούσε στα χέρια του το μεσημέρι.
Ευγενικός, ήσυχος, κάθεται σε μια θέση, γράφει αυτά που θέλει να παίξει, πληρώνει χωρίς πολλά λόγια, χαιρετά και φεύγει.
«Ποιος από τους δύο είναι ο πραγματικός?» αναρωτιέμαι καθώς τον βλέπω να απομακρύνεται.
Το επόμενο μεσημέρι που τον είδα πάλι ιδρωμένο, μεθυσμένο κλπ κλπ κατάλαβα.
Η διπλή ζωή της Βερόνικα είναι ο τύπος.


Ο μαύρος, χοντρός βάτραχος στην φότο του Αλέξη μπορεί να είναι άσχημος αλλά κάτι καλό προσφέρει, η Βερόνικα προσφέρει άραγε?

τελικά?

Οι γιορτές είναι για την οικογένεια, έτσι μου έλεγε πάντα η μάνα μου και επειδή έκανα δική μου οικογένεια σε μικρή ηλικία, το είχα κάνει σημαία.
Ταξίδι ο σύζυγος για δουλειά το Πάσχα, μαύρα πανιά εγώ, που δεν θα είναι κοντά να φιληθούμε στο χριστός ανέστη.
Αγώνα στην Σπάρτη ο μεγάλος γιος ανήμερα της γιορτής του, 45 τηλέφωνα εγώ και κλάμα κάθε που μου έλεγαν να τον χαίρομαι.
Φέτος, της Παναγίας, που γιορτάζουμε εγώ και ο μικρός μου γιος, η οικογένεια θα είναι χωριστά και επειδή τα χρόνια περνούν, οι καταστάσεις αλλάζουν, εμείς οι ίδιοι είμαστε αλλιώς, σκέφτομαι να κλείσω το κινητό και να συγκεντρωθώ σε αυτό που πρέπει… ποιος φτιάχνει καλύτερα mohitos τελικά?
Ο Μήτσος στο θησείο ή ο Νίκος στην Λευκάδα?
Καλές διακοπές να έχουμε

ένα φιλί

Φίλησα τον μικρό μου γιο, του έκανα και μια αγκαλιά σφιχτή και τον άφησα να μπει στην τάξη του.
Είχαμε αργήσει μερικά λεπτά και τον πήγα εγώ στο σχολείο.
Έκλεισε η πόρτα την τάξης και έκανα να φύγω κι εγώ, με σταματά μια κυρία, μαμά προφανώς κάποιου μαθητή και μου λέει με ύφος ξερόλα κι όχι μόνο
-« Δεν φιλάμε τα παιδιά μας μαντάμ, πως θα γίνουν άντρες δυνατοί αν έχουν την μανούλα τους να τα φιλάει όλη την ώρα, άσε τα μικρόβια που κουβαλάς και τα μεταδίδεις και στο παιδί σου»
Αιφνιδιάστηκα, μα πώς της ήρθε? Τόσο εντύπωση της έκανε ένα φιλί και μια αγκαλιά?
-«Εγώ έτσι κάνω» της απάντησα και έφυγα.
Μου αρέσει να τους φιλάω, να τους ακουμπάω, να τους χαϊδεύω, να έχουμε επαφή σωματική εκτός από όλες τις άλλες που τις παλεύουμε καθημερινά.
Δεν κρατάει πολύ, μεγαλώνουν γρήγορα και μετά θέλουν άλλου είδους αγκαλιές και χαδάκια.
Ντρέπονται να τους φιλά η μάνα όταν γίνουν γύρω στα 8 και δεν σηκώνουν αγκαλιές και χάδια όταν περάσουν τα 12 ή 13
Οι γιοι μου τις πέρασαν αυτές τις ηλικίες και τώρα που έχουν γίνει μεγάλοι πια, αν είμαι τυχερή και ξεκλέψω κανένα νοιώθω άρχοντας.
Οι άνθρωποι μεγαλώνουν με αγάπη, γίνονται δυνατοί, σίγουροι, δίνουν με την σειρά τους από αυτή που έχουν εισπράξει.
Το άγγιγμα σημαίνει είμαι εδώ για σένα.
Έτσι το βλέπω εγώ.


Η φοτο είναι του Αλέξη, τρυφερή φοτο.

