μπροστά

τώρα

σκέψου, σκέψου
αποφάσισε
τώρα, σύντομα, χτες έπρεπε..

θυμός

είναι θυμός αυτό το κατακόκκινο θηρίο που τρυπάει το μυαλό μου
ξέρω πως είναι εκεί τον νιώθω να φουντώνει, να καίει τα μέσα μου
οδηγεί τις σκέψεις μου σε μαύρα σκοτάδια και ουρλιάζει σαν σε κλουβί
ενώνεται με το άδικο και θεριεύει
καλειδοσκοπικά αλλάζουν οι εικόνες σαν τη διάθεσή μου

πέθανε ή φύγε
πες μου πού κρύβεσαι όταν χαμογελάω να ρθω να σε σκοτώσω όταν κοιμάσαι
το φωτάκι που αναβοσβήνει κίνδυνος έγινε πρόκληση με σένα μέσα μου
μισώ τη λέξη που σχηματίζουν οι σκιές σου, μισώ το φως που ρίχνεις στη δειλία μου
με πνίγεις
φύγε ή πέθανε

ο ζωγράφος

-Είπε να κοιτάξουμε προσεκτικά τα πρόσωπα των παιδιών, να παρατηρήσουμε τις εκφράσεις τους και να διαλέξουμε μια που θα προσπαθήσουμε να την ζωγραφίσουμε μόνοι …
Μέχρι να κοιτάξω και να διαλέξω ποια θα πάρω εγώ, είχαν μείνει μόνο δύο… αυτός που ουρλιάζει κι ένας άλλος που έκλαιγε πολύ… διάλεξα αυτόν που ουρλιάζει γιατί ο κλαψιάρης δεν μου άρεσε καθόλου και τελικά μου ταίριαξε… όσο τον ζωγράφιζα σκεφτόμουν εσένα κι όλες τις φορές που σου μιλάω, εσύ δεν ακούς , αναγκάζομαι να φωνάξω και μετά με μαλώνεις που δε μιλάω ήρεμα….



Παναγιώτης ζωγράφος 10

έτοιμος

Η Γη πλημμύρισε Άνοιξη
Έγινε η μισή πράσινη και σοκολατένιο καφέ η υπόλοιπη
Εκστασιασμένα πλασματάκια αυτοκτονούσαν στο τζάμι μπροστά μου και με μια μανία αλλιώτικη έτρεχα όλο και πιο γρήγορα λες και αν έφευγα από κει θα έσωζα τον κόσμο
Μύριζε ο αέρας φρεσκοσκαμένο χώμα και λευκές κορδέλες σύννεφα γράφονταν στον ουρανό σαν δρόμοι χωρίς κίνηση έτοιμοι να μεταφέρουν ότι θέλει η ψυχή
Έψαχνα να βρω τη λέξη που ταιριάζει κι αν με άφηναν οι Κένταυροι που κυνηγούσαν τις μικροσκοπικές νεραϊδούλες και αναστάτωναν την πλάση θα την είχα βρει νωρίτερα
Αν δε γινόταν το χιόνι μαύρη λάσπη έτοιμη να με καταπιεί σε κάθε βήμα μου θα την είχα ήδη ανακαλύψει

Άρχισε να νυχτώνει και μικρά φιδάκια αλήθειες έβγαιναν ένα ένα από το στόμα των ανθρώπων
Καθισμένοι όπως είμαστε στο λευκό τραπέζι πάνω από τα κύματα κοίταζα τα μεταλλαγμένα φιδάκια να σέρνονται αργά ή να πετάγονται σαν σαϊτες και να κάνουν βουτιά στο απέραντο μπλε
Έψαχνα για κείνη τη λέξη ακόμα κι αν δεν ήταν το δροσερό αεράκι από κείνο το κύμα να μου παίρνει λίγο λίγο τα μυαλά θα την είχα βρει ως τώρα
Αν δεν ήταν το βουνό απέναντι να μου τραβάει τη ματιά γνέφοντας κάτι που δεν καταλάβαινα θα την είχα πιάσει πριν καιρό πολύ

Η ζωή κυλάει σαν ποταμάκι και κάνει θαύματα, ανεξήγητα, ενάντια σε ότι ξέραμε.. σαν εκείνο τον κισσό που δες να γαντζώνεται και να τυλίγει το καμένο.. κι εσύ πρέπει να είσαι έτοιμος.. συνέχεια, είπε και η φωτιά δυνάμωσε
σαν ταλαιπωρημένο από δυνατό αέρα χαρτί ζωγράφισε τη λέξη μου

