θα του πεις?

-Δε νομίζεις ότι ήρθε ώρα να πεις στον μπαμπά να γυρίσει?
Τόσος καιρός έχει περάσει και τον βλέπω μόνο Κυριακές…
Δε θέλω να ζείτε άλλο χωριστά…
θα του πεις?...
ε?..

πιο ψηλά

κλειστές πόρτες

Ο μικρός γιος άρχισε εδώ και λίγο καιρό να κρύβεται…
Κλείνει καλά καλά την πόρτα του δωματίου του και πετάγεται όποτε μπω ξαφνικά
Κλειδώνει την πόρτα του μπάνιου ακόμα κι αν πρόκειται να μείνει εκεί μόνο για λίγα λεπτά
-Τι έχει πάθει ο μικρός? κλειδαμπαρώνεται σαν να φοβάται μην τον κλέψουν… απορεί ο μεγάλος γιος που προφανώς έχει ξεχάσει τα δικά του
-Μεγαλώνει.. του απαντώ
-Κι όταν μεγαλώσει κι άλλο τι θα κάνει? θα βάλει λουκέτα?
-Μπα… σε λίγο θα το ξεπεράσει
-Εσύ πώς είσαι τόσο σίγουρη? ξέρεις τι έχει?

Φυσικά και ξέρω και για άλλη μια φορά παρακολουθώ εκστασιασμένη το θαύμα
Γνωρίζει το σώμα του, το αγγίζει κι εκείνο αντιδρά
Το παιδάκι γίνεται έφηβος μέρα με τη μέρα μπροστά στα μάτια μου
Μην χάσω στιγμή είναι η μόνη μου έννοια

The Waterboys

9 Ιουνίου οι Waterboys τραγουδούν στο θέατρο Βράχων
Είναι η μέρα που θα πουν πάλι το πιο ταξιδιάρικο τραγούδι που υπάρχει
Ζεστό κάλεσμα από τα παλιά
Αναμνήσεις τρελές και μια ακόμα που θα φτιάξουμε εκείνη την μέρα

από μακριά

Είπε το μυαλό …
κρατήσου μακριά, άφησέ τους λιγάκι μόνους.. να δεις πώς είναι, να δουν αν μπορούν
Είπε η καρδιά …
θα μου λείψουν και θα υποφέρω, μπορεί να τους λείψω και να με αναζητούν
Το στόμα είπε…
καλό ταξίδι, να περάσετε όμορφα και τα μάτια τους παρακολουθούσαν να απομακρύνονται
Όταν βρεθήκαμε τόσο μακριά που μόνο οι φωνές μας ένωναν για λίγες στιγμές, ένοιωσα την αγάπη να με κατακλύζει από παντού
Με τριγυρνούσε, με αγκάλιαζε, μου ψιθύριζε λογάκια γλυκά
Μερικές φορές μόνο αν απομακρυνθούμε ερχόμαστε κοντά

φως

Φανερά ταραγμένη καθόταν στον καναπέ
μια μικρή φιγούρα σε μια ακρούλα
κρατούσε ένα φλιτζάνι και με κοιτούσε με μάτια που δεν ήξερα τι μου έλεγαν
η φωνή της έτρεμε πιο πολύ από τα χέρια της.
Θα κάνουμε μωρό…
αυτό είπε και έβαλε τα κλάματα γελώντας.

Πλασματάκι φωτεινό θα έρθει πάλι ανάμεσά μας
Μωράκι στην οικογένεια κι εμείς σιωπηλοί να παρακολουθήσουμε το θαύμα
Ευλογία Θεού

ξέρει πολλά

πόσο καιρό βρίσκεται εκεί?
πόσα έχει δει?


πόσα έχει ακούσει?
πόσα έχει μάθει?
από θεούς κι ανθρώπους ..

