ξέρει πολλά

πόσο καιρό βρίσκεται εκεί?
πόσα έχει δει?


πόσα έχει ακούσει?
πόσα έχει μάθει?
από θεούς κι ανθρώπους ..

στα κρυφά

Όμορφες, καλοντυμένες, περιποιημένες
έξυπνες, ευχάριστες, με την καλή κουβέντα έτοιμη στην άκρη της γλώσσας
πιστές σύζυγοι, τέλειες μητέρες, σοβαρές επαγγελματίες
καλές φίλες, γλυκές κόρες, θερμές ερωμένες…
Τίποτε άσχημο δεν περνά από το μυαλό τους
τίποτε λάθος δεν ταράζει την ηρεμία τους
κανένα άγριο συναίσθημα δεν βγαίνει πιο πάνω από τον λαιμό
καμιά κακιά σκέψη δεν τις δηλητηριάζει
αψεγάδιαστες σαν φρεσκοβαμμένος τοίχος..
Τέλειες
Κρυμμένες πίσω από την όμορφη οικογένειά τους
το ακόμα ομορφότερο φιλικό, επαγγελματικό περιβάλλον τους
ψαχουλεύουν ξένα σώματα στα κρυφά μήπως βρεθεί κάποιο να γεμίσει το κενό της τόσο άψογης ζωής τους..
στα κρυφά όμως..
τόσο κρυφά που το ξεχνάνε και οι ίδιες.

άνοιξη σήμερα

Σήμερα είναι άνοιξη και είναι όλη μωβ

πρόβλημα

-Θα ήθελα να μπορούσα να πετάω..
-Κι εγώ… με φτερά?
-Όχι, έτσι όπως είμαι
-Κι εγώ… τα φτερά θα είναι πρόβλημα..

Παναγιώτης, Μιχάλης 9

πύλες

Οι πύλες είναι το Πέρασμα από την ύλη στον κόσμο των ιδεατών καταστάσεων.
Οι πύλες του Ομήρου είναι τα Περάσματα από την εγρήγορση στον ύπνο, από τον Κόσμο της υλικής πραγματικότητας στον άυλο κόσμο του Ομήρου.
Η Αλήθεια εμφανίζεται στην διάσταση του ύπνου γυμνή και εκτυφλωτική σαν ήλιος
Όμως.. η Απάτη είναι συγκάτοικος με την Αλήθεια στην άυλη χώρα του Ύπνου..

βράχος

Είναι σκορπισμένες παντού στο δάσος
Η Άννα λέει ότι είναι απομεινάρια από τον μεγάλο πόλεμο των Θεών

παίζουμε

Διαβάζω στο πρωτοσέλιδο μεγάλης εφημερίδας.. «Λάβρος κατά όλων ο τάδε»
Χμ… μα γιατί δεν γράφουν σε απλά ελληνικά να τους καταλάβουμε όλοι?
Δυσανασχετώ, την πετάω κάτω στο χαλάκι, την πατάω και πηγαίνω προς την κουζίνα
Βρίσκω τον καπνό μου, βάζω ένα ποτήρι βότκα, πετάω μέσα μια χοντροκομμένη φέτα λεμόνι και τα φέρνω στο σαλόνι
Ακουμπάω το ποτήρι στο τραπεζάκι και στρίβω ένα τσιγάρο..
Φυσάω τον καπνό ψηλά και αναστενάζω βαθιά
Χτυπά το κινητό μου αλλά το αγνοώ.. ξέρω ποιος με ζητά τέτοια ώρα..
Επιμένει αφόρητα και τρομάζω
Ανάμνηση, χοντρή, ασπρόμαυρη έρχεται και κάθεται ακριβώς στη μέση του μυαλού μου, λόγια, πράξεις, ανάκατα με πλημμυρίζουν, χορεύουν στο ρυθμό του τηλεφώνου..
Και τότε το έκανα
Απάντησα μισοκλαίγοντας ένα ξεψυχισμένο… ναι
Ο ποταπός εαυτός μου νίκησε.. άλλη μια φορά



Η raffinata έδωσε πέντε λεξούλες και την πρόσκληση για το παιχνίδι, μια ιστορία κατά παραγγελία..
Πρέπει να κάνω το ίδιο και διάλεξα εσάς..
αειποτέ

ναταλία

αερικό

candy

nosy

αέρας, μακρυά, χατίρι, χάντρα, ροζ είναι οι λέξεις μου
καλή συνέχεια.