η μαύρη τρύπα

Σταματάς να εμπιστεύεσαι όσα ήξερες κι αγάπησες, πατήθηκε η παύση, έμεινε το πουλί καρφωμένο στο σύννεφο να κοιτάζει χαμηλά
Βαπτίζεται αμφιβολία αυτό που ως τώρα γαργαλούσε το κεφάλι σου και χαμογελούσες
Αυτό που έκρυβες κάτω απ το στρώμα και το έχωνες στις πιο βαθιές σπηλιές σου όπως κρύβει ο τρελός την τρέλα του, αυτό το πρασινοκόκκινο τερατάκι που κρατούσες σε καταστολή νομίζοντας αργοπεθαίνει σαλεύει στα τυφλά και σου χτυπά το κεφάλι στον τοίχο
Η πίστη στο άυλο, η πλήρης εμπιστοσύνη στον ήχο, η λατρεία του αόρατου, όσα αρκούσαν ως χτες το βράδυ παίρνουν χρώμα βαθύ γκρι σα να κατάπιε ο κρατήρας της λογικής τα χρώματα του ουράνιου τόξου
Γίνονται όλα μισά και δε χαίρεσαι πια γιατί καταλαβαίνεις ότι το μισό που λείπει είσαι εσύ
Έχεις βουτηχτεί με το κεφάλι σε όνειρο υγρό και ρευστό
Η μαύρη τρύπα σε ρουφάει στριφογυρίζοντάς σε με εκπληκτικές φιγούρες τόσο τέλειες που νομίζεις χορεύεις ενώ εσύ σπας σε άπειρα μικρά κομματάκια
Τώρα γίνονται όλα και σαν από θαύμα καλού Θεού ξημερώνει Άνοιξη και αυτά που λάμπουν τριγύρω είναι τα κομματάκια σου και είναι τόσο όμορφα που χαμογελάς ξανά σκύβοντας να τα μαζέψεις
Σαν έτοιμος από καιρό πατάς το play και ξεκαρφώνεις το πουλί από το σύννεφο

η χρυσή κλωστή

Κεντούσε η ζωή παλάτια μαγικά, πυργοί μυτεροί υψώνονταν ως τον ουρανό
Έπαιζε ο ήλιος κρυφτό στα ορθάνοιχτα παράθυρα, γυάλιζε η θάλασσα έλαμπε γύρω τους και άνθρωποι όμορφοι χόρευαν μέσα τους
Χάζευα καθισμένη στο πιο ψηλό σύννεφο θαμπωμένη από την ομορφιά, μισή στο φως μισή στη σκιά θαύμαζα το κέντημα, χρυσές κλωστές στα ουράνια, ασημένιες στα κύματα, πολύχρωμες στα πρόσωπα
Βελονιά τη βελονιά κεντούσε η ζωή τα θαύματα, στριφογύριζε, καμάρωνε να τα θαυμάσουν όλοι
Και ήρθαν οι λέξεις..αυτές που είναι καταδικασμένες να μ ακολουθούν, στοιβάζονταν στην άκρη της γλώσσας παραξενεμένες από τα σκοτάδια, έσπρωχναν με μανία, παρακαλούσαν, απειλούσαν, καλόπιαναν, θύμωναν αλλά δεν κυλούσε ούτε μισή.
-Άσε με να τρέξω, ψιθύριζε το θαρραλέο ασεμε
-Λύσε με να λυτρωθώ, σιγομουρμούριζαν ασταμάτητα όλα τα λυσεμε μαζί
Μα το στόμα έμενε κλειστό, κρατούσε γερά στα δόντια μαγκωμένη την χρυσή κλωστή που είναι κεντημένο το όνειρο όλο
-Θα ξυλωθεί, θα διαλυθεί και θα γκρεμίσει η γη στα πόδια μας, γλυκοτραγούδησε η ψυχή
-Υπομονή, γουργούρισε η υπομονή και γρήγορα στερέωσε την χρυσή κλωστή γερά,
κρατάει το όνειρο όλο, είπε και κάθησε δίπλα μου στο πιο ψηλό σύννεφο

