τυχαία

Μια στιγμή τυχαία στο χρόνο
σηκώνεις το βλέμμα στον ουρανό
κάτι σου λέει και τον ερωτεύεσαι βαθιά
Χαράζονται τα σχέδια που ζωγραφίζουν τα σύννεφα στα μάτια και αρχίζουν να βάφονται με χρώματα
ομορφαίνει πιο πολύ, κάτι λέει πάλι, τα χρώματά του γίνονται περισσότερα και τον ερωτεύεσαι κι άλλο, πιο βαθιά
Μια στιγμή τυχαία στο χρόνο
κάτι μυστήριο γίνεται και σου χαρίζεται ο κόσμος όλος

το κακό

Το κακό ποτέ δεν έρχεται μόνο του
Ένα κακό τραβάει ένα μικρότερο που σέρνει με δύναμη ένα άλλο λιγάκι πιο χοντρό που με μεγάλο ζόρι φέρνει δυο ή τρία παρδαλά, μικροσκοπικά αλλά πολύ άτακτα πίσω του
Κι είσαι τυχερός αν όσο συμβαίνουν αυτά πατάς σε στέρεο έδαφος, δε γλιστράς στη γλίτσα του δήθεν, του σχεδόν, του μισού που δε θα γεμίσει ποτέ
Αν όταν κοιτάζεις από πού έρχεται το επόμενο και μετράς τη δύναμη αν φτάνει να πολεμήσεις, λέξεις γλυκές μπαίνουν από παντού και σου λένε.. εδώ είμαι, άντε έλα
Αν άνθρωποι αληθινοί, με παρελθόν, παρόν και μέλλον, λουσμένοι φως δίνουν σφιχτές αγκαλιές, χαμόγελα, αστεία λόγια
Γιατί το κακό έρχεται πάντα με παρέα και θέλει αληθινή μάχη για να φύγει, να ξορκιστεί, να σβήσει

σύμπαν

παράλληλο

περίπου

Δεν είναι ψέμμα ακριβώς..
Ούτε εντελώς αλήθεια όμως..
Δεν μπορεί κανείς να πει.. "λες ψέμματα"..
Αλλά ούτε να δει την στρογγυλή αλήθεια που δεν μπάζει τίποτα και ποτέ μπορεί..
Δε λέω ψέμματα δε σημαίνει πως λεω την αλήθεια και όταν κατεβαίνει το βλέμμα χαμηλά και οι λέξεις κάνουν χώρο για το εε της αμηχανίας, μην καταλάβεις τίποτε..
Ο καθένας έχει από μία δική του πραγματικότητα που χωράει άπειρες μισές αλήθειες και άλλα τόσα μικρά, μεγάλα, περίπου ψέμματα.

το ίδιο

Το θαύμα συμβαίνει όταν κοιτάζουμε και βλέπουμε ακριβώς το ίδιο

μ αρέσεις

τα πιο μεγάλα νοήματα
τα πιο βαθιά αισθήματα
χωράνε στις πιο απλές λέξεις

έτσι

κάνε μια ευχή

-Θα πεις την ευχή σου?
-Η ευχή δίνεται, δε λέγεται

τότε μόνο

Έβρεξε
Το πιο καθαρό νερό φούσκωσε το ποτάμι
Και μόνο τότε κατάλαβε η γη πόσο διψούσε

από κει μέσα

Από κει μέσα θα φύγω
Από κείνη την τρύπα φως θα περάσω

Τινάχτηκε απότομα με φόρα και πήρε και μένα μαζί

τι μπορώ

Το λατρεύεις απ την πρώτη ματιά
Βουτάς χωρίς σκέψη πολλή, χωρίς να σηκώσεις τα παντελόνια



Αφήνεις να σε πάει
Με τα χέρια ανοιχτά
Με ψυχή



όταν μετρούσα τι μπορώ
η Γη δε με χωρούσε

πανε ελα

Όλα είναι ένα ατελείωτο πηγαινελα
Αυτό που παίρνεις σήμερα είναι εκείνο που έδωσες χτες
Αυτό που τόσο φανερά βλέπεις είναι εκείνο που με επιμέλεια έκρυβες χωμένο στη λάμψη του μυαλού σου
Αν κλαις τώρα είναι επειδή έκλαψα πολύ το βράδυ που πέρασε
Αν φοβάσαι είναι που έζησα με τον φόβο παρέα για καιρό
Αν δεν σ ακούω είναι που κουφάθηκα όσο σε φώναζα

με τα χέρια ανοιχτά

Φύσηξε αεράκι δροσερό, από ψηλά φερμένο κι ανατρίχιασε η ψυχή
-Να μαι με τα χέρια ανοιχτά, είπε
να με φυσά ο αέρας δυνατά.
Φύσηξε κι άλλο, πάλι, τραγουδιστά, σα να τον άκουσε ο άνεμος και είπε να παίξει.
Κρύφτηκα πίσω του να προφυλαχτώ και με βρήκε αέρας καθαρός, από το σώμα του φιλτραρισμένος
-Δε σώζεσαι από μένα, είπε σιγανά και φύσηξε κι άλλο, πάλι, πιο δυνατά.

Στιγμή Πορφύρας

Kαμιά φορά γινόμαστε κλεψύδρες
Kι οι σπόγγοι σφαδάζουν για την κάθε μας σταγόνα.

Σ.

άμμος

Αυτή η σιωπή κρατά το κεφάλι μέσα σε θολό νερό
Το βουλιάζει
Δεν φτάνει η ανάσα
Δεν ακούς, δεν βλέπεις
Μοιάζει γυάλινη
Να την σπάσεις χίλια κομμάτια,να γίνει άμμος

η αγαπημένη

απ όλες τις πεταλούδες αυτή θα είναι η αγαπημένη μου!
είναι μικρούλα, όμορφα ζωγραφισμένη και καθόλου τέλεια

Π.

μόνος σου

ο αέρας θα σε ταξιδέψει
εκείνος θα σου πει

μπλε

της γαλήνης
της ηρεμίας
της φιλίας
όλων των σαγαπαω μαζί
όλων των φιλιών που καίνε
όλων των ονείρων, των φευγάτων σκέψεων που ταξιδεύουν ψηλά πάντα

μπουμ

πάντα θα βρίσκεται κάτι που θα σχίσει την νύχτα χίλια κομμάτια και θα κάνει τον ουρανό να λάμψει

είπε όχι

Ακούμπησα τον μικροσκοπικό, ξύλινο νάνο πάνω σε μια πέτρα και παρακολουθούσα τον αέρα να του δίνει πνοή
Ζωντάνεψαν τα χρώματα και βάθυναν οι χαρακιές του ιστού που ήταν το σπίτι του
Λίγο ακόμα και θα γινόταν ένα με το δάσος, μπορεί να ενώθηκαν όταν δεν κοιτούσα
Η στρογγυλή αράχνη που καθόταν φρουρός πάνω του ψιθύριζε λόγια συνέχεια, μουρμούριζε ακόμα και στον ύπνο μου και κάθε λέξη ήταν ένα όχι, τραγουδιστό, με άγια νερά βρεγμένο
Ήθελα να τους κρύψω βαθιά και να τους ταξιδέψω ήσυχα
Ήθελα να τους έχω μαζί μου συνέχεια αλλά μόνο αν ήθελαν κι αυτοί
Είπε τραγουδιστό όχι η αράχνη, μάζεψε το χεράκι του ο μικρός νάνος μάγος γνέφοντας γεια κι έτσι τους άφησα εκεί στον θαυματοποιό δημιουργό τους
Ένα μυστικό κάθε φορά