δεν είμαι σίγουρη

Θέλω να πω, αλλά δεν είμαι σίγουρη…
Θέλω και να φάω, αλλά.. πείνα είναι αυτό που νοιώθω? Δεν είμαι σίγουρη..
Μήπως θέλω απλά να καπνίσω? Να πιω νερό ίσως?
Δεν είμαι σίγουρη για τίποτε τελικά
Σκέφτομαι αν δεν είχα παιδιά, αν δεν υπήρχαν να γίνουν το σημείο αρχής και τέλους μου, που θα ήμουν? Πώς θα ήμουν? Ποια θα ήμουν?
Ανησυχίες 15χρονου παιδιού, προβληματισμοί αστείοι..
Συγκεντρώσου, πού κοιτάς επιτέλους?
Δεν ξέρεις τι θέλεις και κάνεις τόσες υποθετικές, γελοίες ερωτήσεις.
Ποιον ρωτάς? Ποιος περιμένεις να απαντήσει?
Όταν ήμουν μικρή, η προγιαγιά μου, μια αρχοντογυναίκα που μάζεψε από τα χρόνια που την βάρυναν και την έκαναν να σκύψει κεφάλι, μου έλεγε πως όταν δεν ξέρεις τι θέλεις, είναι επειδή τα έχεις όλα.
Κι όμως…

Στη φοτο, η οποία είναι του Αλέξη, το μικρό μωβ λουλουδάκι έχει στόμα και καταπίνει ανθρώπους και δαίμονες…
Καλό ταξίδι.

όλα είναι δρόμος

Σκεφτόμουν να σε αποχαιρετήσω με κάποιο τρόπο και μετά σκέφτηκα.. γιατί να το κάνω?
Αφού όλα είναι δρόμος, τι σημασία έχει?
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και είναι κάπου εκεί μπροστά.
Ευχαριστώ

χρυσό.. με σύννεφα

«Όταν πεθάνω η ψυχή μου θα πάει εκεί πάνω»
«Πού το ξέρεις?»
«Μου το είπε η ίδια, μου το λέει κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί…»

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μιλούν και μια ηρεμία ξαπλώνεται σαν σύννεφο.
Που δεν ρωτούν αλλά θέλω να τους πω τα πάντα.
Άνθρωποι που προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα και βλέπουν όσα εγώ προσπερνώ.
Πλούσιοι, γεμάτοι, χορτάτοι άνθρωποι.
Ταξιδιάρες ψυχές, πολύχρωμες.

Στη φοτο είναι ο θρόνος του Δία, ψηλά στον Όλυμπο και ανήκει στον Αλέξη.

η κακομοίρα η γυναίκα του μάστορα

Ταξιδεύαμε δυο ώρες περίπου όταν φτάσαμε στην Άρτα, ο μικρός μου γιος καθισμένος στην θέση του συνοδηγού είχε στα χέρια την κάμερα και ότι του άρεσε το έβγαζε φωτογραφία.
Είναι μια καλή απασχόληση για το ταξίδι.
-«Θυμάσαι που σου έλεγα για το γεφύρι της Άρτας? Ετοιμάσου, σε λίγο θα το δούμε από κοντά» του λέω να τον προετοιμάσω.
-«Αλήθεια? Θα δούμε που έχτισαν ζωντανή εκείνη την κακομοίρα την γυναίκα του μάστορα?»
-«Ναι, αυτό»
-«Αυτό που το έχτιζαν το πρωί και το βράδυ γκρεμιζόταν?»
-«Αυτό, ναι»
-«Αυτό που ο μάστορας έβαλε την κακομοίρα την γυναίκα του να την χτίσουν μέσα?»
-«Είπαμε, ναι αυτό»
-«Τι σόι μάστορας ήταν αυτός? Δεν την αγαπούσε μαμά, αν την αγαπούσε δεν θα την άφηνε να την χτίσουν»
-«Την αγαπούσε αλλά δεν γινόταν αλλιώς»,
-«Τότε θα μιλούσε πολύ γι αυτό την έδωσε για χτίσιμο…..»

στυλό

Ξέρω ότι ένα μεγάλο μέρος των στυλό που υπάρχουν στα τραπέζια του πρακτορείου πηγαίνει στα σκουπίδια. Μαζεύονται πολλά χαρτιά μικρά, μεγάλα πάνω στα τραπέζια και πετώντας τα, πετάμε και μερικά στυλό.
Ίσως να πέφτουν και πίσω από τα τραπέζια κάποια, λογικό είναι. Τόσοι άνθρωποι τα χρησιμοποιούν, είναι λογικό να χάνονται στην πορεία.
Χρειαζόμαστε ένα κουτί με 100 στυλό κάθε δέκα μέρες περίπου και χτες σκεφτόμουν… πού πάνε όλα αυτά τα στυλό τελικά?
Κάποια καταλήγουν στα σκουπίδια κατά λάθος, κάποια χάνονται πίσω από πάγκους και τραπέζια πάλι κατά λάθος.
Κάποια άλλα σπάνε γιατί όλο και κάποιος θα δαγκώνει το στυλό περιμένοντας να βγει το 45 ή μέχρι να αποφασίσει αν η Λυών θα έρθει χ ή διπλό.
Κάποια άλλα καταλήγουν στις τσέπες των… αφηρημένων, (θέλω να πιστεύω), που τα βάζουν στην τσέπη φεύγοντας.
Τι αξία έχει άλλωστε ένα συνηθισμένο, απλό στυλό? Ένα μόνο, καμιά, εκατοντάδες όμως?
Στυλό πλημμυρισμένα καφέ.. μου πήρε καιρό να καταλάβω πως γίνεται αυτό και μου το είπε ένας πελάτης τελικά
–« Υπάρχει ένα κουταλάκι να ανακατέψω τον καφέ μου ή να πάρω ένα στυλό?»
«Αχα» σκέφτηκα «ώστε έτσι γίνεται» και μου λύθηκε η απορία.
Από τότε φροντίζω να υπάρχουν σε εμφανές σημείο κουταλάκια μιας χρήσης και άφθονα καλαμάκια… αφού χρησιμοποιούν τα στυλό σαν κουταλάκι γιατί να μην τα χρησιμοποιήσουν και σαν καλαμάκι?
Πελάτες μου!