οι ψυχές

Γυρίζουν πάντα οι ψυχές
Στα μέρη που διωχθήκαν
Γυρεύουν πάλι να κριθούν
Από όσα προδοθήκαν


vorlike

γυναίκα κόκκινη

Εντυπωσιακή,
Γυναίκα κόκκινη, με μεγάλο στόμα και φουντωτά μαλλιά που τινάζοταν εδώ κι εκεί με κάθε κίνηση
λεπτή, φουριόζα, χοροπηδηχτή, αεράτη
Γελούσε συχνά, μερικές φορές γελούσαν και τα μάτια της μαζί, άλλες πάλι όχι
Μιλούσε ασταμάτητα για τα πάντα, ορατά κι αόρατα
τα ορατά σκαρφάλωναν σε ψηλά δέντρα και τα αόρατα στην ψυχή μου
ονόματα, τόποι, χρόνοι, ατάκες… όλα μαζί με σειρά ή και όχι
Τρύπωνε σε υγρές σπηλιές και μάζευε την ενέργεια του βράχου, χάιδευε τα φύλλα και χαμογελούσε στα πουλιά
Εξηγούσε, δήλωνε, αστειευόταν, ερμήνευε, μα πιο πολύ παρατηρούσε
Μου φαινόταν σαν κάθε μία από τις αισθήσεις της να λειτουργούσε αυτόνομα
Άλλα έλεγε, αλλού κοιτούσε, άλλα σκεφτόταν και ο τρόπος που τα ένωνε ήταν μοναδικός
Μετά από ώρα, όταν στέγνωσα πια και ξεράθηκε η φωνή μου, εκείνη θέριεψε και άρχισε να στάζει κόκκινο παντού.
Το έβλεπα να κυλάει στους ώμους και τα χέρια της, μικρό ρυάκι φωτιά έσταζε από το μικρό της δάχτυλο στο τραπέζι και ζωγράφιζα μ αυτό τη ζωή μου όλη
Όσο κόκκινο έβγαζε κι έλεγες θα ξεθωριάσει τώρα, τόσο πιο κόκκινη γινόταν
Σταμάτησε να μιλά πολλές λέξεις, τις έλεγε μια μια με διαφορά μιας πρότασης
Μια πρόταση εγώ, μια λέξη φωτιά εκείνη
Όταν φύγαμε την κοίταξα να απομακρύνεται
Ήταν πιο κόκκινη από ποτέ, περπατούσε το ίδιο χοροπηδηχτά και ρυάκι κόκκινο φωτιά μας ένωσε για πάντα

ο βράχος της ανάσας

κάπου κοντά βρίσκεται ο βράχος της ανάσας
δε φαίνεται πολύ καλά αλλά υπάρχει
είναι αυτός που θα σε αφήσει να πάρεις αναπνοή για να του τη χαρίσεις αμέσως μετά.. δώρο στο απέραντό του
στ αλήθεια υπάρχει
δε φαίνεται πολύ καλά αλλά.. εκεί είναι

το 8

θα σε φτάσω

και θα σε περάσω

επειδή

το θέλω πολύ

αυτή τη στιγμή

εκεί ήταν για μέρες
νύχτα μέρα ψηλά
αψηφώντας νόμους και κανόνες
φώναζε.. όλα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή
ψιθύριζε.. όλα μπορούν να συμβούν αυτή τη στιγμή

γύρω

Τα βλέπω όλα γύρω
Πόσο σε σειρά είναι
Όλα δουλεύουν ρολόι
Τόσο διαβολεμένα καλά που νοιώθω τύψεις όταν κοιτάζω το κενό μου..




151106

05:00

λίγων στιγμών άνθρωπος
καθαρός όσο τίποτα, τρυφερός, ανίσχυρος μέσα στην παντοδυναμία του
ο πιο αγνός, ο πιο αθώος
θεϊκό πλάσμα με χάρτινες πατουσίτσες και σφιχτές λιλιπούτειες γροθιές
κλειστά μάτια που βάζουν όλη τους τη δύναμη ν ανοίξουν, ν αντικρύσουν το πρώτο φως της πρώτης μέρας που λες ξημέρωσε μόνο και μόνο γι αυτό
το πιο μικροσκοπικό στόμα του κόσμου στέλνει φιλιά κόκκινα στο σύμπαν ρουφώντας άτσαλα τροφή
το θαύμα μπροστά μας
λάμπει ολόκληρο λευκό φως που μας τραβά σαν πεταλούδες
σκορπά καινούριες ανάσες, αέρας φρέσκος, ζωντανός
θα σου χαρίσω χρώματα
να βάφουν την ζωή σου ζωηρά
όλη μου την αγάπη
να γίνει κουράγιο, να γίνει δύναμη