οι φίλοι...

Τους λέω την αλήθεια και χαμογελούν ειρωνικά.. είναι επιφυλακτικοί
Η αλήθεια μου δεν ταιριάζει με ότι είχαν στο μυαλό.
Τους λέω ψέματα και κουνούν το κεφάλι με κατανόηση… είναι ικανοποιημένοι
Το ψέμα μου ταιριάζει τέλεια.. έτσι το είχαν φανταστεί.
Είναι χαμογελαστοί τώρα, ανησυχούσαν για μένα και είναι ήσυχοι πια..
Ποιος κοροϊδεύει ποιον..

περίμενε

Μερικές φορές

αρκεί απλά να περιμένεις

και γίνεται φως

βρωμοθήλυκο

Ψηλή, ξανθιά, ρωσίδα ή βουλγάρα, γύρω στα 30, όχι ιδιαίτερα όμορφη αλλά εντυπωσιακή γυναίκα.
Είχε ξανθά, μακριά μαλλιά που μάζεψε ψηλά μόλις μπήκε, ήταν έντονα βαμμένη και δύο μεγάλοι ασημένιοι κρίκοι κρέμονταν στα αυτιά της.
Φορούσε τζιν κοντή φούστα, μαύρη μπλούζα που άφηνε έξω τον έναν ώμο, μαύρες ψηλοτάκουνες μπότες και μια μεγάλη τσάντα.
Πάντα παρατηρώ τα χέρια των ανθρώπων και τα δικά της δεν γινόταν να περάσουν απαρατήρητα. Είχε μακριά, όμορφα δάχτυλα με ψεύτικα νύχια που ήταν βαμμένα λευκά σαν ασβέστης και ήταν στολισμένα με στρας και χαντρούλες στην άκρη..
Μια εντυπωσιακή, άνετη γυναίκα που θέλησε να δοκιμάσει την τύχη της εκείνο το πρωινό.
Όταν μπήκε υπήρχαν έξι άντρες που κάθονταν στο βάθος του μαγαζιού, ήσυχοι, χαμένοι στο κόσμο τους.
Εκείνη κάθισε μπροστά, πήρε έναν καφέ, ακούμπησε τσιγάρα, κινητό, κλειδιά στο τραπέζι και ξεκίνησε να παίζει.
Ήταν ήρεμη, ευγενική και απόλυτα συγκεντρωμένη στο παιχνίδι, σαν να μην έβλεπε τι γινόταν γύρω της.
Μια αναστάτωση επικρατούσε από τη στιγμή που την είδαν.
Νευρικές κινήσεις, βλέμματα, χαμόγελα, ναζάκια, έπαιζαν τα δελτία ένα ένα για να έχουν την ευκαιρία να πηγαινοέρχονται και να περνούν μπροστά της.. αμηχανία και άτσαλες κινήσεις.
Σταμάτησαν οι σιγανές κουβεντούλες μεταξύ τους και οι πιο τολμηροί δοκίμασαν να πιάσουν συζήτηση με την όμορφη ξένη, αλλά τα ελληνικά της δεν βοήθησαν καθόλου.
Κάθισε δύο ώρες περίπου παίζοντας συστηματικά και συνετά, σε αντίθεση με τους άλλους που τρελάθηκαν και έχασαν την όποια ψυχραιμία είχαν.
Τελείωσε ο καφές της, τελείωσε και ο χρόνος, μάζεψε τα πράγματά της, έλυσε τα μαλλιά της, είπε γεια χαμογελαστή και έφυγε..
Σαν να αναστέναξαν μου φάνηκε και ηρέμησαν όλα έτσι απότομα.
-«Στο διάολο να πάει το βρωμοθήλυκο.. που ντύθηκε σαν πουτάνα πρωί πρωί και ήρθε να το παίξει γκόμενα» είπε αυτός που είχε χάσει τα περισσότερα..
-«Ε, ρε ξύλο που θέλουν μερικές..» είπε αυτός που έλιωσε στο πήγαινε-έλα..
-«Φαντάζομαι πού βρήκε τα λεφτά να παίξει…» άφησε το υπονοούμενο αυτός που είχε προσπαθήσει να της πιάσει κουβέντα…

Mater Gaea

Άνοιξε τα μάτια σου και δες.
Ο παράδεισος είναι εδώ.
Περιμένει την επιστροφή σου.

Όμορφο, πολύχρωμο blog για να θυμηθούμε, να μάθουμε, να ανησυχήσουμε, να ταξιδέψουμε, να γαληνέψουμε..