παγωμένα αμύγδαλα με αλάτι

Για πολλά χρόνια το στέκι μου ήταν ένα μπαρακι στην Κυψέλη, το Ύρια.
Ένα παλιό σπίτι ήταν, όμορφα διακοσμημένο και πολύ ζεστό.
Υπάρχει ακόμα το οίκημα αλλά είναι άδειο και εγκαταλειμένο πια.
Θυμάμαι γλέντια εκεί μέσα, παρέες μεγάλες, γέλια, χορούς και πανηγύρια.
Καυγάδες, όμορφες γκαρσόνες, ο Στεφ πίσω από την μπάρα, σφηνάκια τεκίλες, κόσμος.
Κάποια βράδια ερχόταν στο μαγαζί ένας ηλικιωμένος που πουλούσε αμύγδαλα.
΄Ενας παππούς κοντός και παχύς με γκρίζα μαλλιά, στρογγυλό χαμογελαστό πρόσωπο, φορούσε τραγιάσκα και κρατούσε ένα κοφίνι που μέσα είχε πάγο και εκεί πάγωναν αμύγδαλα... τεράστια, στρουμπουλά αμύγδαλα.
Περνούσε ανάμεσα στα τραπέζια χαμογελαστός και όποιος ήθελε τον φώναζε για λίγα αμυγδαλάκια.
Έβαζε ένα μικρό κομματάκι λαδόκολα στον πάγκο και με μια μικρή σέσουλα άφηνε ένα βουναλάκι από παγωμένα αμύγδαλα με μεγάλη προσοχή μην κυλήσει κανένα και πέσει κάτω. Έκλεινε προσεκτικά το κοφίνι με ένα πανί και έβγαζε από την τσέπη του ένα μπουκαλάκι με αλάτι, άλλο ένα βουναλάκι από αλάτι σχηματιζόταν δίπλα στα αμύγδαλα.
100 δραχμές στοίχιζαν, τα έπαιρνε και συνέχιζε την βόλτα του ανάμεσα στα τραπέζια ή και στα άλλα μαγαζιά της περιοχής.
Τον συμπαθούσα αυτόν τον άνθρωπο αλλά ποτέ δεν του μίλησα.
Μόνο μια φορά με είδε κλαμένη, με κοίταξε, χαμογέλασε και μου έκανε δώρο ένα βουναλάκι αμύγδαλα όλο για μένα.
Μεγαλείο.

φρέσκο αεράκι

Φρέσκο αεράκι, λυτρωτικό, δροσερό και αναζωογονητικό.
Θα με πάρει και θα με σηκώσει, το ξέρω από τώρα.
Αυτό θέλω όμως.
Να φυσήξει δυνατά.

το μωρό μου

Έλα κοντά μου αγοράκι να σου πω λίγο.
Θυμάσαι όταν είχαμε πάει στο νησί και κάθε βράδυ κάναμε βόλτες στην ακρογιαλιά παρατηρώντας πόσο μεγαλώνει το φεγγάρι?
Θυμάσαι που έβρεχε και τρέχαμε να κρυφτούμε στον βράχο?
Θυμάσαι που είδες το άγαλμα στην πλατεία και έκλαιγες μισή ώρα επειδή τρόμαξες?
Θυμάσαι παλιά όταν σε πήγα πρώτη μέρα στο παιδικό σταθμό και με ρώτησες με σιγανή φωνούλα: «Γιατί μαμά δεν με θες κοντά σου?» έκλαιγα ώρες με αυτή την ερώτηση.
Πιο παλιά ακόμα? Όταν σε νανούριζα να κοιμηθείς κι εσύ κρυφογελούσες?
Μήπως θυμάσαι πόσο όμορφος ήσουν στην βάφτισή σου?
Την μέρα που σε φέραμε σπίτι από το μαιευτήριο?
Όταν γεννήθηκες και είχες ένα μεγάλο 7 στο κούτελο από τις προσπάθειες του γιατρού να γεννηθείς φυσιολογικά?
Θυμάσαι?
Πριν 8 χρόνια ήταν.
Χρόνια καλά μωρό μου.