στα κρυφά

Όμορφες, καλοντυμένες, περιποιημένες
έξυπνες, ευχάριστες, με την καλή κουβέντα έτοιμη στην άκρη της γλώσσας
πιστές σύζυγοι, τέλειες μητέρες, σοβαρές επαγγελματίες
καλές φίλες, γλυκές κόρες, θερμές ερωμένες…
Τίποτε άσχημο δεν περνά από το μυαλό τους
τίποτε λάθος δεν ταράζει την ηρεμία τους
κανένα άγριο συναίσθημα δεν βγαίνει πιο πάνω από τον λαιμό
καμιά κακιά σκέψη δεν τις δηλητηριάζει
αψεγάδιαστες σαν φρεσκοβαμμένος τοίχος..
Τέλειες
Κρυμμένες πίσω από την όμορφη οικογένειά τους
το ακόμα ομορφότερο φιλικό, επαγγελματικό περιβάλλον τους
ψαχουλεύουν ξένα σώματα στα κρυφά μήπως βρεθεί κάποιο να γεμίσει το κενό της τόσο άψογης ζωής τους..
στα κρυφά όμως..
τόσο κρυφά που το ξεχνάνε και οι ίδιες.

άνοιξη σήμερα

Σήμερα είναι άνοιξη και είναι όλη μωβ

πρόβλημα

-Θα ήθελα να μπορούσα να πετάω..
-Κι εγώ… με φτερά?
-Όχι, έτσι όπως είμαι
-Κι εγώ… τα φτερά θα είναι πρόβλημα..

Παναγιώτης, Μιχάλης 9

πύλες

Οι πύλες είναι το Πέρασμα από την ύλη στον κόσμο των ιδεατών καταστάσεων.
Οι πύλες του Ομήρου είναι τα Περάσματα από την εγρήγορση στον ύπνο, από τον Κόσμο της υλικής πραγματικότητας στον άυλο κόσμο του Ομήρου.
Η Αλήθεια εμφανίζεται στην διάσταση του ύπνου γυμνή και εκτυφλωτική σαν ήλιος
Όμως.. η Απάτη είναι συγκάτοικος με την Αλήθεια στην άυλη χώρα του Ύπνου..

βράχος

Είναι σκορπισμένες παντού στο δάσος
Η Άννα λέει ότι είναι απομεινάρια από τον μεγάλο πόλεμο των Θεών

παίζουμε

Διαβάζω στο πρωτοσέλιδο μεγάλης εφημερίδας.. «Λάβρος κατά όλων ο τάδε»
Χμ… μα γιατί δεν γράφουν σε απλά ελληνικά να τους καταλάβουμε όλοι?
Δυσανασχετώ, την πετάω κάτω στο χαλάκι, την πατάω και πηγαίνω προς την κουζίνα
Βρίσκω τον καπνό μου, βάζω ένα ποτήρι βότκα, πετάω μέσα μια χοντροκομμένη φέτα λεμόνι και τα φέρνω στο σαλόνι
Ακουμπάω το ποτήρι στο τραπεζάκι και στρίβω ένα τσιγάρο..
Φυσάω τον καπνό ψηλά και αναστενάζω βαθιά
Χτυπά το κινητό μου αλλά το αγνοώ.. ξέρω ποιος με ζητά τέτοια ώρα..
Επιμένει αφόρητα και τρομάζω
Ανάμνηση, χοντρή, ασπρόμαυρη έρχεται και κάθεται ακριβώς στη μέση του μυαλού μου, λόγια, πράξεις, ανάκατα με πλημμυρίζουν, χορεύουν στο ρυθμό του τηλεφώνου..
Και τότε το έκανα
Απάντησα μισοκλαίγοντας ένα ξεψυχισμένο… ναι
Ο ποταπός εαυτός μου νίκησε.. άλλη μια φορά



Η raffinata έδωσε πέντε λεξούλες και την πρόσκληση για το παιχνίδι, μια ιστορία κατά παραγγελία..
Πρέπει να κάνω το ίδιο και διάλεξα εσάς..
αειποτέ

ναταλία

αερικό

candy

nosy

αέρας, μακρυά, χατίρι, χάντρα, ροζ είναι οι λέξεις μου
καλή συνέχεια.