Φυλλίς

Η Φυλλίς ήταν μια όμορφη πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά της Θράκης. Ερωτεύτηκε τον Δημοφώντα, γιο του Θησέα, την ερωτεύτηκε πολύ κι εκείνος και έζησαν μαζί αγαπημένοι.
Κάποτε ο Δημοφώντας νοστάλγησε την πατρίδα του και θέλησε να πάει στην Αθήνα για λίγο. Η Φυλλίς έμεινε πίσω να τον περιμένει.

Τα χρόνια περνούσαν κι εκείνος δε γυρνούσε.
Απελπισμένη η Φυλλίς κρεμάστηκε σε ένα δέντρο και εκείνο κράτησε τη ψυχή της.
Από τότε δεν ξανάβγαλε φύλλα, ούτε άνθισε ποτέ ξανά.

Κάποιο Γενάρη με τα χιόνια γύρισε ο Δημοφώντας . Όταν έμαθε για το χαμό της αγαπημένης του Φυλλίς, αγκάλιασε το δέντρο συντετριμμένος κι έκλαψε πικρά.. τότε εκείνο άρχισε να βγάζει λευκά λουλούδια..
Η ψυχή της βασιλοπούλας γέμισε χαρά αλλά δεν ξαναπήρε ποτέ ανθρώπινη μορφή.

Έμεινε δέντρο και κάθε Γενάρη στολίζεται ολόλευκο

Η αμυγδαλιά, σύμβολο ελπίδας, αγάπης που δε νικιέται από το θάνατο

εκεί πάνω

Χιόνιζε απαλά και τα σύννεφα είχαν κατέβει ως κάτω χαμηλά.
Δε φυσούσε, μόνο τις νιφάδες που έπεφταν στα δέντρα άκουγα.
Ατελείωτο μουρμουρητό, νόμιζα θα άρχιζε η μουσική σε λίγο.
Μαγικά πράγματα συμβαίνουν κάθε λεπτό
Εκεί πάνω όλα μοιάζουν μικρά και ασήμαντα

The big hand- Cure

κόκκινη καραμέλα

Κάναμε βόλτα στην παραλία μαζεύοντας κοχυλάκια. Τα παιδιά κρατούσαν από ένα κόκκινο γλειφιτζούρι το καθένα και έγλυφαν με μανία.
Ανέβηκαν σε ένα βραχάκι, έσκυψαν να δουν τους αχινούς, ενθουσιάστηκαν με το ξαφνικό πέρασμα ενός μικρού ψαριού και το γλειφιτζούρι της Κατερίνας έπεσε στη θάλασσα.
Έσπασε και έγινε τέσσερα, μικρά, κατακόκκινα κομμάτια καραμέλας που κάθισαν απαλά πάνω στις πέτρες, ανάμεσα στους αχινούς και τα καβουράκια..
Κλάματα, φασαρία, θέλω να μου πάρεις άλλο κλπ κλπ
Ο μικρός, ατάραχος, συνέχιζε να γλύφει το γλειφιτζούρι του και να κοιτά μαγεμένος την κόκκινη καραμέλα στον πάτο της θάλασσας.
Μην κάνεις έτσι, Κατερίνα, λέει κάποια στιγμή σοβαρός,
σκέψου όλα αυτά τα ζωάκια.. ούτε στον ύπνο τους δεν είχαν ονειρευτεί ότι θα γεύονταν ποτέ τέτοια γλύκα...

Το αγαπάω αυτό το μυαλό.

πίκρα

Μου είπαν πως πρέπει να βγάλω νέα αστυνομική ταυτότητα για να ταξιδέψω.. Μάζεψα όσα δικαιολογητικά χρειάζονται και πήγα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής που μένω.
Την πρώτη φορά πήγα 9 το πρωί και έμαθα πως για να μπω στη λίστα αυτών που ίσως να εξυπηρετηθούν κάποια στιγμή θα πρέπει να πάω πολύ πολύ νωρίς.
Την επόμενη φορά πήγα στις 6. Πήρα το νούμερο 24 στη λίστα και τότε έμαθα πως εξυπηρετούν ως 15 άτομα την ημέρα..
Την επόμενη φορά πήγα στις 4… τα χαράματα.. με καφέ από το σπίτι μου, ντυμένη για τα χιόνια. Πήρα το νούμερο 5 στη λίστα και εκείνη τη μέρα έμαθα πως η έκδοση ταυτότητας είναι υπόθεση 5 λεπτών το πολύ.. πως η εξουσία δίνει ένα ύφος στους ανθρώπους και πως όσο κι αν προσπαθούμε είναι αδύνατον να βγάλουμε τον κολοέλληνα από μέσα μας.