είδα ένα όνειρο

Είδα ένα όνειρο χτες.
Ήταν μέρα, σαν να ήταν νωρίς το απόγευμα, είχε συννεφιές και στεκόμουν έξω από το μικρό μπαράκι.
Ήμουν στο απέναντι πεζοδρόμιο και κοιτούσα το μαγαζί απέναντί μου.
Ακατάστατο, κούτες και μπουκάλια παντού, χαρτόνια πάνω στα καθίσματα.
Αναστάτωση και πολύ κίτρινο… σαν να φωτίζονταν αλλιώς όλα εκεί μέσα.
Κάτι τράβηξε την προσοχή μου δεξιά, κοιτάζω και βλέπω τον ψηλό να διασχίζει το δρόμο, φορούσε τζιν μπουφάν πολύ φαρδύ.
Του χαμογελάω και με χαιρετά.
Το επόμενο πρωί χτύπησε το κινητό μου και μου θύμισαν ότι ο ψηλός φεύγει σε λίγες μέρες για μεγάλο ταξίδι.
Σύμπτωση?
Θέλω να πιστεύω ότι το υποσυνείδητό μας καμιά φορά είναι ένα βήμα πιο μπροστά.

στη Σίφνο

Σίφνος
Ηρεμία, ησυχία, αυτοσυγκέντωση να φτάσουμε στο έδαφος.. κι έχω και μια τρελή και με σημαδεύει ...

μαλάκας για πάντα

Πρωί πρωί, πριν ακόμα πάω στην δουλειά μου, έπρεπε να κάνω μια δουλίτσα και όπως κάθε φορά που πάω σε κείνο το μέρος, βάζω το καλό χαμόγελο, λέω δυνατά καλημέρες και όποιο στραβομουτσούνιασμα δω από τον τύπο κάνω πως δεν το είδα.
Ό,τι ανάγωγο πει το περνάω στα ελαφρά, ο νους μου είναι πότε να τελειώσει να εξαφανιστώ… ως την επόμενη βδομάδα που θα πρέπει να τον δω πάλι.
Σήμερα έκανα ακριβώς το ίδιο, έβαλα το χαμόγελο και μπήκα αεράτη.
«Καλημέρα» λέω, καμιά απάντηση.
Δεν δίνω σημασία και περιμένω να πάρω το υλικό που είναι υποχρεωμένος να μου δώσει.
Ακριβώς μπροστά μου, πάνω στο τραπέζι ακουμπά όσα πρέπει να μου παραδώσει και εγώ τα τσεκάρω μήπως γίνει κανένα λάθος και χρειαστεί να ξανατρέχω.
«Δύο λίστες πρέπει να μου δώσετε» του λέω όταν βλέπω ότι έχει βάλει μόνο μια
«Αν σου αρέσει» μου απαντά χωρίς να με κοιτάξει και συνεχίζει.
Χίλιες λέξεις ήρθαν στην άκρη της γλώσσας στο δευτερόλεπτο.
Χίλια καντάρια θυμός ξεκίνησε από το στομάχι μου, ανέβηκε με φόρα στο κεφάλι μου και έμεινε εκεί.
Τότε που έπρεπε να του πω να πάει να πηδηχτεί, ή να του δώσω ένα γερό χαστούκι να με θυμάται για πάντα, τότε που το λιγότερο που θα έπρεπε να κάνω είναι να ζητήσω το λόγο που μου μιλά με αυτό τον τρόπο… εγώ έβαλα τα κλάματα.
Βούρκωσα στα ξαφνικά και αν έλεγα έστω και μια λέξη θα μπερδευόταν με λυγμούς και θα ήταν αδύνατον να μιλήσω.
Δεν είπα τίποτα λοιπόν, μάζεψα ότι μου έδωσε και έφυγα μουρμουρίζοντας ένα γεια.
Με δυσκολία οδήγησα και σε όλο το δρόμο σκεφτόμουν… μια φορά μαλάκας, μαλάκας για πάντα.

εγώ σε μένα

Την αλήθεια την λέω μόνη μου στον εαυτό μου.
Εγώ την λέω σε μένα.
Το καλύτερο μέρος για να γίνει αυτό είναι ο καθρέφτης.
Και η καλύτερη στιγμή είναι μετά το δεύτερο ουίσκι και λίγο πριν αρχίσω να κλαίω.
Μου μιλάω δυνατά, με κοιτάζω και με βλέπω όπως είμαι, με βρίζω και με παρηγορώ.
Αν την πω και σε κάποιον άλλον θα πονάει λιγότερο?