όνειρο

Είδα όνειρο πως ήμουν αόρατη
Ήμουν μια ματιά ζωντανή και περίεργη δίπλα σε φωτιά με ανθρώπους γύρω της
Μιλούσα και δεν με άκουγε κανείς, έσπρωχνα να καθήσω και δεν κουνιόταν κανείς
Αργά και ήσυχα αγκάλιαζα τα πάντα με το βλέμμα μόνο και εκείνο αφού έψαξε όλους.. στάθηκε εκεί
Γαντζωνόταν στο μικρό δάχτυλο του δεξιού χεριού και αργά ανέβαινε ως το αυτί, καθόταν στα δυο στρογγυλά σκουλαρίκια και έκανε κούνια απαλά για ώρα πολύ
Έμπαινε στο στόμα η ματιά και ακολουθούσε το δρόμο του αέρα
Σαν χάδι τρυφερό το πέρασμά της, ζεστό, απαλό
Παντού ακούμπησε, δεν υπήρξε τριχούλα που να μην χτένισε, δέρμα που να μην ένιωσε, κίνηση που να ξέφυγε, μορφασμός που να πέρασε απαρατήρητος
Χάιδεψε το πρόσωπο άπειρες φορές
Ξεκινούσε ταξίδι η ματιά πάνω του
Άρχιζε από εκείνη τη μικρή τούφα καφέ μαλλιά που όταν δεν κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό της ξεκουράζεται στην άκρη του μετώπου, κατρακυλούσε στη ράχη της μύτης, σταματούσε στην άκρη ροζ χειλιών και κρατούσε ισορροπία όποτε αυτά μιλούσαν
Γλιστρούσε και έπεφτε μερικές φορές, κατρακυλούσε στο λαιμό και τότε το κατάπινε το φάντασμα της πέτρας που κρεμόταν εκεί
Ζεστασιά και ανακούφιση
Όμορφο όνειρο σαν αληθινό

χωρίς κλικ

Άπειρα μάτια κοιτάζουμε ίδιες οθόνες την ίδια στιγμή
λόγια, σκέψεις απλώνονται γράμμα γράμμα
λέξεις, παράπονα, ιδέες, όνειρα μπλέκονται και βγάζουν νόημα
άψυχο όλο
άψυχο το μέσο
ένα κλικ και φανερώθηκες παραμένοντας κρυμένος για πάντα μπορεί
Βάζω τα μέσα μου σε ένα άψυχο μέσο και τα περιφέρω
Να ήταν και τα μάτια έτσι
να έγραφαν τα λόγια και να τα μετέφερε το βλέμμα.. με ένα κλικ
κι όχι να χαμηλώνει έντρομο μπροστά στις αλήθειες που θα φανερώσει
Να έφτιαχνε το στόμα τις λέξεις τις καινούριες, τις νεογέννητες
και να τις άφηνε να βγουν, να μιλήσουν
κι όχι να παλεύουν στην άκρη της γλώσσας με τις παλιές, τις δοκιμασμένες και να κατρακυλούν φοβισμένες αφήνοντάς τες να νικήσουν
δειλή
δειλοί

άκουσα

In a manner of speaking

Nouvelle Vague

έφυγε

ευχαριστώ

καρδούλα μου

- Η καρδιά μου είναι μικρή
έχει χρώμα κόκκινο, μπλε και μαύρο… πιο πολύ μαύρο είναι
ανοιγοκλείνει συνέχεια με δύναμη και κάνει τρομακτικό θόρυβο..
δεν μου αρέσει και πάρα πολύ
αλλιώς την είχα σκεφτεί εγώ…
είναι άσχημη μάλλον…
πώς σου ήρθε και με φωνάζεις καρδούλα σου και καρδούλα σου συνέχεια…?

συμβουλή

- Τον συμβουλεύεις συνέχεια.. γι αυτό θυμώνει
είναι ολόκληρος άντρας πια κι εσύ τον βλέπεις σπάνια..
δεν έχεις ιδέα για την καθημερινότητά του..
μην τον συμβουλεύεις..
άκουσε τον μόνο.. πιο πολλά θα κερδίσεις..
- Ωραία συμβουλή..