ο νικητής

Θα σε λυγίσει μέχρι να κυλιστείς στα χώματα αλλά αν αντέξεις λασπωμένος θα νικήσεις

ούτε κι εγώ

Είναι τόσο δύσκολα..
για φαντάσου όμως να μην είχαμε αυτό..
Δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ πως δεν το έχω..

Ευτυχία είναι

Ευτυχία είναι η βόλτα το πιο φωτεινό, ανοιξιάτικο μεσημέρι

Το ελαφρύ άγγιγμα των δαχτύλων σε ολόκληρη τη διαδρομή

Ένα κουλουράκι κι ένα παγωτό σοκολάτα μοιρασμένα στα δύο

τοίχος

δυστυχώς

δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό...

κοινό

μόνοι μας

πάντα, παντού και συνέχεια

αλλού

Σου πήραν μερικές αράδες λόγια, είπε..

Τις έβαλαν κάπου αλλού και τις έκαναν δικές τους, συνέχισε..

Άλλαξαν σπιτάκι οι σκέψεις μου και πήγα να δω ποιες ήταν και πού μένουν τώρα.

Τις διάβασα πάλι μετά από πολύ καιρό και σκέφτηκα.. τέτοιες που είναι καλά να πάθουν

ταξίδι στο νότο

Κι έτσι όπως χάζευα το απέραντο, μου έκανε εντύπωση πόσα πολλά πουλιά πετούσαν παντού γύρω σαν τρελά.
Βουτούσαν από ψηλά, χόρευαν χαρούμενα, τιτίβιζαν ανυπόμονα, κρύβονταν στα απότομα βράχια.





-Τι πουλιά είναι τούτα άραγε? Σαν χελιδόνια μοιάζουν? Τέλος καλοκαιριού... χελιδόνια? Εδώ?
-Χελιδόνια είναι, είπες
Ετοιμάζονται για το μεγάλο ταξίδι στο νότο, φαίνεται..





Πιο κάτω δεν έχει, είπες

Ούτε πιο πάνω, σκέφτηκα, εδώ είναι όλα

λίγο παραπάνω

"θα μου ζητάς κι εγώ θα σου δίνω πάντα λίγο παραπάνω..
γι αυτό πρόσεχε τι ζητάς"

το πρώτο αστέρι

σπάνιο και μοναδικό

Κάτι συνηθισμένο, απλό γίνεται σπάνιο, μοναδικό

Είναι πως το βλέπεις, πού, πότε

εκεί

το δέκα το καλό

Βροχή λεπτή, ευέλικτη, νευρική
Σταγόνες νερού που δεν έχουν αποφασίσει αν θέλουν να μείνουν υγρές
Κρύο τσουχτερό, απ αυτό που κοκκινίζει τα μάγουλα και ξυπνάει τη ψυχή
Πίσω φωτεινό ουράνιο τόξο, δεξιά χιονισμένα βουνά, αριστερά ηλιόλουστα λιβάδια, μπροστά η τρελή, αναποφάσιστη χιονοβροχή
Παιχνίδια ήλιου, σύννεφου, αέρα, νερού, εμένα, εσένα, του δέκα που μπήκε εντυπωσιακά

και να θυμάσαι

Ποτέ δεν υπήρχε αύριο
Μόνο το σήμερα υπάρχει
Μην αγαπάς και μην ερωτεύεσαι
Προσθέτεις πόνο και έννοιες

της οξιάς

Θαυματάκι της οξιάς, είπες
Μα εγώ σε παρακολουθούσα
Δικό σου ήταν

σκάσε ή έλα

Ακούω το γρύλισμα, μικρή στριγγλίτσα, όμως δεν σε βλέπω
Συλλαβές μόνο φτάνουν ως εδώ απ τις όμορφες λέξεις σου, κι όσο ανεβαίνω ελαττώνονται κι αυτές
Σ ακούω, στριγγλίτσα μου, και συνέχεια αναρωτιέμαι πώς γίνεται και δεν σε βλέπω
Σα να θες να πεις κάτι και το λες καθιστή στο καπάκι της λεκάνης χωρίς ν ανοίξεις την πόρτα
Σα να μιλάς και κάποιος μπαινοβγάζει το κεφάλι σου στο νερό
Και συνεχίζω να απορώ που δε σε βλέπω
Έλα ή σκάσε

όλα ένα

Ήταν ένα παράξενα βαθύ σκοτάδι εκείνο που με τύλιξε μόλις βγήκα απ το σπιτάκι.

Έμοιαζαν όλα να είναι ένα.

Το μόνο που μένει τώρα είναι να περιμένω να ξημερώσει.

του πνεύματος

πάνω εδώ

Είναι ωραία εδώ πάνω

πες πότε

Ήρθε ο φόβος
Κάθησε απέναντί μου και όλο με ρωτά πότε θα γίνει η μεγάλη μάχη