δε ζούμε μαζί..

-Εγώ και ο αδερφός μου ζούμε με την μαμά μας… οι τρεις μας…
-Κι εγώ? Δεν είμαι κοντά σας εγώ? Δεν είμαι εδώ όποτε με χρειάζεστε? Δεν μιλάμε κάθε μέρα? Τι σημαίνει ζείτε με την μαμά σας? Κι εγώ πού ζω?
-….. Ζεις στο σπίτι σου, μπαμπά… δε τρώμε μαζί.. ούτε κοιμόμαστε μαζί
-Ναι, αλλά είμαι κοντά σας
-Ναι, ναι είσαι….δε ζούμε μαζί όμως… γιατί εμένα μου έφυγε κι άλλο δόντι χτες… και πονούσε η κοιλιά μου το βράδυ.. και ο φίλος μου ο Μιχάλης ήρθε σπίτι το πρωί….

παιχνίδι να γίνεται

Πρόκειται για ένα παιχνίδι που ο Πολυχρόνης με προ(σ)κάλεσε να πάρω μέρος..
Μια πυραμίδα από ανθρώπους που λένε 5 πραγματάκια για τον εαυτό τους, μετά δίνουν τη σκυτάλη σε άλλους 5 και χτίζεται η πυραμίδα από άχρηστες, αδιάφορες πληροφορίες..
Παιχνίδι να γίνεται λοιπόν

1. Έχω αλλάξει 6 δουλειές ως τώρα
2. Δεν έχω αλλάξει ποτέ σπίτι
3. Το αυτοκίνητό μου είναι κόκκινο
4. Κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο στα 12.
5. Το πρώτο μου blog λεγόταν σκιάγματα και το ξεκίνησα τον Μάρτη του 2005

Πρέπει να προτείνω κάποιους να συνεχίζουν το παιχνιδάκι… αν θέλουν και αν έχουν κέφι και αν αν αν..
Sigmund

Godot

Μαριαλένα

Vita mi

Φτερό στον άνεμο

μάλλον χάθηκα

Δεν ήξερα αν είχα πάρει το σωστό δρόμο
Ήταν αργά πια... το "μάλλον χάθηκα" είχε κολλήσει στο μυαλό μου
Δεν προχώρησα άλλο... γύρισα πίσω.
Όταν μου εξήγησαν ότι ήμουν λίγα βήματα πριν, είδα εμένα να γυρίζω και τον Θεό να γελάει

βροχή και ομίχλη

Είχε ομίχλη απ το πρωί
Βροχή και ομίχλη
Τα δέντρα έστεκαν ακίνητα, εκστασιασμένα
Έπεφτε το νερό πάνω τους και τα φανταζόμουν να χαμογελούν
Βάλσαμο..
Ελαφρύ σύννεφο ομίχλης ταξίδευε ανάμεσά τους, αργά περιπλανιόταν γύρω τους
Όσο πιο ψηλά τόσο πιο πυκνό και ξαφνικά, χωρίς να φυσήξει, χωρίς να νιώσω αέρα δυνατό, η ομίχλη άρχισε να τρέχει
Σκαρφάλωσε τη πλαγιά σαν κυνηγημένη αφήνοντας πίσω της λεπτά, αέρινα συννεφάκια σαν να μην πρόλαβαν να ακολουθήσουν..

-Φοβάσαι?
-Λίγο... πού πάει η ομίχλη όταν χάνεται?

συνέχεια

-Τα λόγια είναι τρύπια και μπάζουν από παντού…
Μια φουσκώνουν και γεμίζει το μυαλό μου από δαύτα, μια μικραίνουν και χάνονται στις στοές της μνήμης μου… μια τα μαλακώνω να τσαλακωθούν και να χωρέσουν, μια τα ομορφαίνω να μου αρέσουν…
Τα σπρώχνω έξω όποτε με στεναχωρούν, τα αλλάζω όποτε με πνίγουν… είναι μόνο λόγια…
-Δηλαδή δε τα πιστεύεις? δε τα λες?
-Τα λέω συνέχεια… και τα πιστεύω κάθε φορά…

φοτο του Στράτου. Αώος