οι φίλοι...

Τους λέω την αλήθεια και χαμογελούν ειρωνικά.. είναι επιφυλακτικοί
Η αλήθεια μου δεν ταιριάζει με ότι είχαν στο μυαλό.
Τους λέω ψέματα και κουνούν το κεφάλι με κατανόηση… είναι ικανοποιημένοι
Το ψέμα μου ταιριάζει τέλεια.. έτσι το είχαν φανταστεί.
Είναι χαμογελαστοί τώρα, ανησυχούσαν για μένα και είναι ήσυχοι πια..
Ποιος κοροϊδεύει ποιον..

περίμενε

Μερικές φορές

αρκεί απλά να περιμένεις

και γίνεται φως

βρωμοθήλυκο

Ψηλή, ξανθιά, ρωσίδα ή βουλγάρα, γύρω στα 30, όχι ιδιαίτερα όμορφη αλλά εντυπωσιακή γυναίκα.
Είχε ξανθά, μακριά μαλλιά που μάζεψε ψηλά μόλις μπήκε, ήταν έντονα βαμμένη και δύο μεγάλοι ασημένιοι κρίκοι κρέμονταν στα αυτιά της.
Φορούσε τζιν κοντή φούστα, μαύρη μπλούζα που άφηνε έξω τον έναν ώμο, μαύρες ψηλοτάκουνες μπότες και μια μεγάλη τσάντα.
Πάντα παρατηρώ τα χέρια των ανθρώπων και τα δικά της δεν γινόταν να περάσουν απαρατήρητα. Είχε μακριά, όμορφα δάχτυλα με ψεύτικα νύχια που ήταν βαμμένα λευκά σαν ασβέστης και ήταν στολισμένα με στρας και χαντρούλες στην άκρη..
Μια εντυπωσιακή, άνετη γυναίκα που θέλησε να δοκιμάσει την τύχη της εκείνο το πρωινό.
Όταν μπήκε υπήρχαν έξι άντρες που κάθονταν στο βάθος του μαγαζιού, ήσυχοι, χαμένοι στο κόσμο τους.
Εκείνη κάθισε μπροστά, πήρε έναν καφέ, ακούμπησε τσιγάρα, κινητό, κλειδιά στο τραπέζι και ξεκίνησε να παίζει.
Ήταν ήρεμη, ευγενική και απόλυτα συγκεντρωμένη στο παιχνίδι, σαν να μην έβλεπε τι γινόταν γύρω της.
Μια αναστάτωση επικρατούσε από τη στιγμή που την είδαν.
Νευρικές κινήσεις, βλέμματα, χαμόγελα, ναζάκια, έπαιζαν τα δελτία ένα ένα για να έχουν την ευκαιρία να πηγαινοέρχονται και να περνούν μπροστά της.. αμηχανία και άτσαλες κινήσεις.
Σταμάτησαν οι σιγανές κουβεντούλες μεταξύ τους και οι πιο τολμηροί δοκίμασαν να πιάσουν συζήτηση με την όμορφη ξένη, αλλά τα ελληνικά της δεν βοήθησαν καθόλου.
Κάθισε δύο ώρες περίπου παίζοντας συστηματικά και συνετά, σε αντίθεση με τους άλλους που τρελάθηκαν και έχασαν την όποια ψυχραιμία είχαν.
Τελείωσε ο καφές της, τελείωσε και ο χρόνος, μάζεψε τα πράγματά της, έλυσε τα μαλλιά της, είπε γεια χαμογελαστή και έφυγε..
Σαν να αναστέναξαν μου φάνηκε και ηρέμησαν όλα έτσι απότομα.
-«Στο διάολο να πάει το βρωμοθήλυκο.. που ντύθηκε σαν πουτάνα πρωί πρωί και ήρθε να το παίξει γκόμενα» είπε αυτός που είχε χάσει τα περισσότερα..
-«Ε, ρε ξύλο που θέλουν μερικές..» είπε αυτός που έλιωσε στο πήγαινε-έλα..
-«Φαντάζομαι πού βρήκε τα λεφτά να παίξει…» άφησε το υπονοούμενο αυτός που είχε προσπαθήσει να της πιάσει κουβέντα…

Mater Gaea

Άνοιξε τα μάτια σου και δες.
Ο παράδεισος είναι εδώ.
Περιμένει την επιστροφή σου.

Όμορφο, πολύχρωμο blog για να θυμηθούμε, να μάθουμε, να ανησυχήσουμε, να ταξιδέψουμε, να γαληνέψουμε..

Φυλλίς

Η Φυλλίς ήταν μια όμορφη πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά της Θράκης. Ερωτεύτηκε τον Δημοφώντα, γιο του Θησέα, την ερωτεύτηκε πολύ κι εκείνος και έζησαν μαζί αγαπημένοι.
Κάποτε ο Δημοφώντας νοστάλγησε την πατρίδα του και θέλησε να πάει στην Αθήνα για λίγο. Η Φυλλίς έμεινε πίσω να τον περιμένει.

Τα χρόνια περνούσαν κι εκείνος δε γυρνούσε.
Απελπισμένη η Φυλλίς κρεμάστηκε σε ένα δέντρο και εκείνο κράτησε τη ψυχή της.
Από τότε δεν ξανάβγαλε φύλλα, ούτε άνθισε ποτέ ξανά.

Κάποιο Γενάρη με τα χιόνια γύρισε ο Δημοφώντας . Όταν έμαθε για το χαμό της αγαπημένης του Φυλλίς, αγκάλιασε το δέντρο συντετριμμένος κι έκλαψε πικρά.. τότε εκείνο άρχισε να βγάζει λευκά λουλούδια..
Η ψυχή της βασιλοπούλας γέμισε χαρά αλλά δεν ξαναπήρε ποτέ ανθρώπινη μορφή.

Έμεινε δέντρο και κάθε Γενάρη στολίζεται ολόλευκο

Η αμυγδαλιά, σύμβολο ελπίδας, αγάπης που δε νικιέται από το θάνατο

εκεί πάνω

Χιόνιζε απαλά και τα σύννεφα είχαν κατέβει ως κάτω χαμηλά.
Δε φυσούσε, μόνο τις νιφάδες που έπεφταν στα δέντρα άκουγα.
Ατελείωτο μουρμουρητό, νόμιζα θα άρχιζε η μουσική σε λίγο.
Μαγικά πράγματα συμβαίνουν κάθε λεπτό
Εκεί πάνω όλα μοιάζουν μικρά και ασήμαντα

The big hand- Cure

κόκκινη καραμέλα

Κάναμε βόλτα στην παραλία μαζεύοντας κοχυλάκια. Τα παιδιά κρατούσαν από ένα κόκκινο γλειφιτζούρι το καθένα και έγλυφαν με μανία.
Ανέβηκαν σε ένα βραχάκι, έσκυψαν να δουν τους αχινούς, ενθουσιάστηκαν με το ξαφνικό πέρασμα ενός μικρού ψαριού και το γλειφιτζούρι της Κατερίνας έπεσε στη θάλασσα.
Έσπασε και έγινε τέσσερα, μικρά, κατακόκκινα κομμάτια καραμέλας που κάθισαν απαλά πάνω στις πέτρες, ανάμεσα στους αχινούς και τα καβουράκια..
Κλάματα, φασαρία, θέλω να μου πάρεις άλλο κλπ κλπ
Ο μικρός, ατάραχος, συνέχιζε να γλύφει το γλειφιτζούρι του και να κοιτά μαγεμένος την κόκκινη καραμέλα στον πάτο της θάλασσας.
Μην κάνεις έτσι, Κατερίνα, λέει κάποια στιγμή σοβαρός,
σκέψου όλα αυτά τα ζωάκια.. ούτε στον ύπνο τους δεν είχαν ονειρευτεί ότι θα γεύονταν ποτέ τέτοια γλύκα...

Το αγαπάω αυτό το μυαλό.